woensdag 22 oktober 2014

Gelukkig zijn er nog andere krengen!

Toen ik vanochtend langs een doorweekt onbekend schoolmeisje reed, voelde ik mij terug wat beter.
Het meisje zat op haar fiets en trapte noest door. De regen viel op haar neer en de wind probeerde haar tegen te houden.

Ik had eventjes daarvoor ook twee meisjes in dat weer gestuurd met een plastieken zakske over hun zadel (geen garage/tuinhuis) en een kap op hunne kop. Die meisjes waren al een beetje zielig omdat ze niet veel hadden kunnen eten. Dat kwam omdat ik de wekker had vergeten op te zetten en iedereen (gelukkig maar) een kwartier te laat wakker was. Eén van die zielige meisjes was ook (terecht) boos, omdat  het , door mijn (achterlijke) vraag "Gaan jullie met de fiets?", leek alsof er een kans werd geboden om bv. niet met de fiets te gaan. Die kans was er echter niet want wij wonen in een stad(je) en met de auto naar het centrum rijden duurt langer dan met de fiets. Vermits een bepaald iemand de wekker niet had gezet, was daar dus geen tijd meer voor over. Hongerig en zielig en boos vertrokken ze.

Ik volgde hun naar buiten om (met de auto) naar mijn werk te gaan, met de nodige schuldige gedachten: "Ocharme het regent echt hard" en " Brrr, 't is al koud met die wind" en "Verdomme dat is nu al de tweede keer in twee weken dat ik de wekker vergeet te zetten." en " Stom kieken, waarom vraagt ge iets als ze eigenlijk nie kunnen kiezen".

Malend reed ik naar mijn werk. Tot ik dus die andere zeiknatte puber tegenkwam. Halleluja, er zijn dus nog moeders die hun kind met de fiets door een stortbui sturen.

dinsdag 14 oktober 2014

vogels en zo

Ik kwam terug van een lange en dure Carrefour. Ik reed op de grote ring en stak iemand voorbij, toen er achter mij een Volvo in volle vaart aankwam. Ik stak niet snel genoeg voorbij blijkbaar, wat hem dan blijkbaar het recht gaf om op 5 cm van mij af te blijven rijden. Tot ik dan 'ein-de-delijk' terug ging naar de rechterbaan.

'T is niet dat ik mij altijd aan de regels hou. 'T is ook niet dat ik nooit eens te snel rij. 'T is wel dat ik probeer hoffelijk te blijven. 'T is ook wel dat ik probeer geen domme/gevaarlijke dingen te doen. En verder had ik de afgelopen week al genoeg gehekst en kakkige dingen meegemaakt. Genoeg is genoeg.

En daar ging mijn linkerhand door het open raam en gaf ik hem "de bird". De puber langs mij die geschokt zei "How jong mama!", nam ik er maar bij. 'T is niet dat ik ooit beweerde dat ik altijd soms een goed rolmodel ben.

maandag 6 oktober 2014

een nieuwe auto en wc-papier

Een gesprek is eigenlijk iets geweldigs. Vaak eindigt dat helemaal ergens anders dan waar het allemaal mee begon.

Onder de middag had ik het met een stel collega's over de nieuwe auto die één van hen had gekocht. Het gesprek vloeide over in hoe de regels omtrent nummerplaten waren, welke nummerplaten mensen zich nog herinnerde, welke auto's onze ouders vroeger hadden, wat er allemaal in die auto's moest kunnen, met hoeveel en hoe ver en hoe saai een autoreis toen was.

Om dan verder te gaan naar wat kinderen nu allemaal hebben om zich mee bezig te houden op de achterbank. Dat het soms toch 'god geklaagd is' wat voor multimediale middelen kinderen al hebben en (tegelijk) gebruiken. Over het verschil tussen smartfoons en telefoons met draaischijven, die altijd op dezelfde plaats stonden. En als je iemand belde dat je dan precies wist waar die persoon was/stond. Over hoe pubers altijd bezig zijn met hun telefoon en die steeds in de buurt houden.

Ik moest daar terug aan denken toen ik vanavond om 21.30 uur mijn GSM hoorde gaan. Ik had net de twee oudsten naar boven gestuurd om te gaan slapen.

Ik zocht mijn tas (nooit op dezelfde plaats), zocht toen in mijn tas (denk Mary Poppins) en nam een beetje verbaasd op toen ik de naam van mijn oudste dochter op de display zag.

"Hallo?"
"Mamaaaa, ik zit boven op toilet en het wc-papier is op, brengt ge wa?"
" Wahahahahahahahaha"


vrijdag 3 oktober 2014

rochel ende reutel

Anderhalve week hebben we gehaald. Anderhalve week school zonder ziektes. Op het einde van week één was er snot, in het weekend rochel en tegen dinsdag was er hoest. En dit niet bij één, maar bij twee kinderen. Op woensdagavond ging ik in mijn bed liggen (neen niet slapen) om daarna tot 's ochtends in de weer te zijn met: vuile lakens, thermometers, suppo's en een ijlende kleuter.

Ik belde naar mijn werk, ging naar de dokter en kreeg daar het verdict: 2 X longontsteking en één mogelijke hersenvliesontsteking. Naar de spoed dus. Vijf uur later waren we daar eindelijk klaar. Een infuus en een ziekenhuisverblijf rijker, maar gelukkig geen hersenvliesontsteking.
"Hoe moet je daar dan in overgeven?

wachten




Ik dacht dat de mensen tegenwoordig nog half onder narcose uit het ziekenhuis werden gebonjourd, maar voor een kind geldt dat duidelijk niet.

een infuus
En ik snap (niet helemaal) dat dat nodig was, maar na 2 dagen was ze weer in orde, maar moest ze nog wat beter eten. Maar het bewuste kind doet niet, never, nooit aan goed eten. Zeker niet als het ziekenhuisvoer betreft. En ik wou zo graag weg. Mijn ander kinders misten mij, mijn lief moest alles beredderen bovenop zijn fuller-time job, ik deed waanzinnig hard aan werkverzuim, werd gek van de lucht daar en van het constant bezig moeten zijn met één en hetzelfde kind (ik snap niet hoe mensen dat doen),...

Ik heb mijn kind dan ook een beetje de indruk gegeven dat het ok is om te liegen in het ziekenhuis.

"Schat, je hebt goed gegeten, bijna een hele boterham! ( amper een vierde boterham)"
zei ik tegen haar.
een infuus2
Toen de verpleegster even later kwam afruimen en vroeg: "En hebben we goed gegeten?"
Zei zij: "Yep, een hele boterham!"

Ik denk dat ik ook iets te vaak  beklemtoonde dat ze moest eten, want dat we anders niet naar huis mochten. (Waarop ze zei: "'T is toch leuk hier?")
De volgende keer dat de verpleegster kwam polsen naar haar boterhamconsumptie, stak ze fier twee vingers in de lucht.(En neen ze had niet meer dan een vierde gegeten)

Little did I know dat er nog andere criteria waren die moesten kloppen voordat ik naar huis kon. Plots moest het infuus zeker vier dagen zitten. En toen moest ze ook nog goed de overschakeling naar vloeibare antibiotica maken (concreet wil dit zeggen: ze niet uitspuwen).

een infuus 3, moeilijk gaat ook
Dat laatste blijkt niet zo vanzelfsprekend te zijn. De kinderen die die week het hardst hebben gebruld, waren geen kinderen die geprikt werden of erger, maar zij die hun siroopje niet wilden inslikken. Er liep daar een kiplekker 3-jarig prinsesje door de gang (100 keer op en af met plastieken muiltjes aan), die NIET WILDE SLIKKEN. Dat prinsesje (en dus ook haar moeder) moesten blijven tot ze zelf slikte en ze moest een kuur van 10-dagen nemen.

Mijn kind is gelukkig omkoopbaar met veel snoep en een cadeautje in het vooruitzicht. En twee uur later stonden we eindelijk weer buiten.

Om maar te zeggen dat een "gedwongen opname" niet direct het beste moederschap in mij naar boven haalt.

donderdag 18 september 2014

navelstaren

Op tieners hun leven heb je minder vat, wie hun vrienden zijn, wat ze aandoen, wat ze op internet uitspoken. Ze kopen (stiekem) een broodje/snoep/frisdrank onderweg naar school als ze geen zin hebben in boterhammen, gaan met vriendinnen naar de film, hebben het al 4 weken "aan" zonder dat ge het wist, gaan alleen met de fiets naar school, spreken u aan op uw gebreken, spreken tegen,.... 

Dat is vaak efkes slikken, maar ik weet dat dat zo moet. Wat ik niet had verwacht is dat ik hun lichaam niet meer zou (mogen) kennen. Een baby/peuter/lager schoolkind dat steekt ge in bad, dat loopt vaak naakt rond (hier toch), dat kleedt ge uit en aan, dat heeft hulp nodig met billen vegen. Maar dan plots begint hun lichaam te veranderen, het wordt ronder (mijn tieners zijn meisjes) en hariger. Ineens is alles "privé".

Wij hebben nog geen deuren in ons huis, zelfs niet in onze badkamer. Dat was tot voor een jaar geen probleem. Gelukkig voor tiener 1 en 2 is er in onze kamer ook nog een meer afgesloten doucheke.

Als ze nu douchen ("In bad, zijt ge gek, dan ziet iedereen mij naakt!") dan doen ze dat enkel nog daar. Er wordt aan elk aanwezig gezinslid luidkeels verkondigd dat ze gaan douchen. Er wordt iedereen op het hart gedrukt dat ze zeker niet binnen mogen in de kamer van mama en papa.

Als hun broer dat toch doet (want ja dat doen broers nu eenmaal als ge hen te hard iets op het hart drukt) dan wordt er gekrijst en geruzied en wordt er van mij geëist dat ik maatregelen tref. Als ik zelf iets wil gaan halen op MIJN kamer dan staan ze met hun rug naar mij toe. Ik word aangemaand om vooral door te doen en volgende keer op voorhand mijn spullen te pakken. Ik ga hier niet publiceren wat mijn antwoord daarop is.

Bikini's worden in kleedhokjes uit en aan gedaan. En als die er niet zijn, achter omhooggehouden handdoeken waggelend op één been. Behalve wat naar mij toegekeerde billen heb ik dus al een tijdje niet meer gezien hoe ze er helemaal uitzien.

Zelfs aanraken is problematisch. Kleine kinderen kietelt ge, knijpt ge in hun billekes, blaast ge op hun buik,... Wee uw gebeente als ge nu nog maar een schijnbeweging richting billen maakt of per ongeluk in de richting van een borst kijkt. "Zeg sexuele!", krijg ik dan naar mijn hoofd geslingerd.

Niet dat ik de hele tijd aan mijn kinderen zit (straks wordt ik nog van het net gehaald) en het is trouwens ook niks seksueel, 't is gewoon het afleren van dingen die tot nu toe konden.

Als mijn, minder perfecte lijf, daarentegen onder de douche staat (in de badkamer zonder deur), dan gebeurt er dit:
zicht vanuit de douche

zicht vanuit douche + tiener

zicht vanuit de douche + tiener 2

Met mijn naakt lijf hebben ze (nog) geen probleem. Jammer.

vrijdag 1 augustus 2014

creatief met boosheid

Ze mocht niet langer opblijven.
"T'is nu echt goed geweest, naar boven!", zei ik.
"Maar ik zoek mijn Ipod, ik moet nog  de zonsondergang trekken vandaag!" zei zij.
"Tut, tut, ik heb er genoeg van, naar boven!" zie ik.
BONK, BONK, BONK(we hebben nog geen kamerdeuren, dus moet ge de trap benutten) stompte ze naar boven.

Twee uur later hield ik het voor bekeken en ging ook bedwaarts.
Ik wilde mijn kleren op de stoel in de dressing (klinkt chiquer dan ge denkt, kleine ruimte met ijzeren rekken uit de Brico) hangen. De stoel stond er echter niet meer. Hij stond omgekeerd in onze kamer. "Mmm, raar.", dacht ik.

Ik ging in bed liggen en vond een badhanddoek tussen de lakens. "Wat doet die hier?", dacht ik.

Ik ging liggen, deed het licht uit en keek opzij naar mijn wekker voor het uur, maar ik zag geen rode, digitale cijfers. Ik deed het licht weer aan en zag dat over de wekker een papieren zakdoekse lag. Toen ik het wegnam, bleek de wekker ook nog eens omgedraaid te zijn. " Wie is hier weer bezig geweest?", dacht ik nog voor ik in slaap viel.

's Morgens was ik het hele voorval alweer vergeten. Tot zij wakker werd en me in het voorbijgaan vroeg: "En wat vond ge van mijn Franse wraak?"

Ge moogt drie keer raden welke film wij een week daarvoor samen gekeken hadden! En wie goed raadt, breng ik iets mee uit Parijs!

woensdag 28 mei 2014

Over de moestuin van mme Zsazsa, maar eigenlijk eerder over de recepten van Dorien

Ik probeer eigenlijk veel nieuw eten uit. Met een dochter die geen vlees eet en wij die gemakkelijkheidshalve (en ook wel omwille van andere redenen) gevolgd zijn, moest ik mijn manier van koken aanpassen.

Ik wou absoluut niet alles met vleesvervangers oplossen. Ik bedoel dus verdergaan dan patatten, groenten en een vegetarische burger. Dat is saai en die burgers lijken mij niet echt gezond. Er zijn natuurlijk ook gezondere vleesvervangers zoals seitan en tofu en quorn, maar dat vind ik eerlijk gezegd niet lekker. Of ik maak het gewoon niet goed, dat kan ook...

Ik ben dus op zoek moeten gaan en dat vond ik niet erg zolang de recepten bleven voldoen aan mijn eigen persoonlijke kookcriteria: de kinderen moeten er niet te veel over zagen (er is sowieso gezaag, maar liefst geen gehuil omdat alles vies is), het moet redelijk snel klaar zijn en mag niet teveel ingrediënten bevatten. Want als ik kook dan is dat na school terwijl ik ook 3 kinderen help met huiswerk en overdag kan ik niks voorbereiden want dan werk ik.

Blij dat ik was dat ik Pinterest had. Veel van wat ik kook, komt vandaar. Ik heb mijn eigen bord met koken en zelfs een apart bord waarop de geprobeerde en goedgekeurde recepten staan. Diegene die ik probeerde en die niet voldeden, gooi ik er gewoon af!

Ik zou daar soms wel over willen bloggen, maar vanwege het huiswerk, de kleuter met nood aan entertainment en de snelheid waarmee ik moet koken, neem ik nooit foto's. En ik vind dat zelf dus niet leuk: een recept zonder foto.

Gisteren maakte ik een recept uit een nieuw boek, dat ik mijn lief cadeau gaf voor zijn verjaardag. Eigenlijk is mijn lief het echte "blogwijf": hij heeft een moestuin, steekt vanalles ineen en is bezig met de inrichting van ons huis. En als hij meer tijd had, zou hij ook creatiever koken dan ik  en waarschijnlijk leren naaien om onze kleren zelf te maken.

Ik gaf hem 'de moestuin van mme Zsa zsa' dus omwille van het moestuindeel. Ik heb daar niks aan aan dat deel van het boek. Ik kan nog geen basilicumplantje van den Delhaize overeind houden voor meer dan een dag, maar hij dus wel. Hij was er blij mee en vond het ook een heel mooi boek, wat wel wat wil zeggen want hij is grafisch vormgever en niet gauw onder de indruk van de layout van de meeste boeken. Hij is echter zo druk met dingen grafisch vorm te geven dat zijn moestuin en dus ook het boek niet veel aandacht kregen tot nu toe.

Stiekem was het ook een cadeautje voor mezelf, want het laatste deel bestaat uit recepten zonder vlees. En daaruit kwam mijn recept van gisteren: 'Griekse ovenpasta met venkel, courgette en geroosterde tomaat.'











Het recept voldeed niet aan al mijn criteria, maar daar kan Dorien niks aan doen. Ik las het niet goed en dacht: "oh dat kan allemaal in de oven, makkie!', maar ik vergat de afspraak met de school om 16.30 uur in te calculeren. Als ge dan pas om 17.15 uur thuis zijt,  is een uur oven voor de tomaten en nog eens 3 kwartier voor de rest toch wel lang.
Zeker als uw kinderen honger hebben en om de beurt bij het zien van de voorbereidingen zeggen: 'eikes, wa is da?' (Ik foetelde zelfs wat en kookte de pasta snel apart in plaats van hem nog eens een extra 15 minuten in de oven mee te laten garen.)

Maar als ge dus op tijd begint of zelfs op voorhand wat doet, stelt het werk op zich niks voor, beetje snijden en wat roeren en de rest doet de oven. Het waren ook niet veel ingrediënten en de kinderen vonden het: 'niet walgelijk' en 'venkel valt best nog wel mee', waar ik op zich al heel blij mee ben.



Mijn lief en ik vonden het wel heel lekker! Geroosterde tomaten smaken en ruiken heerlijk, de Griekse pasta is eens wat anders en de geroosterde venkel is superlekker.

Er zitten drie lintjes in het boek en die steken al bij 3 nieuwe recepten. Dit wordt zeker zo'n kookboek waarvan op den duur de bladeren aaneen plakken van het vele gebruiken.