Op mijn vrijgenomen woensdagvoormiddag wandelde ik door een lelijke winkelgalerij in een propere stad met smaak. Ik wandelde door die galerij omdat het buiten kakweer was. Regen en te koud voor mijn T-shirt met golfje. In de galerij speelde Radio twee op dat moment een zeer zonnig liedje.
Dat vond ook de redelijk beschonken oudere, niet zo frisse man, met groot blik bier, die mij kruiste. Hij zong luid mee. En ik lachtte vriendelijk. Want dat is wat ik doe. Ik lach op straat naar vreemdelingen of ik zeg "goeiendag". Dat is niet moeilijk, dat doet geen pijn, de meeste mensen vinden dat zelfs leuk (niet allemaal, maar dat is voor een andere keer).
Zo ook deze man! Hij stokte in zijn gewandel en gezang, keek me aan en riep luidkeels: "Awel sè, nu schijnt de zon toch voor mij als ik u zo zie!".
En ok, het was een bijna zatte, niet zo frisse, oude man, maar de zon scheen ook eventjes voor mij. Zo simpel. Ook nog toen ik uit de galerij terug de kou en miezer inliep. Ook nog toen ik bijna bij het gemeentehuis kwam en mijn kaartje voor het aanvragen van een nieuwe pas direkt vond.
Het leven is schoon.
En ik dacht: ik ga ne keer een positief blogje de wereld insturen over lachen op straat en de zon en zo...
Ondertussen rommelde ik verder in mijn sjakosj want als ge ne pas aanvraagt, moet daar ne pasfoto op. En die .....lag nog op de toog thuis. Exit: zon en lach.
Want dat is een ander ding dat ik doe: dingen vergeten, halsoverkop vertrekken, de helft niet bijhebben,...
Uit boosheid op mezelf, omdat ik het mezelf weer gelapt had, deed ik iets wat ik ook zeer goed kan: mezelf (ondanks een goed voornemen tot het enkel nuttigen van gezonde voeding) trakteren op iets lekkers,
iets ongezonds;
iets me bladerdeeg en suiker
iets met een kleine illusie van toch gezond (rozijnen=fruit)
en toch karakter ("Wilt u dat met glazuur?" "Euhm,....doe maar niet.")
Hap
en daar is de zon terug.
Posts tonen met het label varia. Alle posts tonen
Posts tonen met het label varia. Alle posts tonen
woensdag 22 mei 2013
dinsdag 13 november 2012
Biecht
Hallo, mijn naam is Ruimtevisser en ik ben een vervuiler.
Als ik zo wat rondlees in blogland dan kan het niet anders dan dat het opvalt. Veel blogsters zijn bewuste mensen. Ze eten biologisch/vegetarisch/veganistisch. Ze rijden met bakfietsten, kopen niets meer, krijgen een groentenmand van de lokale boer, maken zelf shampoo/wasmiddel/kleding/meubels.
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik bijna niets van deze dingen doe. Ik heb wel een basis milieu-bewustzijn.
Ik gooi nooit iets op de grond, kan dat zelfs niet, raap vaak zelfs dingen op die ikzelf niet gegooid heb, want zodra ik een papiertje in mijn handen heb, zie ik mijn vader die vermanend zegt: "als iedereen alles op de grond gooit dan zou de wereld er nogal uitzien!". Een zinnetje dat ikzelf trouwens ook bezig tegenover mijn koters.
Ik let op water- en energieverbruik. Wat concreet wil zeggen dat ik achter het gat van mijn kinderen, constant lichten uitdoe en kranen dichtdraai. Nadat ze nochthans beloofd hadden om dit deze keer zelf te doen.
We proberen minder vlees te eten. Ik zeg proberen want ik heb af en toe toch wel behoefte aan een stukske kip of wat echt gehakt in de spaghetti-saus. En twee van mijn kinders zweren bij salami en boterhamworst tussen hun bokes.
Ik werk op een plaats waar wel wat bewuste (niet-blogende) collega's rondlopen. Die bewustheid straalt ook wat op af mij. We drinken bijvoorbeeld (bewust) koffie met suiker van de wereldwinkel, we bestellen in groep agenda's van de wereldwinkel, als we een feestje geven komen de spaje en chippekes ook van daar.
MAAR....
Ik koop gewoon nog kleren, in een gewone winkel. Kleren die misschien zelfs wel gemaakt zijn door arme chinese kindjes. En we zijn met een gezin van zes, dus dat zijn al een pak kleren.
Wij hebben twee auto's. Nochthans wonen we allebei op een boogscheut van ons werk. Onze excuzen zijn: de kinderen gaan niet in de buurt naar school/creche, ze zijn met vier en hebben veel verschillende hobby's en mijne mens moet vaak naar heinde en ver voor afspraken met klanten.
Wij sorteren uiteraard alles wat we weggooien, maar man wij gooien nogal weg! Plastic verpakkingen, kartonnen dozen, blik, flessen,... Wij zijn een kleinafvalproducerend bedrijf, lijkt het soms wel.
Verder maak ik zelf geen kleren/shampoo/wasmiddel/... omdat ik vier kinderen heb en nog werk ook.
EXCUSES, EXCUSES...
Ik weet het, maar de eerste stap in het afkickproces is toch bewustwording van het probleem. Of niet?
ps: Terwijl ik deze blogtekst overdacht in mij hoofd, reed ik 2 keer verkeerd op weg naar een kind dat aan het hobbyen was. Een gigantisch omweg was het resultaat en lap, weer wat vervuiling erbij :-(
Als ik zo wat rondlees in blogland dan kan het niet anders dan dat het opvalt. Veel blogsters zijn bewuste mensen. Ze eten biologisch/vegetarisch/veganistisch. Ze rijden met bakfietsten, kopen niets meer, krijgen een groentenmand van de lokale boer, maken zelf shampoo/wasmiddel/kleding/meubels.
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik bijna niets van deze dingen doe. Ik heb wel een basis milieu-bewustzijn.
Ik gooi nooit iets op de grond, kan dat zelfs niet, raap vaak zelfs dingen op die ikzelf niet gegooid heb, want zodra ik een papiertje in mijn handen heb, zie ik mijn vader die vermanend zegt: "als iedereen alles op de grond gooit dan zou de wereld er nogal uitzien!". Een zinnetje dat ikzelf trouwens ook bezig tegenover mijn koters.
Ik let op water- en energieverbruik. Wat concreet wil zeggen dat ik achter het gat van mijn kinderen, constant lichten uitdoe en kranen dichtdraai. Nadat ze nochthans beloofd hadden om dit deze keer zelf te doen.
We proberen minder vlees te eten. Ik zeg proberen want ik heb af en toe toch wel behoefte aan een stukske kip of wat echt gehakt in de spaghetti-saus. En twee van mijn kinders zweren bij salami en boterhamworst tussen hun bokes.
Ik werk op een plaats waar wel wat bewuste (niet-blogende) collega's rondlopen. Die bewustheid straalt ook wat op af mij. We drinken bijvoorbeeld (bewust) koffie met suiker van de wereldwinkel, we bestellen in groep agenda's van de wereldwinkel, als we een feestje geven komen de spaje en chippekes ook van daar.
MAAR....
Ik koop gewoon nog kleren, in een gewone winkel. Kleren die misschien zelfs wel gemaakt zijn door arme chinese kindjes. En we zijn met een gezin van zes, dus dat zijn al een pak kleren.
Wij hebben twee auto's. Nochthans wonen we allebei op een boogscheut van ons werk. Onze excuzen zijn: de kinderen gaan niet in de buurt naar school/creche, ze zijn met vier en hebben veel verschillende hobby's en mijne mens moet vaak naar heinde en ver voor afspraken met klanten.
Wij sorteren uiteraard alles wat we weggooien, maar man wij gooien nogal weg! Plastic verpakkingen, kartonnen dozen, blik, flessen,... Wij zijn een kleinafvalproducerend bedrijf, lijkt het soms wel.
Verder maak ik zelf geen kleren/shampoo/wasmiddel/... omdat ik vier kinderen heb en nog werk ook.
EXCUSES, EXCUSES...
Ik weet het, maar de eerste stap in het afkickproces is toch bewustwording van het probleem. Of niet?
ps: Terwijl ik deze blogtekst overdacht in mij hoofd, reed ik 2 keer verkeerd op weg naar een kind dat aan het hobbyen was. Een gigantisch omweg was het resultaat en lap, weer wat vervuiling erbij :-(
donderdag 26 augustus 2010
33
Ik ben jarig!
Vandaag word ik 33 jaar.
En alhoewel ik er niet van wakker lig, vind ik dat een afschuwelijk getal.
Dat is echt al over de 30.
Dat is beginnende kaalheid, bierbuikje,...
Dat is echt de jeugd voorbij.
Dat is echt huisje, tuintje, boompje, (bijna 4) kindje.
Och ja.
k
Vandaag word ik 33 jaar.
En alhoewel ik er niet van wakker lig, vind ik dat een afschuwelijk getal.
Dat is echt al over de 30.
Dat is beginnende kaalheid, bierbuikje,...
Dat is echt de jeugd voorbij.
Dat is echt huisje, tuintje, boompje, (bijna 4) kindje.
Och ja.
k
zondag 11 april 2010
joepie de poepie
Ik ben de oudste van vier kinderen. Ik heb een zus, een broer en dan nog een zusje.
Dat laatste zusje was een nakomertje. Ze is dertien jaar jonger dan mij. Dat was vroeger soms leuk (mama'tje spelen en dan de baby teruggeven aan mijn moeder als ik er geen zin meer in had, een excuus om nog kinderachtige dingen te doen ,...) en soms minder leuk (zoenen op uw kamer met uw lief en dan een zus van 3 die mee wil spelen).
Datzelfde zusje is ondertussen een ferm madam van 19 jaar geworden en heeft zomaar (zonder betaling, smeekbedes,...) aangeboden om mijn drie broedsels een dagje, een nachtje en nog eens een dagje bij te houden! Ze komt hier van woensdag op donderdag logeren.
Mijn lief en ik gaan naar Antwerpen. Hij heeft dringend nieuwe broeken nodig en ik heb eigenlijk niks nodig, maar ik ga toch dingen kopen! We zijn al vaker in Antwerpen geweest, maar komen altijd bij dezelfde dingen terecht.
Iemand tips? Wat zijn leuke winkeltjes, restaurantjes,.....
k
Dat laatste zusje was een nakomertje. Ze is dertien jaar jonger dan mij. Dat was vroeger soms leuk (mama'tje spelen en dan de baby teruggeven aan mijn moeder als ik er geen zin meer in had, een excuus om nog kinderachtige dingen te doen ,...) en soms minder leuk (zoenen op uw kamer met uw lief en dan een zus van 3 die mee wil spelen).
Datzelfde zusje is ondertussen een ferm madam van 19 jaar geworden en heeft zomaar (zonder betaling, smeekbedes,...) aangeboden om mijn drie broedsels een dagje, een nachtje en nog eens een dagje bij te houden! Ze komt hier van woensdag op donderdag logeren.
Mijn lief en ik gaan naar Antwerpen. Hij heeft dringend nieuwe broeken nodig en ik heb eigenlijk niks nodig, maar ik ga toch dingen kopen! We zijn al vaker in Antwerpen geweest, maar komen altijd bij dezelfde dingen terecht.
Iemand tips? Wat zijn leuke winkeltjes, restaurantjes,.....
k
zondag 14 maart 2010
liefste kitty
Ik heb nooit een dagboek bijgehouden. Ik zag daar het nut niet zo van en ik moest (stiekem) zelfs een beetje lachen met mensen die dat wel bijhielden. Ik heb dit (want zo ben ik wel) al menig maal laten weten aan meerdere mensen.
Ik liet, na het maken en sturen van mijn eerste bericht, mijn blog aan mijn lief zien. Hij vond het tof en mooi vormgegeven (en dat wil wat zeggen, want hij is altijd zeeeeer eerlijk en kritisch en ook nog grafisch vormgever). Plots moest hij een beetje lachen.
Ik vroeg:" Wat zit ge zo te lachen?"
Hij: "Ge weet toch waar ge mee bezig zijt hè?"
Ik: "EUh, nee"
Hij:" ge zijt een soort van dagboek aan het bijhouden!"
En inderdaad, ik beken schuld, hij heeft gelijk.
Bij deze een dikke sorry aan alle dagboekbijhouders van deze wereld!
Ik was fout.
k
Ik liet, na het maken en sturen van mijn eerste bericht, mijn blog aan mijn lief zien. Hij vond het tof en mooi vormgegeven (en dat wil wat zeggen, want hij is altijd zeeeeer eerlijk en kritisch en ook nog grafisch vormgever). Plots moest hij een beetje lachen.
Ik vroeg:" Wat zit ge zo te lachen?"
Hij: "Ge weet toch waar ge mee bezig zijt hè?"
Ik: "EUh, nee"
Hij:" ge zijt een soort van dagboek aan het bijhouden!"
En inderdaad, ik beken schuld, hij heeft gelijk.
Bij deze een dikke sorry aan alle dagboekbijhouders van deze wereld!
Ik was fout.
k
woensdag 10 maart 2010
Het begin
Zoals elk nieuw begin, is dit begin ook moeilijk!
Ik lees al een tijdje de blogs van andere mama's, naaisters, baksters, enz...
Ik vind het heeeeel leuk om te lezen wat zij meemaken, maken, koken en naaien.
En toen dacht ik: "ha, ik kook, maak, naai en maak ook dingen mee! (klopt deze zin?)
Tot nu durfde ik niet, want stel dat ik geen reacties krijg of dat ik plots geen zin meer heb of, of, of...
Ik heb vandaag, om de een of andere reden, besloten dat dat er allemaal niet toe doet.
We zien wel! Dus voel u niet verplicht om te reageren en wees ook niet boos als hier drie weken eens niets verschijnt!
oef, eerst bericht zit er op
k
Ik lees al een tijdje de blogs van andere mama's, naaisters, baksters, enz...
Ik vind het heeeeel leuk om te lezen wat zij meemaken, maken, koken en naaien.
En toen dacht ik: "ha, ik kook, maak, naai en maak ook dingen mee! (klopt deze zin?)
Tot nu durfde ik niet, want stel dat ik geen reacties krijg of dat ik plots geen zin meer heb of, of, of...
Ik heb vandaag, om de een of andere reden, besloten dat dat er allemaal niet toe doet.
We zien wel! Dus voel u niet verplicht om te reageren en wees ook niet boos als hier drie weken eens niets verschijnt!
oef, eerst bericht zit er op
k
Abonneren op:
Posts (Atom)