zondag 21 december 2014

Mijn tien favoriete foto's van 2014

Joepie de poepie! Iemand gooide mij het stokje waarop ik al hoopte. Natuurlijk moogt ge ook meedoen als ge niet expliciet gevraagd wordt, maar dat is als alleen naar het schoolbal gaan, toch iets minder leuk . Dus dank u Kelly dat ik geen muurbloempje meer ben!

Ik trek veel foto's, niet altijd van even mooie dingen (en op een goed manier), maar wel vaak van momenten die ik typisch/grappig vind. Ideaal dus voor deze opdracht. Mijn 2014 in 10 foto's, hier komt ie:

Wij hebben een strak huis, met een design voordeur volledig uit glas, 2 keer zo breed als een gewone voordeur, ze pivoteert zelfs, maar als ge erdoor kijkt ziet ge dit:




Deze zomer deden wij een uitstapje naar Gent. Ge weet wel: iets leuks doen met uw kinderen in een toffe stad. Alleen vonden de kinderen het iets minder leuk en tof. Voor wie er nog aan twijfelde we zijn niet altijd zo'n goede ouders, wij wilden namelijk niet in de Hema gaan eten.




Wij hebben hier in huis geen muismat, maar een vierkant van karton waar op gemuisd kan worden. Soms staan daar supermooie dingen op. Om de zoveel tijd wordt het vierkant vervangen door een blanco exemplaar en dan kan het 'gekrabbel' weer beginnen.
 

Wij zijn geen voetbalfanaten, integendeel zelfs, maar dit jaar stond de vader des huizes tijdens het WK op een groot plein bij een groot scherm. Hij stond daar in een schoon kraampje met lekkere hapjes. Veel bezoekjes dus aan dat plein. De krukken kwamen er na een basketongeval op school en één (van de vele) bezoek van 3 uur aan de spoed.


Een beeld wat ik steeds vaker kon vastleggen in 2014. Pubers die niet op de foto willen. Sommige verstoppen hun gezicht, anderen laten hun ongenoegen blijken met een vinger. En een primeur op deze blog: (een stuk van) mijn gezicht!


Mijne zoon heeft soms rare (gevaarlijke) ideeën. Hij is wel inventief, dat moet gezegd. Wat hij hier precies ineen stak, is me niet duidelijk. Wat het zeker deed, was veel pijn, want die zwarte buis is een stofzuigerbuis en dat metaal tegen zijn hoofd is een trechter. Die trechter zorgt voor een groter zuigvlak..... Of in zijn woorden: 'ge weet toch pas zeker wat er gebeurd, als ge het eens probeert.'



De grijze is mijn dochter. De groene ben ik. Mijn dochter is grappig ook als ze sms't.




Onze reis, dit jaar, ging naar Normandië. Het lief en ik gingen daar 14 jaar geleden naartoe, maakten daar een eerste kind en wilde dat nog wel eens overdoen (de reis niet het kind). Deze foto is genomen op het Amerikaans kerkhof. Ik vind deze foto heel grappig, die benen, die twee kappen. Het lijkt een beetje een geposeerde foto, maar dat is het niet!


Ik had beloofd dat ik er niet meer over zou zagen, maar wij hebben dus een hond. Een jaar ondertussen. Ze luistert (iets) beter, verliest ontzettend veel haar (wit op een donkergrijze betonnen vloer, zei ik al dat de binnenkant van ons huis niet strak is). Ze werd bevriend met één van onze cavia's. De vriendschap was iets te innig en leidde tot een onfortuinlijk accident. Op deze foto wordt Mister Bond ter ruste gelegd en komt de dader nog even afscheid nemen. Nog 1 cavia, 2 kippen en een kat te gaan.



Eerst zijn het de superschattige kleuter - kopvoeters die u doen smelten, dan het krakkemikkig geschreven Nederlands van een zesjarige, ik zit nu aan de foutgeschreven Engels-fase.


Zingen voor Sinterklaas aan het keukeneiland dat vol met afwas en rommel staat. Alle vier op de foto dat is supermoeilijk om fatsoenlijk en serieus geklaard te krijgen. Maar wij houden (duidelijk) niet van opgeruimd en ordelijk, dus een perfecte foto!


Zo dat waren ze. Ik geef het stokje door aan Leen, Sarah en veetje.

dinsdag 9 december 2014

Ha

Ik ben eigenlijk geen mega-kluns.
Ik ben trendsetter.


zondag 7 december 2014

give away: een tip

Zomaar voor niks en volledig vrijblijvend!
Een tip voor in uw huishouden.

Als ge uw frietvet weggiet omdat het vervangen moet worden
en de oorspronkelijke fles is niet te vinden
dan is het niet erg om een fles te nemen waar vroeger iets anders inzat.

Maar als ge die fles, waar vroeger eigenlijk iets anders in zat,
niet direkt bij de rest van het vuil zet,
dan kan het wel eens gebeuren dat die fles terug op de plaats komt te staan waar die vroeger stond.

Als die fles, waar vroeger iets anders dan gebruikt fritvet inzat, terug in omloop is,
dan gaat ge die waarschijnlijk terug gebruiken,
maar niet voor uw frituur.
Ah nee, want die fles is niet doorzichtig en daar staat iets anders op dan fritvet
en die staat ook niet in uw voorraadkast,
maar in uw washok.
In uw washok op het wasmachien.
En op die fles staat: ecologisch wasmiddel.

De tip moogt ge er zelf uitfilteren, ik ga een kookprogramma met veel zeep en zonder kleren opzetten.

vrijdag 28 november 2014

Zing ze

Een hele tijd geleden durfde ik eens iets. Iemand  deed een oproep om te komen koken en ik zei zomaar: "ja". Het was het begin van een heel stel leuke bezoeken met zotte dozen en lekker vleesloos eten.

En nu sta ik door één van hen in een boek! Een creatief boek zelfs, terwijl ik al lang niet meer creatief ben. Een boek dat uitgegeven wordt door k.ERF (de kempische erfgoedcel) en dat, samen met een website, de oude bedelzangtradities (driekoningen, kaarske lantaarn,...) terug nieuw leven wil inblazen.


Om een lang verhaal kort te maken: ik wachtte tot de dag en avond voor de fotoshoot met het uitvoeren van mijn ideeën, bracht ze met wat kunst en vliegwerk ('fok, dieje nagel is veel te dik voor in dieje stok!' of 'kak, te hard geklopt, mijn spoel is afgebroken.') toch nog tot een goed einde en stond de volgende dag met een draai-ster, 2 uitgesneden pompoenen en een tupperwareke vol pannenkoekjes in Geel. Samen met mijn net genezen (ik zei toch dat ze veel ziek is) kleuter zou ik daar mee doen aan de fotoshoot.



Een fotoshoot voor feesten die zich vooral in de winter afspelen, maar die doorging op een pokkewarme dag. Zei ik al dat de kinderen in wintertenue moesten rondlopen? ('Ja schat, ik weet dat het warm is, maar hou uw muts nog efkes op!').


Behalve een warme dag werd het ook een zeer leuke dag met fijne mensen, lekker eten, veel verf en zotte, verklede kinderen die niet mee naar huis wilden.


Op 10 december wordt het boek voorgesteld in de bibliotheek van Geel en zijn er ook wat workshops waar je een paar dingen uit het boek kan gaan maken. Ik zal er niet bij zijn (ik moet kinderen naar hobby's brengen op woensdagnamiddag), maar de anderen deelnemers wel! (voor een lijstje verwijs ik je door naar Lies)




donderdag 27 november 2014

Ge komt best niet op bezoek!

Dat is hier echt niet meer normaal! Sinds een jaar lijkt dat alsof er een tsunami van snot, rochel, virussen en bacteriën over mijn huisgezin rolt.

Vooral sinds de jongste naar school gaat is het niet meer te doen. Vorig jaar was haar eerste schooljaar en echt waar het was er eigenlijk maar een half. Ik denk dat ze vanaf de kerstvakantie tot aan Pasen bijna geen enkele volledige schoolweek heeft afgemaakt.

Toen ze dit jaar met school begon, lag ze na anderhalve week al in het ziekenhuis met een longontsteking. Sindsdien is ze trouwens ook nog ziek geweest.

2 weken geleden heeft ze een heuse keelontstekingsmarathon in gang gezet waarin we elkaar om de drie dagen opvolgen. Het ene gezinslid is er weer bovenop, BAM de volgende legt zich koortsig neder in de zetel.

De enige die tot nu toe de dans ontspringt is de vader des huizes. Of nee wacht, ik krijg net een SMS-je: "Ziek aant worde, denk ik, hoofdpijn, oogpijn, snot'.

zaterdag 22 november 2014

Kakwandeling

'Kom kinders,we gaan wandelen, 't is veel te schoon weer om hier binnen te zitten!'
'Doe uw wandelschoenen en vuil kleren aan en pak de hond mee.'

Het werd een wandeling om niet te vergeten want:

- superschoon weer

- supermooie omgeving: bos, velden, koeien, beekjes, bruggetjes,...

- wildlife in de buurt want je wandelt af en toe echt door een wei met koeien ( ik vond dat echt heel spannend, zo vlak langs een bende koeien wandelen, eentje leek een stier en mijn hartje klopte overtime, tuurlijk koos onze hond net dat moment om stoer te blaffen, ik bleef stoer doorwandelen omwille van de kinderen, maar in mijn binnenste zag ik al een bloedbad met bijhorend krantenkop: 'vrouw en kinderen ernstig verwond door dolle stier, hond spoorloos verdwenen')


- handige pijltjes (die één van mijn dochter fout interpreteerde waardoor we naar een foute wei gingen, waardoor we plots met vijf man en een hond tot aan onze knieën vastzaten in Haspengouwse modder/koeienkak, waardoor ik een kleuter met sokken afzette in het gras om dan terug te duiken in de modderkak op zoek naar laarsjes, waardoor alle fietsers en wandelaars die we kruisten ons verbijsterd nakeken: 'ge ziet niet elke dag vijf mensen en een hond met modderklonters tot aan hun knieën voorbijsjokken')




- heel avontuurlijk (zie 2 bovenstaande punten), maar ook door de wanhoop die ik voelde toen we eindelijk uit de modderkak waren geraakt en ik daar moederziel alleen met 4 kinderen en een hond in een wei stond met geen pijltje in de buurt. Kinderen die mijn wanhoop wat voelde en 'nu naar huis terugwilden' en ook 'kunnen we niet gewoon terug hoe we gekomen zijn?' waarop ik riepzei: 'We kunnen pas naar huis als we bij de auto ( gevonden hebben) zijn en we zitten al over de helft (denk ik)! We gingen dan maar terug naar het laatste pijltje, wat moeilijk was want Haspengouwse modder is zwaar rond uw schoenen en maakt dat uw broek afzakt. Daar bleek het pijltje toch meer links te wijzen dan rechtdoor.
kinderen, wachtend op hun pijlzoekende moeder

- zorgde voor zeer stille kinderen achteraf. De wandeling zou 2 uur duren, maar wij deden er het dubbel over. De kleuter die sowieso niet al te graag stapt, hield het nog redelijk goed vol, maar zat het laatste stuk van de wandeling vooral in mijne nek. Vermits haar laarzen verdronken waren in modderkak, hing dat zodoende ook aan mijn bovenlijf, maar dat bracht wel wat evenwicht in mijn boven- en onderkant. De kleuter was stikkapot en sliep thuis 3 uur in de zetel. De 3 ander waren ook stil van moeheid, maar ook van boosheid. Dat krijg je als je tieners in het 'openbaar' (verlaten parking in een bos) dwingt om zich uit te kleden tot op hun onderbroek voordat ze in de auto mogen. Ik vond het eigenlijk allemaal wel grappig       maar dat maakte het alleen maar erger. (' Geweldig zo rijden op blote voeten en in uw onderbroek, ik hoop maar dat de politie ons nu nie tegenhoudt!'    'Mamaaaa!!')

- zorgde voor mooie plaatjes:








woensdag 22 oktober 2014

Gelukkig zijn er nog andere krengen!

Toen ik vanochtend langs een doorweekt onbekend schoolmeisje reed, voelde ik mij terug wat beter.
Het meisje zat op haar fiets en trapte noest door. De regen viel op haar neer en de wind probeerde haar tegen te houden.

Ik had eventjes daarvoor ook twee meisjes in dat weer gestuurd met een plastieken zakske over hun zadel (geen garage/tuinhuis) en een kap op hunne kop. Die meisjes waren al een beetje zielig omdat ze niet veel hadden kunnen eten. Dat kwam omdat ik de wekker had vergeten op te zetten en iedereen (gelukkig maar) een kwartier te laat wakker was. Eén van die zielige meisjes was ook (terecht) boos, omdat  het , door mijn (achterlijke) vraag "Gaan jullie met de fiets?", leek alsof er een kans werd geboden om bv. niet met de fiets te gaan. Die kans was er echter niet want wij wonen in een stad(je) en met de auto naar het centrum rijden duurt langer dan met de fiets. Vermits een bepaald iemand de wekker niet had gezet, was daar dus geen tijd meer voor over. Hongerig en zielig en boos vertrokken ze.

Ik volgde hun naar buiten om (met de auto) naar mijn werk te gaan, met de nodige schuldige gedachten: "Ocharme het regent echt hard" en " Brrr, 't is al koud met die wind" en "Verdomme dat is nu al de tweede keer in twee weken dat ik de wekker vergeet te zetten." en " Stom kieken, waarom vraagt ge iets als ze eigenlijk nie kunnen kiezen".

Malend reed ik naar mijn werk. Tot ik dus die andere zeiknatte puber tegenkwam. Halleluja, er zijn dus nog moeders die hun kind met de fiets door een stortbui sturen.