Posts tonen met het label wijvenpraat. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wijvenpraat. Alle posts tonen

woensdag 17 april 2013

The force is strong in this one

Ik ging in de vakantie naar Brugge om daar samen met een paar toffe dames wat te babbelen, een beetje groenten te snijden, veel te veel gebak te eten en toe te kijken hoe de gastvrouw al het werk deed.

We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over  de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren,  over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!

Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )

Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.

Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".

Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.

Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)

woensdag 21 maart 2012

kiwi's en ander speelgoed

Al 15 maanden gebroken nachten en dan nog vaak om 5.30 uur uw bed uit met een kwieke peuter. Die ,omwille van de onbestaande deuren, ook in ene weg alle andere kinderen wakker krijst.

Ga ik nu zagen over vermoeidheid? Neeje, alhoewel ik moe ben, valt het wel mee. Ik wou zelf nog een vierde kind. Ik mag/wil dus niet klagen, want ik wist na 3 slechte slapers al dat ik genetisch niet in staat ben om doorslapers te produceren.

Als ik gewoon blijf gaan, lukt het wel. Wee mij als ik 5 minuten ga zitten in de zetel. Dan slaap ik binnen de minuut.

Maar waar ik mij wel zorgen om begin te maken zijn mijn grijze celletjes!

De makkelijkste woorden komen niet:
"Allez ga zitten op uwe......... Ge weet wel da ding met 4 poten."

Wat ik denk en doe, zeg ik ook, vooral aan de telefoon.
Op uw werk de telefoon opnemen terwijl ge een bestand wilt opslaan, klinkt dan als volgt:
 "Bestand"....." Euh, ik bedoel goede morgen"

Als uw werk naar uw thuis belt op de GSM . En ge ziet de  naam van uw werk op uw schermpje neemt ge bijgevolg op met
" XXXX school Hasselt, kan ik u helpen"
Waarop uw collega het uitproest.
En gij zegt (met ne behoorlijk rode kop): "Shit, ik bedoel, met Katrien"

Als ge naar de Standaard Boekhandel belt om te vragen of uw boek al aangekomen is.
En ge visualiseert dat kleine boekje in uw hersenen. Dan zegt ge tegen de dame die opneemt:
"Goedendag mevrouwtje"

En soms is er zelfs geen uitleg voor de waanzinnige versprekingen die ge blijft herhalen:
Kaan speelt met zijne jojo.
Ik zeg: " Hei Kaan gij kunt nogal wat me die kiwi"
Kaan:"Hè???"
Ik" euh, jojo"

5 minuten later.
Ik: "Finn, waar is uwe kiwi eigenlijk?"
Finn:" Ik lust geen kiwi"
Ik:"euh, jojo"

Verder maai ik alles om wat op mijn weg ligt, ben ik een gevaar op de openbare weg en heb ik nog minder geduld met mijn kinders dan anders.






woensdag 14 maart 2012

wijvenweek: een mening of nie of wel?

Een mening ventileren vind ik op zich niet moeilijk. In het middelbaar kregen bepaalde klasgenoten zelfs "de schijt" van mij omwille van het feit dat ik over alles een mening heb.
Ik babbel graag en veel, ik vind een goei discussie zelfs fijn.

Ik heb zeker niet over alles een mening, daarvoor houd ik bv. de actualiteit te weinig (tot niet) in het oog. Ik moet vaak via facebook ,collega's aan de eettafel, tijdens het half uurtje autoradio per dag of (schaam)  via mijn lagere schoolkinderen ontdekken wat er die dag weer gebeurd is in de wereld.

Ik zou dus vandaag mijn mening kunnen ventileren over het onderwijs en hoe dat mijn negenjarige dochter nu al vermorzeld heeft ipv haar te laten openbloeien of over het feit dat mensen verplicht Nederlands moeten leren of anders allerhande sancties opgelegd krijgen of over eender welk ander onderwerp waar ik nu even niet op kan komen.

Ik kan (durf) dat echter niet. Ik vind dat niet leuk een geschreven mening hebben. En dan gaat het er niet om dat ik mijn mening niet op papier krijg, maar eerder om de reacties.

Ik schrik daar echt van, van de reacties die sommigen (op andere "blogs met een mening") achterlaten. Dat komt hard aan bij mij. Niet dat die reacties zo cru zijn, maar het is weinig genuanceerd omdat je de persoon zelf er niet bijkrijgt. Je ziet niet hoe iemand dat zegt. Wat bv. zijn lichaamstaal is. Het is misschien raar, maar ik zie,hoor en voel liever hoe iemand mij lik op stuk geeft  dan dat ik een "felle" reactie lees en ernaar moet raden wat de gemoedstoestand van de schrijver is.  Wie weet heeft hij/zij wel een mes vast!



O ja, en dat van dat onderwijs en Nederlands leren dat meende ik niet hoor! Of wel? Of nie?



maandag 12 maart 2012

wijvenweek: Schaamheid

Behalve af en toe een paar opvallende oorbellen hangt er hier niks op of aan mijn gezicht. En zelfs die oorbellen vergeet ik meestal.
Ik zou dit op het hebben van vier kinderen kunnen steken. Ik moet die klaar krijgen 's morgens. Niet zo van zelfsprekend! Niet alleen omdat het er vier zijn, maar ook omdat er eentje zichzelf nog niet kan aankleden vanwege nog maar 15 maanden oud. En er zit er ook eentje tussen die problemen heeft met elk afzonderlijk kledingstuk. De sokken hebben een bandje aan de tenen dat ze voelt, de onderbroek is stom want voelt lastig aan haar poep, de bloes is te strak aan haar oksels en de broek is ofwel te strak of zakt af. Verder zit daar nog eentje bij die tot ongeveer 12 uur nodig heeft om tot zichzelf te komen. Die sleept zich (zeeeeeeeeer traaaaaaag) van haar kamer naar de wc, terug naar haar kamer, dan naar beneden, struikelt daar eventjes over haar eigen voeten, sleept zich naar de keuken, knoeit wat cornflakes op de grond, gaat aan tafel zitten en eet. Dit alles met gezwollen oogjes en warig haar. Om het allemaal af te maken is daar nog de zoon, die de aandachtspanne van een mug heeft. Hij vergeet elke ochtend wat hij moet doen. Ik vertel het hem. Tegen dat hij bij zijn schoenen is, weet hij niet meer dat hij daar staat om die aan te doen. Dan maar spelen...

Ik sta natuurlijk ook te laat op. Bovenstaand tafereel moet zich allemaal voltrekken in 1 uur à 3 kwartier. Mijne mens staat ondertussen onder de douche, zit op de WC of zoekt een T-shirt die lekker zit.

Ikzelf heb een kwartier (in het beste geval) over om mij te douchen, haar te borstelen (nee niet drogen of stylen) en aan te kleden.

Ik zal het echter niet op die kinderen steken, of op mijn wederhelft. Ik weet ook gewoon niet hoe dat moet: schminken en haar stylen. Ik zie eruit als een hoer als ik dat probeer.

Het voelt ook zo aanwezig. Mascara maakt dat uw wimpers aan elkaar plakken. Ik durf ook niet meer te geeuwen, want dat geeft tranen, en stel dat uwe mascara dan uitloopt.
Nagellak maakt dat ik niets meer durf aan te raken. Lipstift hangt aan alles wat ge drinkt en/of eet.

En stel dat ik het toch ooit zou willen en ik zou schmink-les volgen. Wanneer begint ge daar dan mee? Eerst komt ge altijd heel verwaaid, met plat nat haar, afgebeten nagels en een bleek gezicht binnen gestormd op uw werk. En de volgende dag zit ge dan achter uw bureau gelijk Miss België. Dat valt zo op. Ik zou me schamen.