Posts tonen met het label lief. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lief. Alle posts tonen

zaterdag 26 september 2015

Soms zie zelfs ik de humor er niet meer van in.

Waarom komt hier eigenlijk niks meer bij?
Geen grappige uitspraken, geen doldwaze verhalen over gekke kinderen, parende cavia's, kaketende honden, een slechtbollend huishouden of over mij?

Wel het is op. Ik ben op. Plots ging het niet meer zoals het altijd ging.
Plots was het allemaal niet meer genoeg.
Ik was altijd heel fier op wat ik allemaal alleen gedaan kreeg. Ik was niet zielig als ik quasi lachend zei dat ik een "alleenstaande moeder met man "was. Ik kon het wel alleen aan. Ik lachte zelfs een beetje met vrouwen die hun man overal  mee naartoe namen of nodig hadden. 

Plots ben ik  wel zielig en alleen. Plots is mij alleen maar richten op het huishouden en de opvoeding niet meer genoeg.
Plots heb ik nood aan van alles dat er niet is.

Nood aan plezier voor mezelf alleen. Ik ben meer dan moeder alleen. Ik heb nood aan meer dan alleen mijn kinderen. Ik wil een hobby en een sociaal leven. 

Nood aan een partner die naast mij staat en waarmee ik een team vorm. Ik kan het allemaal alleen maar heb er geen zin meer in om het zo te doen.

Nood aan goed zitten in mijn vel, aan mezelf aanvaarden zoals ik ben. Dik zijn kan ook mooi zijn, maar dat moet  ik zelf vooral geloven.

Nood aan uit mijn schulp komen. Ik geloof zoveel dingen over mezelf, maar kloppen die wel? Is het waar dat ik slecht ben in vrienden maken? Is het waar dat frivole dingen zoals nagellak, schmink en hoge hakken niks voor mij zijn?

Nood aan grenzen verleggen. Ik wil ook wel eens naar een ver land. Ik wil ook wel eens tot laat uitgaan en een beetje dronken worden. Ik wil ook wel eens iets doen waar ik een beetje bang voor ben.

Nood aan een betere, evenwichtigere en fijnere relatie. Want bijna 25 jaar samen zijn is geen garantie voor geluk. Het betekent niet dat je elkaar (nog) kent. Het betekent zelfs niet dat je weet of je wel nog bij elkaar past. Het betekent niet dat je nog weet wat de ander nodig heeft of wat je zelf van de ander nodig hebt.

En dus wordt er hier veel gepraat, verweten en gehuild. De psycholoog wordt ingeschakeld. Er worden grenzen verlegd en dingen geprobeerd. Er worden  dingen verwacht van elkaar en soms wordt er niet voldaan aan verwachtingen. Er wordt dan weer wat gehuild en gezucht. Er wordt veel getwijfeld, maar ook veel gehoopt dat het zal lukken

Ik hoop heel hard dat ik hier binnenkort terug ben met fantastische doldwaze verhalen vol plezier en gekheid en liefde!

donderdag 27 november 2014

Ge komt best niet op bezoek!

Dat is hier echt niet meer normaal! Sinds een jaar lijkt dat alsof er een tsunami van snot, rochel, virussen en bacteriën over mijn huisgezin rolt.

Vooral sinds de jongste naar school gaat is het niet meer te doen. Vorig jaar was haar eerste schooljaar en echt waar het was er eigenlijk maar een half. Ik denk dat ze vanaf de kerstvakantie tot aan Pasen bijna geen enkele volledige schoolweek heeft afgemaakt.

Toen ze dit jaar met school begon, lag ze na anderhalve week al in het ziekenhuis met een longontsteking. Sindsdien is ze trouwens ook nog ziek geweest.

2 weken geleden heeft ze een heuse keelontstekingsmarathon in gang gezet waarin we elkaar om de drie dagen opvolgen. Het ene gezinslid is er weer bovenop, BAM de volgende legt zich koortsig neder in de zetel.

De enige die tot nu toe de dans ontspringt is de vader des huizes. Of nee wacht, ik krijg net een SMS-je: "Ziek aant worde, denk ik, hoofdpijn, oogpijn, snot'.

maandag 30 december 2013

Reppig

Ik schaam mij soms wel een beetje voor mijn huishouden.

Niet voor mijn kinderen, ik weet niet precies hoe we het gedaan hebben (dus verwacht geen goed raad), maar ik krijg vaak complimenten over hen. Over hoe gemakkelijk ze zijn en dat ze zo goed helpen en ooh zo beleefd zijn. Waarschijnlijk spreiden ze zo duchtig met die kwaliteiten dat die thuis uitgeput zijn. Ik merk daar niet altijd iets, van die hulpvaardigheid ("als ge ergens langsloopt en het valt, kunt ge het dan AUB ook oprapen") of beleefdheid
("Wat zegt ge als ge een boer laat?"   "Astublieft?") of gemakkelijkheid ("Als ge nu niet binnen de drie tellen uw schoenen aandoet, dan gaat ge op uw blote voeten mee").

Maar goed ge kunt ergens met hen komen en zelfs vaker. Geen schaamte nodig op het kinderfront dus.

Maar mijn huis en ons dagelijks leven, dat ik zo ne rommel. Zo zonder routine, regelmaat en orde vaak.Op een doordeweekse dag zorgt school en werk voor regelmaat en routine. En het feit dat we niet thuis zijn door school en werk zorgt voor een zekere mate van orde.

Maar in de vakantie...Man o man, wat is het hier dan een zooitje ongeregeld en een zwijnestal. Kinderen die ne hele dag in pyjama rondlopen en soms pas om half 12 aan hun cornflakes beginnen. Rond avondetenstijd merken dat ge niks in huis hebt en dus maar weer boterhammen eten.

Overal speelgoed en hondenharen (die mijn lief bijna manisch elke dag weg stofzuigt, maar die een half uur later weer rond dwarrelen). Begonnen vakantie-projecten die liggen te wachten op afwerking : een kinderkamer vol stapeltjes kleren, want de oude kast staat al beneden maar de nieuwe zit nog in de doos, een keuken vol potten en deeg en gestolde chocola van de uitgeprobeerde cakepops, ...

Iedereen ligt altijd te laat in bed: de kinderen omdat het vakantie is en ge hen iets gunt (of ze zijn zo stil dat ge ze vergeet) en gij omdat zij zo laat in bed liggen en ge uwzelf nog wat gunt.

Dat is op zich niet zo erg allemaal zo lang dat binnenshuis blijft, tot er dan onverwachts iemand binnenkomt en struikelt over begaaide kinderen en behaard speelgoed en een hond die op hen blijft springen met modderpoten.

Maar het meest schaamtevolle gebeurde vorige week.

Mijn schoonouders kwamen langs en trotseerden en negeerden al het bovenstaande. Ze aaiden de springende hond, stapten over speelgoed, klopten haren van hun boek, knuffelden smoezelige kleinkinderen, keken niet richting keuken en zochten een vrije stoel.

Terwijl ik met mijn schoonmoeder sprak, hielp ik de kleinste met haar potje zoeken, deed haar broek naar beneden voor een grote boodschap, veegde haar billen af en besloot om eerst mijn schoonmoeder te helpen met iets en dan het potje weg te kiepen.

"Heeft iemand het potje van Juno al leeggemaakt" vroeg ik even later aan een stel luie kinderen.
"Nee, nope, neeje." (zie ik al dat ze lui zijn)
"Juke, heb jij je potje leeggemaakt?" (ze is nog zo klein dat ze graag dingen doet)
"Nee, mama"

Ik ga niet in detail vertellen wat ik toen zag, want het is te schaamtevol, maar kan wel melden dat onze hond geen avondeten meer nodig had.

En dan denk ik: alleen hier kan zo iets walgelijks en reppig gebeuren. Of nie????



vrijdag 25 oktober 2013

Bloed, diaree en tranen

4 kinderen dus. Dat is behoorlijk veel werk af en toe. Ik doe ook veel van dat werk alleen. Mijn wederhelft werkt veel en lang want 4 kinderen dat kost wel wat. Ik werk maar half time, dus neem ik bijna alles ivm de kinderen en het huishouden op mij. En dat is ok. Ik kan dat, niet altijd even netjes, tot een goed einde brengen. Zolang ik af en toe wat mag zagen en klagen, houd ik dat vol. Vind ik dat meestal wel leuk. Dit is mijn hoofdberoep en ik ben daar redelijk goed in. Ik ben maar af en toe zielig. Ik ben maar af en toe de kluts kwijt. Het gebeurt maar af en toe dat alles op één en dezelfde dag misgaat.

Op donderdag bijvoorbeeld. De enige dag dat ik ook in de namiddag werk tot 15 uur. Ik ga dan van mijn werk naar een school door naar een andere school door naar een huis van een jongetje dat ik meepak door naar mijn huis waar ik 2 kinderen drop. Deze donderdag ging ik daarna door naar oma, want daar deed nr 4 haar middagdutje.

Ik kreeg nr 4 zonder broek terug van oma. Want ze had (weer) een ongelukje. Neen, niet van het natte soort, maar van de meer vastere bruine soort (sorry voor de details). Nr 4 is een ophoudertje, tot dat niet meer helemaal lukt. Ik nam haar mee naar huis.

Tussen het koken en huiswerk begeleiden, zat ik op de vloer naast het potje. Op dat potje zat nr 4 te huilen terwijl ik als een ware vroedvrouw zei: "allez schat, duwen, pitst maar in mijn handen, ik tel tot drie en dan nog eens duwen,...". Ze liet los, waarop haar lichaam als reactie alles losliet. Ik ging verder met koken en huiswerk begeleiden, maar wisselde dit nu af met benen en billen vegen en broeken omwisselen.

Iedereen at en ik ging naar de kinesist met nr2, terwijl de rest thuis voor Tv lag. Combineerde het wachten in de auto met het afhandelen van wat telefoontjes. Na een uur was ik thuis en stak ik nr 4 in bad. Ze rook niet meer zo fris.

En net toen ik dacht:" pf, seffens kan ik efkes zitten", hoorde ik gesnik en stond daar nr 3 in onderbroek met bloed stromend langs zijn arm. Ik ging over in kalmerende modus: "Wat is er schat, kom maar hier, steek uwe vinger onder de kraan, ..." Er volgde een verward verhaal over boekjes en per ongeluk een vinger die een mes raakte. En daar stond ik met een blote kleuter, een bloedende zoon, een oudste dochter die washandjes voor het stelpen aanleverde en geen man in de buurt.

Ik ging over in de opties-overwegende modus. Gaf oudere dochters instructies om kleuter aan te kleden en voor te lezen, kleedde de zoon aan, belde man die te ver weg bleek om van nut te zijn, belde zus die pas over 40 minuten van nut kon zijn, schrapte grootouders want niet thuis, ... En besliste dan maar dat de oudste dochter met twaalf jaar wel oud genoeg is om te babysitten en vertrok met een klappertandende zoon naar de spoed.

Daar wachten wij ongeveer 2 uur, waarin hij opbiechtte dat het geen ongeluk was (hij ging gewoon blaadjes snijden uit een boek met een vers stanleymes), waarin ik hem op het hart drukte om dingen eerst te vragen en aub nooit meer een stanleymes te gebruiken zonder het omhulsel. Zijn vinger werd geplakt, we gingen naar huis en ik stak iedereen in bed.

Neergeploft in de zetel overliep ik de dag en dacht: "amai, ik moet wel een strenge moeder zijn als mijne zoon er, zelfs bloedend als een rund, aan denkt om te liegen over wat er precies gebeurd is!" Een dag later opperde ik deze overpeinzing al lachend aan mijn oudste dochter. Ik kreeg geen :" Nee, nee ge zijt een lieve mama!", maar een "Tja, dat zal niet zonder reden zijn." Wacht maar tot hare vinger er af ligt....



maandag 23 september 2013

Wat als... een puppy ook voordelen had

Ik weet dat ik het beloofd heb, maar vermits het mijn blog is, ga ik die belofte aan mijn laars lappen. Ik wil jullie namelijk een update geven van mijn leven met hond en hoe hard ik ook probeer, zonder klagen en zagen zal ik er niet komen.

Een hond heeft nochthans ook wel voordelen. Ge moet er efkes naar zoeken, maar ze zijn er die voordelen.

Zo is ons huis opgeruimder dan ooit tervoren. Dat moet ook wel. Niemand durft hier nog iets op de grond te laten liggen. Elk kleinste snippertje rommel dat op de grond ligt wordt immers vermalen tot pulp, nat gezeverd of versierd met tandafdrukken. Ik zeg het u: kinderen leren snel van hun fouten als het moet.

Het liefst vermaalt de hond papier. Dit heeft als voordeel dat de papierbak uit de bureau van mijn lief minder vaak naar het containerpark zal moeten, een nadeel is echter dat onze tuin er vrij marginaal uitziet. Er is nog weinig gras te zien, kapot gebeten rommel en snippers papier zijn wel te zien. Dat papier zou volgend jaar wel een voordeel kunnen zijn, als zou blijken dat papier goede compost is voor gras. Ik hou u op de hoogte.

Een ander voordeel is dat we nooit een versnipperaar zullen moeten aanschaffen. Niet dat we dat wilden, maar soms moet ge gewoon voordelen verzinnen om het allemaal wat in evenwicht te houden.

Onze hond heeft buiten een liefde voor papier ook een liefde voor het aanvallen van borstels. Dit zou grappig zijn als het om stilstaande borstels ging, maar het gaat wel degelijk om bewegende borstels. Geloof me, het is vrij moeilijk om uw huis te vegen als er een hond aan uwe borstel hangt. Een voordeel is dat de hond het enkel op veegborstels gemunt heeft en niet op haar- of tandenborstels, want dat zou dramatisch zijn. (soms moet ge heeel hard op zoek naar voordelen, maar wie zoekt die vindt).

Ik had in mijn vorige klaagzang niet vermeld dat onze hond de kat geweldig vindt. De kat vindt de hond echter afstotelijk. De hond zoekt de kat op, blaft van blijdschap, huppelt, hijgt, springt en de kat blaast en krabt naar de hond. En dit zo'n honderd keer per dag. De kattenklauwen hebben nog geen hondenoog geraakt (want dit kan, vertelde de poetsvrouw in geuren en bloederige kleuren). Ha, weer een voordeel.

Een ander voordeel is dat ge met een hond moet gaan wandelen. Zelfs als ge niet wilt, moet het. Ge denkt soms; "pff, ik heb echt geen zin om met de hond te gaan wandelen". De hond blaft dan onophoudelijk, en springt op zetels en sleurt knuffels naar de tuin en dan gaat ge toch. En dat is sport waar ge niet onderuit kunt, ideale motivatie dus.

Ge kunt dat wandelen bv. ook romantisch bekijken en dat samen met uw lief doen. En dan bv. overvallen worden door een bui, die een stortbui wordt, die een hagelbui wordt. En ge moet dan gaan schuilen in een schuurtje, want ge hebt geen regenjas aan en ook een kleuter bij en hagel doet pijn. En dan zou ge bv. toch door kunnen wandelen, ge zou zelfs langs een stukje drukke, smalle baan kunnen gaan met een buggy die niet door de modder en overvloedig gestrooide kiezel op de berm kan, en dan moet ge over de straat. En om het extra grappig te maken zou er ook nog een bus door een gigantische plas moeten rijden waardoor ook alles onder uwe jas nat is. Wow, dat zijn zelfs 3 voordelen: sport, romantiek en lachen!!!

Amai, dat zijn eigenlijk best wel veel voordelen. Eigenlijk heb ik mijn belofte niet gebroken. Wat weer een voordeel is. Ik had al veel eerder een hond moeten nemen.

woensdag 17 april 2013

The force is strong in this one

Ik ging in de vakantie naar Brugge om daar samen met een paar toffe dames wat te babbelen, een beetje groenten te snijden, veel te veel gebak te eten en toe te kijken hoe de gastvrouw al het werk deed.

We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over  de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren,  over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!

Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )

Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.

Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".

Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.

Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)

zondag 14 april 2013

Deprimerende gedachten aan de eettafel

Ik zat aan tafel met mijn jongste kind en plots,  zittend op een trip trap kijkend naar mijn vervende dochter, overviel mij een beangstigend gevoel: "ik zou ooit sterven".

Vroeger keek ik wel eens naar Trinny en Susannah. Ge weet wel: twee Engelse fashionista's die mensen eerst volledig de grond in boren en hen daarna via "lichte" dwang en heel wat geknijp in tits en ass, via de juiste kledij  naar een beter leven helpen.

De aflevering waar ik aan terug denk is die waar ze een stel 70 +- dames hielpen. Wat deze dames bijna allemaal zeiden was dat ze zich in hun hoofd nog een meisje van 26 voelden. Ze wilden nog dansen, vanalles proberen, maar dat hun buitenkant niet overeenkwam met hun gevoelens. Ze vonden het moeilijk dat hun lichaam niet wilde/kon wat die 26-jarige binnenkant wilde, maar vooral ook de manier waarop anderen naar hen keken hielp niet echt. Want wat kan zo een oud mens nu nog aan frisse, hippe ideeën hebben.

Ik heb dat ook vaak. Ik ben 35 jaar, maar in mijn hoofd ben ik nog maar 19 jaar. Dat wil niet zeggen dat ik terug wil naar die tijd, maar ik wil nog fris zijn. Zeker nu ik twee tieners heb, voel ik mij vaak al een ouw lor.

Ik tel natuurlijk nog en ik kan nog nieuwe dingen doen, maar je bent natuurlijk geen 19 meer. Je kan niet meer zo onbezonnen zijn. En eigenlijk wil je dat ook niet meer. Zoals mijn lief ook al zei: als ge dan met mensen van die leeftijd praat, dan kunt ge alleen maar denken dat die nog veel moeten leren en dat die toch nog weinig weten.

Ik weet nog dat ik vroeger dacht: "ooit ga ik zo oud zijn als mijn mama en kindjes hebben en werk en een auto". Ik kon mij dat absoluut niet voorstellen. En nu ben ik een mama met kinderen, werk en een auto. En dat is zo supersnel gegaan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik oma zal zijn of dat ik niet meer recht zal kunnen uit mijne stoel of dat mijn kinderen me niet zullen bezoeken in het bejaardentehuis. Maar dat zal dus ook sneller daar zijn dan ge denkt.

En ik zat aan tafel met één van die kinderen en ik dacht: "ooit ga ik bejaard zijn en dan ga ik dood gaan".

Ik heb dat gelukkig niet vaak, van die diepzinnige gedachten, mijn lief wist mij te vertellen dat hij daar bijna dagelijks aan denkt. Pfff, dan was ik liever al dood.

dinsdag 6 november 2012

over grunge, tongzoenen en 2 decennia

Flashback naar 6 november 1992

Uit de boxen schalt "Troy" van Sinead O'conner. Ze heeft er genoeg van!

Ze dacht nochtans dat het leuk ging worden! Stiekem naar een fuif in de kelder van een vriend van het lief van uw beste vriendin. Hoe kunt ge beter een week zonder ouders afsluiten. Bij het afdalen van de trap hoorde ze maar één ding boven de muziek uit: een oerkreet van één of andere 16-jarige aansteller.

De fuif viel tegen. De beste vriendin en haar lief hingen de hele tijd aan elkaars lippen, dansen deed ze alleen thuis als niemand het zag en ze kende hier ècht niemand. Dan maar even naar de keuken voor wat hapjes (liefdevol gemaakt door de mama van de organisator, zo niet cool).

In de keuken was het niet veel beter. De aansteller stond daar ook en uit ongemakkelijkheid speelde ze wat met een lege spa-fles. De fles werd keer op keer in de lucht gegooid en soms opgevangen. Ze ging nog maar eens naar de kelder.

De aansteller volgde haar. Ze draaide zich om en hij zei "Ik ben gek op u!". Ze schoot in de lach (dat gebeurde meestal als ze zenuwachtig was of als mensen vielen), draaide zich om en ging ervandoor. De aansteller droop het verdrietig of en ging zijn beklag doen bij iedereen in de kelder. Waarop iedereen om de beurt de zaak van de aansteller kwam bepleiten à la: "Allez, geef hem toch een kans, 't is ne goeie jong". 

En dat is nu al ongeveer een half uur aan de gang. Ze heeft er echt genoeg van! Ze neemt de koe bij de hoorns (niet haar stijl, maar een meisje kan maar zoveel smeekbedes op één avond aan). Ze ziet dat de aansteller naar buiten gaat en volgt hem dan maar. Ze gaat naar hem toe en zegt: "oké, laten we het (néé, niet die het) dan maar doen".


Ik weet het. Het begin is niet bijster romantisch, maar dat zegt gelukkig niks over de rest!


S. ik lief u.

maandag 13 augustus 2012

a match made in heaven

Ik heb nog een belofte na te komen. Ik moest nog laten weten waarom ik toch weer de prijs voor "meest klungelige gezinslid" heb gewonnen.

Maar eerst moest ik nog op vakantie gaan. Kamperen, in Frankrijk op een sympathieke camping in een knusse tent.

Die vakantie heeft eigenlijk ook wel wat te maken met mijn blunder, maar dat wordt straks wel duidelijk.

Het was dus eind juni. Ik ging een week op schoolkamp met mijne zoon en 40 andere losgeslagen kinderen uit het eerste en tweede studiejaar. Dat is leuk, maar ook zeer vermoeiend.

Ik moest een dagje eerder terugkomen  want ik had een teamvergadering op vrijdag. Ik was op donderdag pas om 1.00 uur 's nachts thuis (saai dat dat is zo twee uur alleen op de autostrade).

Ik was aanwezig op het verplichtte team à la :" het licht is aan maar er is niemand thuis". Ik weet niet hoe dat op jullie teamvergaderingen gaat, maar die van ons zijn altijd te lang en gaan altijd over het afgesproken einduur. Ik moest om 14.00 uur bij de bank zijn. Ik heb gedaan met teamen om .....14.00 uur. Dus ik repte mij, om daar weer naar saai gezwets te luisteren. Ik moest om 15.10 uur aan de school zijn. Ik had gedaan op de bank om 15.00uur. Ik had ondertussen barstende honger.

Ik vertel dit alles, niet om u te vervelen, maar louter en alleen om de verzachtende omstandigheden van mijn blunder te schetsen.

Ik denk: " ik haal vlug wat frieten bij de drive-in van de Quick". De bewuste Quick ligt bij ons onder de Kinepolis. Om uit te rijden, moet je onder de cinema door.

Ik doe dit en plots..... KRSJJJ. Ik stop verschrikt en denk:"Oh neen, ik ben over iets gereden!" (geen mens want het klonk eerder als plastiek). Als plastiek??? KAK!!

Wat was ik vergeten???? Op het dak van mijn al betrekkelijk hoge monovolume, zat een dakkoffer om nog meer rommel mee te kunnen nemen op kamp. Een dakkoffer waar nu een klein scheurtje in was, een dakkoffer die we nog maar één keer gebruikt hebben, een dakkoffer die veel centjes heeft gekost, een dakkoffer die we nodig hebben om in augustus naar Frankrijk te gaan.

Een scheurtje valt toch mee, denkt u?
 Is ook zo, maar ik was nog niet onder de cinema uit hè. Neen voor mij was nog zo ne lage dwarsbalk. Ik overzag mijn opties en wist dat ik nog maar één ding kon doen: ogen toe en doorrijden.









Eindresultaat: dakkoffer aan frut en wat minder geld op onze spaarboek.


Een week later en een nieuwe dakkoffer rijk (die op de auto gemonteerd was) krijg ik volgend telefoontje van mijne mens:

"Schat, als ge morgen met den Espace rijdt, dan parkeert ge u best niet op het dak van den Delhaize."  (dak Delhaize = slagboom van maar 2 meter = te laag voor monovolume met dakkoffer.)

Ik zei u al dat we aan mekaar gewaagd zijn, mijne mens en ik! Met dit verschil dat hij het op tijd zag en nog achteruit kon, maar dat is een detail.

zondag 22 juli 2012

game set match

Wij zijn aan elkaar gewaagd, mijne mens en ik.

We zijn dit jaar 20 jaar samen en hebben zodoende al de nodige watertjes doorzwommen. Sommige van die watertjes waren helder en verfrissend, anderen eerder troebel. We hebben 4 prachtige kinders gemaakt, een huis gebouwd en we zijn nog steeds samen.

We zijn ook twee klunzen. Dat ik dat was, is hoogstwaarschijnlijk al duidelijk uit een paar van de verhalen, die ik hier neerschreef. Maar dat mijne mens dat was...dat hadden jullie waarschijnlijk niet verwacht. Hij maakt toch van die mooie dingen. Hij is toch handig?!?

Is ie ook! Maaaaaar hij heeft ook de nodige dingen kwijtgedaan en gemolesteerd (soms uit kolère, soms per ongeluk). Bijna elk van zijn vingers verteld een verhaal over één van zijn bouwsels. Hij is een warhoofd, komt 's morgens drie keer terug binnen omdat hij dingen vergeet. Waarop verwarde kinderhoofdjes vroeger nog opkijken en zeiden: "Hei, papa zijt ge al terug?" En ze nu soms rollen met hun ogen, "weeral iets vergeten, zeker?".

Ik zou zo nog wat dingen over hem kunnen vertellen, over hoe hij bv. ooit in Engeland kippenbillen bestelde in een supermarkt en vroeg om "six chickenbutts, please", maar ik doe het beter niet. Kwestie van hem nog een jaar of 20 als lief te houden.

Waar ik eigenlijk naartoe wil is het volgende: ik ben de winnaar. Als we een wedstrijd hielden voor het meest/ernstigste klunzige feit van pakweg de laatste 3 maanden, dan win ik met voorsprong.

Hij heeft natuurlijk de sleutel kwijt gedaan van de grote auto, maar dat is dan ook zo'n stom plaatje, dat doet iedereen op den duur wel eens kwijt. Om dit te counteren ben ik dan ook maar mijn sleutelbos kwijtgeraakt (af en toe moet ge uw lief wat gunnen). Hij heeft hem drie weken later teruggevonden in het mandje van mijn fiets (dank mijn mensje). De meeste sleutels verroest, maar nog te gebruiken, behalve de sleutel van.... mijn auto. Daar zit een batterij in en dat kan niet tegen regen, zo'n batterij.

Verder heeft de creche van nr 4 nu allemaal roze hoeslakentjes, een paar gelukkig mooi egaal roze, een paar gewolkt.

Maar de moeder van alle klunzigheden, komt nog. Pfffff, morgen denk ik. :-)


zaterdag 2 april 2011

mijne levensgezel aant werk

Ik prul af en toe wat, voor mijn plezier, maar mijne vent wordt voor zijn geknutsel en geprul betaald!

Dit is zijn laatste meesterwerkje:




Mooi hè!