Posts tonen met het label het dagelijkse leven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label het dagelijkse leven. Alle posts tonen

dinsdag 15 november 2016

Let it go

Ik ben er nog niet, maar ik maak vooruitgang. Kleine stapjes naar iets waarvan ik nog niet weet hoe het er uit zal zien.

Ik las een boek met de naam: It's called a breakup cause it's broken. Het is geen hoogstaand zelfhulpboek, niet wetenschappelijk onderbouwd, eerder grappig en misschien zelfs cru. De boodschap is vrij duidelijk: je kan vechten tegen het einde van een relatie. Je kan eindeloos op zoek gaan naar het waarom. Proberen te bewijzen dat de ander er schuldig aan is. Boos zijn op een maatschappij waarin alles wegwerpbaar en vervangbaar is. Zelfs relaties. Je kan al je energie aanwenden om te proberen te begrijpen hoe iemand, die misschien wel alles voor je betekende, zo snel verder kan met zijn/haar leven. Je kan alles in het werk stellen om hem/haar een schuldgevoel te geven of om ervoor te zorgen dat ze spijt krijgen van wat ze nu moeten missen. Op een bepaald moment moet je toch aanvaarden dat het over is. Het is misschien niet eerlijk. Het was misschien niet wat je verwacht of verdiend had. Het is toch zo. 

En het is waarschijnlijk het gezondste voor jezelf en je eigen herstel als je je hierbij neerlegt. Je kan pas verder met je eigen leven als je dit kan erkennen, denk ik. Als je je niet meer richt op wat was of had kunnen zijn, maar eerder op wat jij nodig hebt en moet doen om verder te gaan.

Ik denk dat ik eindelijk zo ver ben dat ik kan toegeven dat het nooit nog goed komt. En alhoewel je zou denken dat dat wel duidelijk zou moeten zijn, vermits je in aparte huizen woont, uw kinderen maar om de week ziet en naar een scheidingsbemiddelaar gaat, duurt het toch nog lang voor uw hart dat durft te erkennen.

Wil niet zeggen dat je erover heen bent. Dat je niet meer verdrietig of boos bent. Dat je kan vergeven.

Maar het is een belangrijke stap. Voor mij toch. Erkenning is altijd het begin, denk ik. Ik hoef niet meer bezig te zijn met me af te vragen wat ik anders had kunnen doen om ervoor te zorgen dat het niet mis zou zijn gegaan. Want het is al misgegaan en ik kan toch niks meer terugdraaien om deze relatie te redden.

Ik hoef mezelf niet meer te veranderen of aan mezelf te werken in functie van een relatie of in functie van een ander persoon. Aan deze relatie of deze persoon heb ik, in eender welke vorm, niks meer te bieden. Verandering en zelfonderzoek is alleen nog nodig voor mezelf. Wat heb ik nodig? Wat heb ik gemist? Wat zijn patronen waar ik in terecht kom en die het mezelf moeilijk maken?

En wat ik eerst en vooral nodig heb, is rouwen. 

Als je 23 jaar samen bent met iemand, dan heeft die persoon je mee gevormd. Ik ben wie ik ben , ook voor een stuk door hem.

Ik weet ook dat ik sommige van de delen die wel ok waren aan hem of ons, misschien nooit meer zal vinden bij iemand of in een andere relatie. En dus misschien wel altijd zal missen. Afscheid nemen van wat was en zou kunnen zijn.

En dus rouw ik om de jongen die ik ooit kende. En huil ik om de droom die ik nog samen zag voor de toekomst en die nooit meer werkelijkheid zal worden. 

En neem ik (hopelijk) uiteindelijk afscheid. Leg ik het ten ruste. Het was wat het was. En nu is het niet meer.

En wat ik ook nodig heb is aanvaarding en zelfcompassie.

Als je 23 jaar met iemand samen bent geweest, je jeugd met hem gedeeld en beleefd hebt, samen kinderen gemaakt hebt en opgevoed, een huis gebouwd hebt,  dan heeft die persoon je mee helpen vormen tot wie je nu bent.

Dus het is ok, dat hij soms nog steeds de eerste is waarmee je iets nieuws wilt delen. Het is ok dat zijn mening/stem nog in je hoofd zit bij bepaalde beslissingen. Het is ok dat je bepaalde aspecten en delen van hem en je relatie nog mist. Maar voor mij is het ook nodig en ok dat ik daar niet meer aan toegeef. Ik kan, behalve de opvoeding en het welzijn van onze kinderen, deze dingen niet meer delen met hem.

Het is ok dat hij mij nog raakt. Het is ok dat ik nog niet over hem ben. Ik kan ertegen vechten, maar dat is vechten tegen een deel van mezelf. En dat is niet ok.  Hij is een deel van mijn verleden, een deel van mijn kinderen en zelfs een deel van wie ik ben.

Het is ok dat ik single ben. Het is niet gemakkelijk om met onzekerheid te leven. Zal ik ooit iemand vinden waarmee ik match? Zal ik dat ooit nog durven?Maar ik besef nu dat als je in een relatie zit, je vaak denkt dat je een zekere toekomst hebt, maar dit helemaal niet zo is. Je partner kan het opgeven, kiezen voor een ander, ziek worden, sterven zelfs. Dus zekerheid is maar een illusie. 

En misschien is het dus wel goed om het even alleen te doen. Te beseffen en ontdekken dat ik dat kan. Mezelf te leren kennen, zonder dat ik rekening hoef te houden met een ander of water bij de wijn moet doen.  Want zelfs als je het opnieuw durft, is er geen zekerheid dat dit ook zal blijven duren. Maar dan weet ik wel dat ik het aankan als het misgaat. Dat ik er wel weer uitkom. Dat ik genoeg heb aan mezelf. Dat een relatie een meerwaarde is, maar niet het doel op zich.

En als laatste heb ik het nodig om te vergeven. Mezelf. Hem. Het leven. Maar hoe dat moet... 

Ik ben er dus nog niet. En dat is niet erg. Ik kom er al iets dichter bij. Wat dat iets dan ook moge zijn.

dinsdag 2 augustus 2016

Remember the elevator of recovery is out of order. You'll have to use the stairs... one step at a time.

Bijna een jaar geleden dat ik mijn vorige blog schreef.

Ondertussen ben ik een vrouw die het over haar "ex" heeft. Die tegen mensen zegt: "even kijken of ik dan de kinderen heb." Die hoort bij het clubje van "gescheiden vrouwen" en "alleenstaande moeders".

Ik word op het einde van deze maand 39 jaar en moet mezelf en mijn leven weer opbouwen. 

Ik heb vaak het gevoel dat ik in een surreële wereld leef. Dat mijn wereld veranderd is, maar ik niet weet hoe ik er in moet leven. Alles is anders, behalve ik. 
Maar het is toch allemaal heel echt, heel reëel, heel hard, heel moeilijk en vooral heel pijnlijk. 

Mijn leven bestaat nu uit nadenken over zoveel dingen waarvan ik nooit gedacht had dat ze denkmateriaal zouden worden: een kinderregeling, omwisselmomenten, inboedelverdeling, eigen investeringen in mijn bijna ex-huis,..

Verder is het vooral een zoektocht dat leven van mij.
Naar praktische dingen: 
- een nieuwe auto met genoeg ruimte voor 4 kinderen, een hond en al het materiaal van voorgaande 
- een huurhuis met ruimte voor 4 kinderen en een hond dat toch min of meer betaalbaar is
- meubels, huishoudmateriaal, een laptop,...

Het is ook een zoektocht naar een antwoord op meer emotionele en zelfs existiële dingen :
- wie ben ik in deze nieuwe context
- hoe ga ik om met alleen zijn om de week
- hoe neem je afscheid van een leven dat je 23 jaar lang opgebouwd hebt
- hoe ga je om met het missen van uw kinderen, zeker als die het middelpunt van uw bestaan waren tot nu toe
- wat brengt mij (nog) plezier
- hoe ga je om met je ex en zijn nieuwe leven
Maar vooral: Waar haal ik de kracht vandaan om met dit alles om te gaan?

Want mijn leven is onzeker. Ik pieker over praktische zaken, financiën, maar vooral over de kinderen en de weerslag van dit alles op hen. Ik pieker over wat was en wat er zal komen. Ik pieker erover hoe ik alles kan plaatsen en niet geconsumeerd wordt door verdriet en woede.

Ik mis mijn oude leven en mijn volledige gezin. Ik mis diegene die ik ooit was toen ik dacht dat alles ok was en zou blijven. Ik mis mijn vlam. De vlam die in mij brandde, die maakte dat ik positief was en lachte. De vlam die ervoor zorgde dat ik me gelukkig kon voelen zelfs als het leven zwaar en lastig was.

Mijn vlam is uit. Misschien door al de tranen. Ik heb nog nooit zoveel gehuild als het laatste jaar. Eerst nog in een relatie, nu alleen. Soms stilletjes en soms zo hard dat ik niet meer kan blijven rechtstaan. Huilen uit verdriet, onmacht, boosheid en angst. 

Ik word dan wel omringd door fantastische mensen: familie, vrienden, collega's, buren,... Ze luisteren, troosten, adviseren, steunen, knuffelen en maken dat ik alles kan ventileren en soms ook vergeten. Ze maken het iets draaglijker, maar veel van de dingen die er gebeuren moet ik toch zelf ondergaan en plaatsen.

"Geef het tijd", zeggen de mensen.
"Ga op zoek naar wat jij leuk vindt in het leven", zeggen de mensen.
Ik ga mijn best doen.







 

zaterdag 26 september 2015

Soms zie zelfs ik de humor er niet meer van in.

Waarom komt hier eigenlijk niks meer bij?
Geen grappige uitspraken, geen doldwaze verhalen over gekke kinderen, parende cavia's, kaketende honden, een slechtbollend huishouden of over mij?

Wel het is op. Ik ben op. Plots ging het niet meer zoals het altijd ging.
Plots was het allemaal niet meer genoeg.
Ik was altijd heel fier op wat ik allemaal alleen gedaan kreeg. Ik was niet zielig als ik quasi lachend zei dat ik een "alleenstaande moeder met man "was. Ik kon het wel alleen aan. Ik lachte zelfs een beetje met vrouwen die hun man overal  mee naartoe namen of nodig hadden. 

Plots ben ik  wel zielig en alleen. Plots is mij alleen maar richten op het huishouden en de opvoeding niet meer genoeg.
Plots heb ik nood aan van alles dat er niet is.

Nood aan plezier voor mezelf alleen. Ik ben meer dan moeder alleen. Ik heb nood aan meer dan alleen mijn kinderen. Ik wil een hobby en een sociaal leven. 

Nood aan een partner die naast mij staat en waarmee ik een team vorm. Ik kan het allemaal alleen maar heb er geen zin meer in om het zo te doen.

Nood aan goed zitten in mijn vel, aan mezelf aanvaarden zoals ik ben. Dik zijn kan ook mooi zijn, maar dat moet  ik zelf vooral geloven.

Nood aan uit mijn schulp komen. Ik geloof zoveel dingen over mezelf, maar kloppen die wel? Is het waar dat ik slecht ben in vrienden maken? Is het waar dat frivole dingen zoals nagellak, schmink en hoge hakken niks voor mij zijn?

Nood aan grenzen verleggen. Ik wil ook wel eens naar een ver land. Ik wil ook wel eens tot laat uitgaan en een beetje dronken worden. Ik wil ook wel eens iets doen waar ik een beetje bang voor ben.

Nood aan een betere, evenwichtigere en fijnere relatie. Want bijna 25 jaar samen zijn is geen garantie voor geluk. Het betekent niet dat je elkaar (nog) kent. Het betekent zelfs niet dat je weet of je wel nog bij elkaar past. Het betekent niet dat je nog weet wat de ander nodig heeft of wat je zelf van de ander nodig hebt.

En dus wordt er hier veel gepraat, verweten en gehuild. De psycholoog wordt ingeschakeld. Er worden grenzen verlegd en dingen geprobeerd. Er worden  dingen verwacht van elkaar en soms wordt er niet voldaan aan verwachtingen. Er wordt dan weer wat gehuild en gezucht. Er wordt veel getwijfeld, maar ook veel gehoopt dat het zal lukken

Ik hoop heel hard dat ik hier binnenkort terug ben met fantastische doldwaze verhalen vol plezier en gekheid en liefde!

donderdag 19 februari 2015

verf

Wij wonen ondertussen al bijna 4 jaar in ons nieuw huis.
Nog steeds zak ik op een regenachtige dag tot aan mijn enkels in de modder als ik uit mijn auto klauter.
Nog steeds worden alle jassen neergekwakt op een scheefgezakt kledingrek en ligt alles op de grond als iemand zijn jas ertussenuit sleurt.
Nog steeds steken alle schoenen in smoezelige bakken van de Ikea. Bakken die niet, zoals de bedoeling is, vastgemaakt zijn in de muur. Dus nog steeds moet ik af en toe op reddingsmissie om een kleuter te redden vanonder een omgevallen schoenenbak en een stuk of dertien paar schoenen.
Nog steeds kijk ik naar ongeverfde muren, die steeds vettiger en vettiger worden.
Nog steeds luister ik naar geweeklaag van mijn kinders omdat ze in hun deurloze kamers alles horen.
Nog steeds zit ik in schurftige zetels.

Dus dacht ik deze vakantie: Ik ga iets in huis doen.
Ik ga de muur achter die schoenenbakken verven, dat is al één stap dichter bij een toekomstig mooi schoenopberg- en jasophangsysteem. Ik zocht verfhulp bij mijn oudste kind. Die vond verven een goed idee, maar dan wel op een muur in haar kamer. Ik gaf toe en vertrok met haar en de kleuter naar de verfwinkel.

'Goeiendag, kan ik u helpen?'
' Goeiendag, mijn dochter wil graag een muur blauw in haar kamer.'
' Ziet u tussen deze voorbeeldjes de tint die u zoekt?'
'Euhm neen, ze zoekt eigenlijk eerder euhm Spiderman-blauw.'
'Ah, die vraag hebben we eigenlijk nog niet gehad.'
(Hij had geluk want zij wou ook nog Spiderman-rood op een andere muur, gelukkig geef ik niet altijd toe)

Thuisgekomen met al ons materiaal, ging ik vol goede moed aan de slag:ladder uithalen,  muur opschuren en nawassen (doe ik alleen omdat het moet van mijn lief), alles afplakken, plastiek op de grond,... En toen viel het allemaal wat stil want er zaten twee gaten in de muur. Ge weet niet hoe graag ik daar gewoon overgeverfd had, maar dat zou waarschijnlijk niet in goede aarde gevallen zijn bij mijn lief. Opvullen dus. Drie keer opvullen eigenlijk en na elke keer 4 uur drogen om precies te zijn.

Ondertussen klom de helft van mijn kinderen ongeveer 40 keer op en af de ladder, vond de hond een nieuwe lievelingsplek op het plastiek en besloot mijn lief dat de opgevulde gaten machinaal geschuurd moesten worden. Hij besloot ook dat ik dat niet mocht doen en dus moest ik wachten tot hij thuis was van zijn werk.

En eindelijk, na het opnieuw afwassen van de muur en het verversen van de grondplastiek (2 dagen lang hondennagels en schuivende ladder = gaten) en het helpen van de oudste dochter met alle voorbereidingswerken op haar kamer, konden ik en dochter twee dan beginnen met verven.

Eerst had ik nog het romantische idee om de kleuter mee te laten verven, maar een vlek op de vloer later, zat ze al mokkend voor een disney-filmke. De zoon deed ook nog even alsof hij heel graag wilde meedoen, maar een vlek op de poef en een witgeverfd been later, lag hij alweer voor een computerscherm.

Maar goed, de muur in onze hal is wit en de muur in de slaapkamer is spidermanblauw (samen met een stuk van de aangrezende muur: 'oeps geraakt met mijne roller '). Alle plastiek en tape is opgeruimd, de rollers en borstels zijn uitgewassen en opgeruimd en mijn lief vind dat de witte muur nog wel een laagje zou kunnen gebruiken.

Ik denk het niet.

zondag 21 december 2014

Mijn tien favoriete foto's van 2014

Joepie de poepie! Iemand gooide mij het stokje waarop ik al hoopte. Natuurlijk moogt ge ook meedoen als ge niet expliciet gevraagd wordt, maar dat is als alleen naar het schoolbal gaan, toch iets minder leuk . Dus dank u Kelly dat ik geen muurbloempje meer ben!

Ik trek veel foto's, niet altijd van even mooie dingen (en op een goed manier), maar wel vaak van momenten die ik typisch/grappig vind. Ideaal dus voor deze opdracht. Mijn 2014 in 10 foto's, hier komt ie:

Wij hebben een strak huis, met een design voordeur volledig uit glas, 2 keer zo breed als een gewone voordeur, ze pivoteert zelfs, maar als ge erdoor kijkt ziet ge dit:




Deze zomer deden wij een uitstapje naar Gent. Ge weet wel: iets leuks doen met uw kinderen in een toffe stad. Alleen vonden de kinderen het iets minder leuk en tof. Voor wie er nog aan twijfelde we zijn niet altijd zo'n goede ouders, wij wilden namelijk niet in de Hema gaan eten.




Wij hebben hier in huis geen muismat, maar een vierkant van karton waar op gemuisd kan worden. Soms staan daar supermooie dingen op. Om de zoveel tijd wordt het vierkant vervangen door een blanco exemplaar en dan kan het 'gekrabbel' weer beginnen.
 

Wij zijn geen voetbalfanaten, integendeel zelfs, maar dit jaar stond de vader des huizes tijdens het WK op een groot plein bij een groot scherm. Hij stond daar in een schoon kraampje met lekkere hapjes. Veel bezoekjes dus aan dat plein. De krukken kwamen er na een basketongeval op school en één (van de vele) bezoek van 3 uur aan de spoed.


Een beeld wat ik steeds vaker kon vastleggen in 2014. Pubers die niet op de foto willen. Sommige verstoppen hun gezicht, anderen laten hun ongenoegen blijken met een vinger. En een primeur op deze blog: (een stuk van) mijn gezicht!


Mijne zoon heeft soms rare (gevaarlijke) ideeën. Hij is wel inventief, dat moet gezegd. Wat hij hier precies ineen stak, is me niet duidelijk. Wat het zeker deed, was veel pijn, want die zwarte buis is een stofzuigerbuis en dat metaal tegen zijn hoofd is een trechter. Die trechter zorgt voor een groter zuigvlak..... Of in zijn woorden: 'ge weet toch pas zeker wat er gebeurd, als ge het eens probeert.'



De grijze is mijn dochter. De groene ben ik. Mijn dochter is grappig ook als ze sms't.




Onze reis, dit jaar, ging naar Normandië. Het lief en ik gingen daar 14 jaar geleden naartoe, maakten daar een eerste kind en wilde dat nog wel eens overdoen (de reis niet het kind). Deze foto is genomen op het Amerikaans kerkhof. Ik vind deze foto heel grappig, die benen, die twee kappen. Het lijkt een beetje een geposeerde foto, maar dat is het niet!


Ik had beloofd dat ik er niet meer over zou zagen, maar wij hebben dus een hond. Een jaar ondertussen. Ze luistert (iets) beter, verliest ontzettend veel haar (wit op een donkergrijze betonnen vloer, zei ik al dat de binnenkant van ons huis niet strak is). Ze werd bevriend met één van onze cavia's. De vriendschap was iets te innig en leidde tot een onfortuinlijk accident. Op deze foto wordt Mister Bond ter ruste gelegd en komt de dader nog even afscheid nemen. Nog 1 cavia, 2 kippen en een kat te gaan.



Eerst zijn het de superschattige kleuter - kopvoeters die u doen smelten, dan het krakkemikkig geschreven Nederlands van een zesjarige, ik zit nu aan de foutgeschreven Engels-fase.


Zingen voor Sinterklaas aan het keukeneiland dat vol met afwas en rommel staat. Alle vier op de foto dat is supermoeilijk om fatsoenlijk en serieus geklaard te krijgen. Maar wij houden (duidelijk) niet van opgeruimd en ordelijk, dus een perfecte foto!


Zo dat waren ze. Ik geef het stokje door aan Leen, Sarah en veetje.

zondag 7 december 2014

give away: een tip

Zomaar voor niks en volledig vrijblijvend!
Een tip voor in uw huishouden.

Als ge uw frietvet weggiet omdat het vervangen moet worden
en de oorspronkelijke fles is niet te vinden
dan is het niet erg om een fles te nemen waar vroeger iets anders inzat.

Maar als ge die fles, waar vroeger eigenlijk iets anders in zat,
niet direkt bij de rest van het vuil zet,
dan kan het wel eens gebeuren dat die fles terug op de plaats komt te staan waar die vroeger stond.

Als die fles, waar vroeger iets anders dan gebruikt fritvet inzat, terug in omloop is,
dan gaat ge die waarschijnlijk terug gebruiken,
maar niet voor uw frituur.
Ah nee, want die fles is niet doorzichtig en daar staat iets anders op dan fritvet
en die staat ook niet in uw voorraadkast,
maar in uw washok.
In uw washok op het wasmachien.
En op die fles staat: ecologisch wasmiddel.

De tip moogt ge er zelf uitfilteren, ik ga een kookprogramma met veel zeep en zonder kleren opzetten.

vrijdag 28 november 2014

Zing ze

Een hele tijd geleden durfde ik eens iets. Iemand  deed een oproep om te komen koken en ik zei zomaar: "ja". Het was het begin van een heel stel leuke bezoeken met zotte dozen en lekker vleesloos eten.

En nu sta ik door één van hen in een boek! Een creatief boek zelfs, terwijl ik al lang niet meer creatief ben. Een boek dat uitgegeven wordt door k.ERF (de kempische erfgoedcel) en dat, samen met een website, de oude bedelzangtradities (driekoningen, kaarske lantaarn,...) terug nieuw leven wil inblazen.


Om een lang verhaal kort te maken: ik wachtte tot de dag en avond voor de fotoshoot met het uitvoeren van mijn ideeën, bracht ze met wat kunst en vliegwerk ('fok, dieje nagel is veel te dik voor in dieje stok!' of 'kak, te hard geklopt, mijn spoel is afgebroken.') toch nog tot een goed einde en stond de volgende dag met een draai-ster, 2 uitgesneden pompoenen en een tupperwareke vol pannenkoekjes in Geel. Samen met mijn net genezen (ik zei toch dat ze veel ziek is) kleuter zou ik daar mee doen aan de fotoshoot.



Een fotoshoot voor feesten die zich vooral in de winter afspelen, maar die doorging op een pokkewarme dag. Zei ik al dat de kinderen in wintertenue moesten rondlopen? ('Ja schat, ik weet dat het warm is, maar hou uw muts nog efkes op!').


Behalve een warme dag werd het ook een zeer leuke dag met fijne mensen, lekker eten, veel verf en zotte, verklede kinderen die niet mee naar huis wilden.


Op 10 december wordt het boek voorgesteld in de bibliotheek van Geel en zijn er ook wat workshops waar je een paar dingen uit het boek kan gaan maken. Ik zal er niet bij zijn (ik moet kinderen naar hobby's brengen op woensdagnamiddag), maar de anderen deelnemers wel! (voor een lijstje verwijs ik je door naar Lies)




donderdag 27 november 2014

Ge komt best niet op bezoek!

Dat is hier echt niet meer normaal! Sinds een jaar lijkt dat alsof er een tsunami van snot, rochel, virussen en bacteriën over mijn huisgezin rolt.

Vooral sinds de jongste naar school gaat is het niet meer te doen. Vorig jaar was haar eerste schooljaar en echt waar het was er eigenlijk maar een half. Ik denk dat ze vanaf de kerstvakantie tot aan Pasen bijna geen enkele volledige schoolweek heeft afgemaakt.

Toen ze dit jaar met school begon, lag ze na anderhalve week al in het ziekenhuis met een longontsteking. Sindsdien is ze trouwens ook nog ziek geweest.

2 weken geleden heeft ze een heuse keelontstekingsmarathon in gang gezet waarin we elkaar om de drie dagen opvolgen. Het ene gezinslid is er weer bovenop, BAM de volgende legt zich koortsig neder in de zetel.

De enige die tot nu toe de dans ontspringt is de vader des huizes. Of nee wacht, ik krijg net een SMS-je: "Ziek aant worde, denk ik, hoofdpijn, oogpijn, snot'.

zaterdag 22 november 2014

Kakwandeling

'Kom kinders,we gaan wandelen, 't is veel te schoon weer om hier binnen te zitten!'
'Doe uw wandelschoenen en vuil kleren aan en pak de hond mee.'

Het werd een wandeling om niet te vergeten want:

- superschoon weer

- supermooie omgeving: bos, velden, koeien, beekjes, bruggetjes,...

- wildlife in de buurt want je wandelt af en toe echt door een wei met koeien ( ik vond dat echt heel spannend, zo vlak langs een bende koeien wandelen, eentje leek een stier en mijn hartje klopte overtime, tuurlijk koos onze hond net dat moment om stoer te blaffen, ik bleef stoer doorwandelen omwille van de kinderen, maar in mijn binnenste zag ik al een bloedbad met bijhorend krantenkop: 'vrouw en kinderen ernstig verwond door dolle stier, hond spoorloos verdwenen')


- handige pijltjes (die één van mijn dochter fout interpreteerde waardoor we naar een foute wei gingen, waardoor we plots met vijf man en een hond tot aan onze knieën vastzaten in Haspengouwse modder/koeienkak, waardoor ik een kleuter met sokken afzette in het gras om dan terug te duiken in de modderkak op zoek naar laarsjes, waardoor alle fietsers en wandelaars die we kruisten ons verbijsterd nakeken: 'ge ziet niet elke dag vijf mensen en een hond met modderklonters tot aan hun knieën voorbijsjokken')




- heel avontuurlijk (zie 2 bovenstaande punten), maar ook door de wanhoop die ik voelde toen we eindelijk uit de modderkak waren geraakt en ik daar moederziel alleen met 4 kinderen en een hond in een wei stond met geen pijltje in de buurt. Kinderen die mijn wanhoop wat voelde en 'nu naar huis terugwilden' en ook 'kunnen we niet gewoon terug hoe we gekomen zijn?' waarop ik riepzei: 'We kunnen pas naar huis als we bij de auto ( gevonden hebben) zijn en we zitten al over de helft (denk ik)! We gingen dan maar terug naar het laatste pijltje, wat moeilijk was want Haspengouwse modder is zwaar rond uw schoenen en maakt dat uw broek afzakt. Daar bleek het pijltje toch meer links te wijzen dan rechtdoor.
kinderen, wachtend op hun pijlzoekende moeder

- zorgde voor zeer stille kinderen achteraf. De wandeling zou 2 uur duren, maar wij deden er het dubbel over. De kleuter die sowieso niet al te graag stapt, hield het nog redelijk goed vol, maar zat het laatste stuk van de wandeling vooral in mijne nek. Vermits haar laarzen verdronken waren in modderkak, hing dat zodoende ook aan mijn bovenlijf, maar dat bracht wel wat evenwicht in mijn boven- en onderkant. De kleuter was stikkapot en sliep thuis 3 uur in de zetel. De 3 ander waren ook stil van moeheid, maar ook van boosheid. Dat krijg je als je tieners in het 'openbaar' (verlaten parking in een bos) dwingt om zich uit te kleden tot op hun onderbroek voordat ze in de auto mogen. Ik vond het eigenlijk allemaal wel grappig       maar dat maakte het alleen maar erger. (' Geweldig zo rijden op blote voeten en in uw onderbroek, ik hoop maar dat de politie ons nu nie tegenhoudt!'    'Mamaaaa!!')

- zorgde voor mooie plaatjes:








woensdag 22 oktober 2014

Gelukkig zijn er nog andere krengen!

Toen ik vanochtend langs een doorweekt onbekend schoolmeisje reed, voelde ik mij terug wat beter.
Het meisje zat op haar fiets en trapte noest door. De regen viel op haar neer en de wind probeerde haar tegen te houden.

Ik had eventjes daarvoor ook twee meisjes in dat weer gestuurd met een plastieken zakske over hun zadel (geen garage/tuinhuis) en een kap op hunne kop. Die meisjes waren al een beetje zielig omdat ze niet veel hadden kunnen eten. Dat kwam omdat ik de wekker had vergeten op te zetten en iedereen (gelukkig maar) een kwartier te laat wakker was. Eén van die zielige meisjes was ook (terecht) boos, omdat  het , door mijn (achterlijke) vraag "Gaan jullie met de fiets?", leek alsof er een kans werd geboden om bv. niet met de fiets te gaan. Die kans was er echter niet want wij wonen in een stad(je) en met de auto naar het centrum rijden duurt langer dan met de fiets. Vermits een bepaald iemand de wekker niet had gezet, was daar dus geen tijd meer voor over. Hongerig en zielig en boos vertrokken ze.

Ik volgde hun naar buiten om (met de auto) naar mijn werk te gaan, met de nodige schuldige gedachten: "Ocharme het regent echt hard" en " Brrr, 't is al koud met die wind" en "Verdomme dat is nu al de tweede keer in twee weken dat ik de wekker vergeet te zetten." en " Stom kieken, waarom vraagt ge iets als ze eigenlijk nie kunnen kiezen".

Malend reed ik naar mijn werk. Tot ik dus die andere zeiknatte puber tegenkwam. Halleluja, er zijn dus nog moeders die hun kind met de fiets door een stortbui sturen.

maandag 6 oktober 2014

een nieuwe auto en wc-papier

Een gesprek is eigenlijk iets geweldigs. Vaak eindigt dat helemaal ergens anders dan waar het allemaal mee begon.

Onder de middag had ik het met een stel collega's over de nieuwe auto die één van hen had gekocht. Het gesprek vloeide over in hoe de regels omtrent nummerplaten waren, welke nummerplaten mensen zich nog herinnerde, welke auto's onze ouders vroeger hadden, wat er allemaal in die auto's moest kunnen, met hoeveel en hoe ver en hoe saai een autoreis toen was.

Om dan verder te gaan naar wat kinderen nu allemaal hebben om zich mee bezig te houden op de achterbank. Dat het soms toch 'god geklaagd is' wat voor multimediale middelen kinderen al hebben en (tegelijk) gebruiken. Over het verschil tussen smartfoons en telefoons met draaischijven, die altijd op dezelfde plaats stonden. En als je iemand belde dat je dan precies wist waar die persoon was/stond. Over hoe pubers altijd bezig zijn met hun telefoon en die steeds in de buurt houden.

Ik moest daar terug aan denken toen ik vanavond om 21.30 uur mijn GSM hoorde gaan. Ik had net de twee oudsten naar boven gestuurd om te gaan slapen.

Ik zocht mijn tas (nooit op dezelfde plaats), zocht toen in mijn tas (denk Mary Poppins) en nam een beetje verbaasd op toen ik de naam van mijn oudste dochter op de display zag.

"Hallo?"
"Mamaaaa, ik zit boven op toilet en het wc-papier is op, brengt ge wa?"
" Wahahahahahahahaha"


vrijdag 3 oktober 2014

rochel ende reutel

Anderhalve week hebben we gehaald. Anderhalve week school zonder ziektes. Op het einde van week één was er snot, in het weekend rochel en tegen dinsdag was er hoest. En dit niet bij één, maar bij twee kinderen. Op woensdagavond ging ik in mijn bed liggen (neen niet slapen) om daarna tot 's ochtends in de weer te zijn met: vuile lakens, thermometers, suppo's en een ijlende kleuter.

Ik belde naar mijn werk, ging naar de dokter en kreeg daar het verdict: 2 X longontsteking en één mogelijke hersenvliesontsteking. Naar de spoed dus. Vijf uur later waren we daar eindelijk klaar. Een infuus en een ziekenhuisverblijf rijker, maar gelukkig geen hersenvliesontsteking.
"Hoe moet je daar dan in overgeven?

wachten




Ik dacht dat de mensen tegenwoordig nog half onder narcose uit het ziekenhuis werden gebonjourd, maar voor een kind geldt dat duidelijk niet.

een infuus
En ik snap (niet helemaal) dat dat nodig was, maar na 2 dagen was ze weer in orde, maar moest ze nog wat beter eten. Maar het bewuste kind doet niet, never, nooit aan goed eten. Zeker niet als het ziekenhuisvoer betreft. En ik wou zo graag weg. Mijn ander kinders misten mij, mijn lief moest alles beredderen bovenop zijn fuller-time job, ik deed waanzinnig hard aan werkverzuim, werd gek van de lucht daar en van het constant bezig moeten zijn met één en hetzelfde kind (ik snap niet hoe mensen dat doen),...

Ik heb mijn kind dan ook een beetje de indruk gegeven dat het ok is om te liegen in het ziekenhuis.

"Schat, je hebt goed gegeten, bijna een hele boterham! ( amper een vierde boterham)"
zei ik tegen haar.
een infuus2
Toen de verpleegster even later kwam afruimen en vroeg: "En hebben we goed gegeten?"
Zei zij: "Yep, een hele boterham!"

Ik denk dat ik ook iets te vaak  beklemtoonde dat ze moest eten, want dat we anders niet naar huis mochten. (Waarop ze zei: "'T is toch leuk hier?")
De volgende keer dat de verpleegster kwam polsen naar haar boterhamconsumptie, stak ze fier twee vingers in de lucht.(En neen ze had niet meer dan een vierde gegeten)

Little did I know dat er nog andere criteria waren die moesten kloppen voordat ik naar huis kon. Plots moest het infuus zeker vier dagen zitten. En toen moest ze ook nog goed de overschakeling naar vloeibare antibiotica maken (concreet wil dit zeggen: ze niet uitspuwen).

een infuus 3, moeilijk gaat ook
Dat laatste blijkt niet zo vanzelfsprekend te zijn. De kinderen die die week het hardst hebben gebruld, waren geen kinderen die geprikt werden of erger, maar zij die hun siroopje niet wilden inslikken. Er liep daar een kiplekker 3-jarig prinsesje door de gang (100 keer op en af met plastieken muiltjes aan), die NIET WILDE SLIKKEN. Dat prinsesje (en dus ook haar moeder) moesten blijven tot ze zelf slikte en ze moest een kuur van 10-dagen nemen.

Mijn kind is gelukkig omkoopbaar met veel snoep en een cadeautje in het vooruitzicht. En twee uur later stonden we eindelijk weer buiten.

Om maar te zeggen dat een "gedwongen opname" niet direct het beste moederschap in mij naar boven haalt.

donderdag 18 september 2014

navelstaren

Op tieners hun leven heb je minder vat, wie hun vrienden zijn, wat ze aandoen, wat ze op internet uitspoken. Ze kopen (stiekem) een broodje/snoep/frisdrank onderweg naar school als ze geen zin hebben in boterhammen, gaan met vriendinnen naar de film, hebben het al 4 weken "aan" zonder dat ge het wist, gaan alleen met de fiets naar school, spreken u aan op uw gebreken, spreken tegen,.... 

Dat is vaak efkes slikken, maar ik weet dat dat zo moet. Wat ik niet had verwacht is dat ik hun lichaam niet meer zou (mogen) kennen. Een baby/peuter/lager schoolkind dat steekt ge in bad, dat loopt vaak naakt rond (hier toch), dat kleedt ge uit en aan, dat heeft hulp nodig met billen vegen. Maar dan plots begint hun lichaam te veranderen, het wordt ronder (mijn tieners zijn meisjes) en hariger. Ineens is alles "privé".

Wij hebben nog geen deuren in ons huis, zelfs niet in onze badkamer. Dat was tot voor een jaar geen probleem. Gelukkig voor tiener 1 en 2 is er in onze kamer ook nog een meer afgesloten doucheke.

Als ze nu douchen ("In bad, zijt ge gek, dan ziet iedereen mij naakt!") dan doen ze dat enkel nog daar. Er wordt aan elk aanwezig gezinslid luidkeels verkondigd dat ze gaan douchen. Er wordt iedereen op het hart gedrukt dat ze zeker niet binnen mogen in de kamer van mama en papa.

Als hun broer dat toch doet (want ja dat doen broers nu eenmaal als ge hen te hard iets op het hart drukt) dan wordt er gekrijst en geruzied en wordt er van mij geëist dat ik maatregelen tref. Als ik zelf iets wil gaan halen op MIJN kamer dan staan ze met hun rug naar mij toe. Ik word aangemaand om vooral door te doen en volgende keer op voorhand mijn spullen te pakken. Ik ga hier niet publiceren wat mijn antwoord daarop is.

Bikini's worden in kleedhokjes uit en aan gedaan. En als die er niet zijn, achter omhooggehouden handdoeken waggelend op één been. Behalve wat naar mij toegekeerde billen heb ik dus al een tijdje niet meer gezien hoe ze er helemaal uitzien.

Zelfs aanraken is problematisch. Kleine kinderen kietelt ge, knijpt ge in hun billekes, blaast ge op hun buik,... Wee uw gebeente als ge nu nog maar een schijnbeweging richting billen maakt of per ongeluk in de richting van een borst kijkt. "Zeg sexuele!", krijg ik dan naar mijn hoofd geslingerd.

Niet dat ik de hele tijd aan mijn kinderen zit (straks wordt ik nog van het net gehaald) en het is trouwens ook niks seksueel, 't is gewoon het afleren van dingen die tot nu toe konden.

Als mijn, minder perfecte lijf, daarentegen onder de douche staat (in de badkamer zonder deur), dan gebeurt er dit:
zicht vanuit de douche

zicht vanuit douche + tiener

zicht vanuit de douche + tiener 2

Met mijn naakt lijf hebben ze (nog) geen probleem. Jammer.

vrijdag 1 augustus 2014

creatief met boosheid

Ze mocht niet langer opblijven.
"T'is nu echt goed geweest, naar boven!", zei ik.
"Maar ik zoek mijn Ipod, ik moet nog  de zonsondergang trekken vandaag!" zei zij.
"Tut, tut, ik heb er genoeg van, naar boven!" zie ik.
BONK, BONK, BONK(we hebben nog geen kamerdeuren, dus moet ge de trap benutten) stompte ze naar boven.

Twee uur later hield ik het voor bekeken en ging ook bedwaarts.
Ik wilde mijn kleren op de stoel in de dressing (klinkt chiquer dan ge denkt, kleine ruimte met ijzeren rekken uit de Brico) hangen. De stoel stond er echter niet meer. Hij stond omgekeerd in onze kamer. "Mmm, raar.", dacht ik.

Ik ging in bed liggen en vond een badhanddoek tussen de lakens. "Wat doet die hier?", dacht ik.

Ik ging liggen, deed het licht uit en keek opzij naar mijn wekker voor het uur, maar ik zag geen rode, digitale cijfers. Ik deed het licht weer aan en zag dat over de wekker een papieren zakdoekse lag. Toen ik het wegnam, bleek de wekker ook nog eens omgedraaid te zijn. " Wie is hier weer bezig geweest?", dacht ik nog voor ik in slaap viel.

's Morgens was ik het hele voorval alweer vergeten. Tot zij wakker werd en me in het voorbijgaan vroeg: "En wat vond ge van mijn Franse wraak?"

Ge moogt drie keer raden welke film wij een week daarvoor samen gekeken hadden! En wie goed raadt, breng ik iets mee uit Parijs!

maandag 26 mei 2014

V

Het kon natuurlijk niet anders of mijn kinderen gingen iets vragen over de panelen die in elke wei en op elke straathoek staan/stonden. Vooral die van die mensen die een peace-teken maakten, wekten wat vragen op. Waarom doen die mensen dat? Willen ze vrede? Of wat is hun bedoeling?

Ik legde hun uit wat die partij met de 'peace'-tekens wil en wat ik daar persoonlijk van vond. We hadden daar een gesprek over. Over samen spelen is samen delen en over wat ik dan wel zoek in een partij en over waarom sommige mensen dan toch voor die partij kozen.

Vooral mijn zoon kon zich wel vinden in mijn redenatie en uitleg.  Hij was nogal ontdaan toen na een klassikale stemtest bleek, dat de meerderheid van zijn klas net voor die partij ging stemmen. En zoals dat soms gaat met politiek partijen en negen-jarige jongentjes werd hij nogal extreem in zijn afkeer van de partij met de peace-tekens.

Dat kwam volledig tot uiting toen we na het schoolfeest van zijn grote zus naar onze auto liepen. De school ligt tegenover een internaat waar stemhokjes zouden staan op de verkiezingsdag. De stoep werd dan ook ingepalmd door een rij panelen vol met verkiezingsposters.

Bij het instappen in de auto merk ik dat zoonlief niet meer volgt. Plots daagt hij toch op. Ik informeer eventjes waar hij plots naartoe was en hij laat mij glunderend weten dat hij :" efkes ne poster van die stom partij is gaan aftrekken" en hij eindigt met een fier "goed, hè!.

Toen hebben we dus een gesprek gehad over boetes en vrije meningsuiting.


vrijdag 2 mei 2014

Waar is da feestje...

Als ge kinderen hebt, zit ge vaak zenuwachtig en nieuwsgierig te wachten tot ge ze terugziet. De eerste keer naar de crèche, eerste schooldag, gaan spelen bij een vriendje, een hobby doen, buisjes laten steken, ...
Ik zou er zo graag bij zijn, altijd en bij alle vier. Maar dat kan natuurlijk niet en het zou ook niet gezond zijn voor hen of voor mij.

Dat gaat nooit over. Het wordt wel minder, hoop ik.

Ik heb ondertussen een dochter die over 3 dagen 13 wordt en één die over een half jaar 12 wordt. Ik deed al eerder verslag over hen en hun tienergedrag. Ondertussen zijn ze nog steeds redelijk aangename tieners. Er wordt al eens gesnauwd of doodgezwegen, maar over het algemeen blijft het nog redelijk netjes en doenbaar.

Er worden benen geschoren en oksels gedeod. Waar ik eerst wanhoopte omdat er niet gedoucht werd, hoor ik mezelf nu vragen: "Gaat ge nu weeral in de douche?'  Puisten, borsten, schaamhaar, zoenen met jongens en seks zijn absolute taboes. Taboes waar vooral  ouders niet over mogen praten en waar zeker geen grapjes over gemaakt mogen worden.

Kleuters die enkel de meest losse en wijde broeken konden verdragen, doen plots met het grootste gemak een skinny jeans aan. Kleuterharen die niet gekamd mochten worden, maar ook absoluut niet kort mochten en waar absoluut geen speldjes of staartjes in mochten, worden nu op allerhande manieren gevlochten, opgestoken en gevuld met allerlei ornamenten.

En er zijn nog steeds eerste keren: de eerste keer alleen met de fiets naar school, de eerste keer naar het middelbaar, de eerste keer op facebook,...

En nu dus de eerste fuif. Er werd nagedacht over kleding en over de plaats waar ge uw GSM en geld steekt als uw schoon kleedje geen zakken heeft. Er werd gepanikeerd toen bleek dat de vriendin toch geen kleedje aanhad. Zo erg zelfs dat er werd overwogen om terug naar huis te gaan. Er werd veel gegieberd en geOMGd (zijt gij ook hier). Er werd een moeder gestompd ('Niet met vreemde jongens zoenen, hè!') en er zal zeker niet gedanst worden werd er beweerd.

Ik ging alleen terug naar huis en vraag mij af wat die twee daar vier uur lang gaan doen.

fuif sfeerbeeld



















(Nog iets dat tieners doen: hun moeder een verbod  op het plaatsen van herkenbare foto's opleggen)


dinsdag 11 februari 2014

Weeral

Het leek nog maar eventjes geleden dat ik dit schreef en nu heb ik alweer eenzelfde gewaarwording maar dan met het volgende kind. Dat is als kinderen maar een jaar schelen, dan volgen dingen zoals bv. eerste keren en puberteit, veel sneller op elkaar.

 En dus is zij ook plots een ferm madam. Ze heeft een model, is rustiger en vooral stiller  geworden. Ze ontwikkelt langzaam een eigen kledingstijl, een leuker gevoel voor humor, is wat meer voor rede vatbaar. En is net als haar zus ineens zo groot en mooi, dat ik niet kan geloven dat dat schepsel ooit uit mijn lijf kwam.

En deze keer zie ik geen mascara en dotje, maar wel vlechten (en een handtas en de obligate kaki groene jas met pelskap). Dit kind, dat altijd lang haar wilde, maar daar niks mee wilde (laten) doen. Nee, zelfs niet borstelen. Dit kind las en zag "De Hongerspelen" en hield daar buiten een humeur, lees-, schrijf- en rekenplezier ook een fascinatie voor vlechten aan over.

En dus zit ik hier naar Youtube-filmpkes te kijken met een (eindelijk) gewillig haarmodel voor me. En filmpjes over haren, dat is net als filmpjes over naaien/haken/breien/tegelen/metsen/..., het ziet er simpel uit, maar dat is het niet. Of toch niet voor mij. Haar dat uit mijn vingers glipt, vingers die verstrikt raken in haar dat niet mee moest, vlechten die er toch niet zo mooi uitzien als op het filmpje,...

Maar goed, de volgende is ne jongen en die scheelt drie jaar met zijn zus, dus ik heb wat ademruimte voor ik tatoeages moet leren zetten.

vrijdag 24 januari 2014

Roodkapjejasje

Toen ik dit op pinterest zag, wist ik direkt dat ik mezelf nog eens bijeen moest pakken!

Al van toen ze nog heel klein was, is mijn jongste bezig met roodkapje. Een van haar eerste rollenspelen was:
"Ik is het kapje en jij de boos"

Ik ben totaal niet creatief geweest en heb het oorspronkelijke jasje gewoon klakkeloos overgenomen. Want alhoewel ik niet zo van felle stofjes met schattige figuurtjes hou, was ik er zeker van dat zij het geweldig zou vinden.

Het enige dat ik anders deed was de knoopgaten. Ik verving ze door lusjes van rode elastiek. Wederom was creativiteit niet mijn drijfveer (alhoewel ik lang heb moeten nadenken over een oplossing), maar eerder onkunde en gebrek aan lef.
Ik maakte nog nooit knoopsgaten en durf het ook niet ( ik weet het vicieuze cirkel).

Om kort te zijn: ze vond hem geweldig, wilde ermee gaan slapen, ging akkoord met wachten tot morgen, ging ermee naar school als trui onder haar winterjas, hield het de hele dag aan, maakte er een snoephuisje mee, gebruikte het als doek voor suikerhandjes en sliep er uiteindelijk toch nog in.

Voor fatsoenlijke foto's verwijs ik u naar het origineel, life-action is meer ons ding. Alhoewel, life ...
 
 








maandag 30 december 2013

Reppig

Ik schaam mij soms wel een beetje voor mijn huishouden.

Niet voor mijn kinderen, ik weet niet precies hoe we het gedaan hebben (dus verwacht geen goed raad), maar ik krijg vaak complimenten over hen. Over hoe gemakkelijk ze zijn en dat ze zo goed helpen en ooh zo beleefd zijn. Waarschijnlijk spreiden ze zo duchtig met die kwaliteiten dat die thuis uitgeput zijn. Ik merk daar niet altijd iets, van die hulpvaardigheid ("als ge ergens langsloopt en het valt, kunt ge het dan AUB ook oprapen") of beleefdheid
("Wat zegt ge als ge een boer laat?"   "Astublieft?") of gemakkelijkheid ("Als ge nu niet binnen de drie tellen uw schoenen aandoet, dan gaat ge op uw blote voeten mee").

Maar goed ge kunt ergens met hen komen en zelfs vaker. Geen schaamte nodig op het kinderfront dus.

Maar mijn huis en ons dagelijks leven, dat ik zo ne rommel. Zo zonder routine, regelmaat en orde vaak.Op een doordeweekse dag zorgt school en werk voor regelmaat en routine. En het feit dat we niet thuis zijn door school en werk zorgt voor een zekere mate van orde.

Maar in de vakantie...Man o man, wat is het hier dan een zooitje ongeregeld en een zwijnestal. Kinderen die ne hele dag in pyjama rondlopen en soms pas om half 12 aan hun cornflakes beginnen. Rond avondetenstijd merken dat ge niks in huis hebt en dus maar weer boterhammen eten.

Overal speelgoed en hondenharen (die mijn lief bijna manisch elke dag weg stofzuigt, maar die een half uur later weer rond dwarrelen). Begonnen vakantie-projecten die liggen te wachten op afwerking : een kinderkamer vol stapeltjes kleren, want de oude kast staat al beneden maar de nieuwe zit nog in de doos, een keuken vol potten en deeg en gestolde chocola van de uitgeprobeerde cakepops, ...

Iedereen ligt altijd te laat in bed: de kinderen omdat het vakantie is en ge hen iets gunt (of ze zijn zo stil dat ge ze vergeet) en gij omdat zij zo laat in bed liggen en ge uwzelf nog wat gunt.

Dat is op zich niet zo erg allemaal zo lang dat binnenshuis blijft, tot er dan onverwachts iemand binnenkomt en struikelt over begaaide kinderen en behaard speelgoed en een hond die op hen blijft springen met modderpoten.

Maar het meest schaamtevolle gebeurde vorige week.

Mijn schoonouders kwamen langs en trotseerden en negeerden al het bovenstaande. Ze aaiden de springende hond, stapten over speelgoed, klopten haren van hun boek, knuffelden smoezelige kleinkinderen, keken niet richting keuken en zochten een vrije stoel.

Terwijl ik met mijn schoonmoeder sprak, hielp ik de kleinste met haar potje zoeken, deed haar broek naar beneden voor een grote boodschap, veegde haar billen af en besloot om eerst mijn schoonmoeder te helpen met iets en dan het potje weg te kiepen.

"Heeft iemand het potje van Juno al leeggemaakt" vroeg ik even later aan een stel luie kinderen.
"Nee, nope, neeje." (zie ik al dat ze lui zijn)
"Juke, heb jij je potje leeggemaakt?" (ze is nog zo klein dat ze graag dingen doet)
"Nee, mama"

Ik ga niet in detail vertellen wat ik toen zag, want het is te schaamtevol, maar kan wel melden dat onze hond geen avondeten meer nodig had.

En dan denk ik: alleen hier kan zo iets walgelijks en reppig gebeuren. Of nie????



maandag 16 december 2013

creatief met zus

Ik wandel door het Carrefourke met mijn jongste telg.
Ik duw de kar, zij zit in het stoeltje.
Ik stop aan de charcuterie om boterhamworst en salami te nemen.
Zij zwaait met haar benen en kijkt wat rond.
Ik leg het vlees in de kar.

Plots kijkt ze mij aan en ik kan bijna een lichtje boven haar hoofd zien branden.
"Mama, kijk wat ik kan!"
Ze kruist haar armen,
steekt de wijsvingers van beiden handen op en zegt:
"Fok joe bisj".
Ze glundert en wacht grijnzend af tot ik haar de hemel in prijs.

Ik weet niet goed wat ik eerst zal doen: lachen, kijven of doen alsof het niet gebeurd is.
Ik besluit niet boos te zijn.
Het is eigenlijk ook wel grappig.
Een kleuter van drie die foute vingers opsteekt en fout Engels praat.
Een onschuldig kindje op een doorsnee zondag die onwetend vulgair doet en daar heel fier op is.

Ik vertel haar daar aan de charcuterie in het Carrefourke, dat wat ze zegt niet zo netjes is. Dat ze het zeker niet in de klas mag zeggen, want dat haar juf (die heilig is) dat niet mooi vindt.

Thuis heb ik nog een gesprek met een bijna negenjarige huisgenoot.
Een huisgenoot die het wel grappig vindt om zijn kleine zus vuile woorden en gebaren te leren.
Een huisgenoot die belooft het nooit meer te doen, maar die het vooral jammer vindt dat hij er niet bij was daar in het Carrefourke aan de charcuterie.