Reppig

Ik schaam mij soms wel een beetje voor mijn huishouden.

Niet voor mijn kinderen, ik weet niet precies hoe we het gedaan hebben (dus verwacht geen goed raad), maar ik krijg vaak complimenten over hen. Over hoe gemakkelijk ze zijn en dat ze zo goed helpen en ooh zo beleefd zijn. Waarschijnlijk spreiden ze zo duchtig met die kwaliteiten dat die thuis uitgeput zijn. Ik merk daar niet altijd iets, van die hulpvaardigheid ("als ge ergens langsloopt en het valt, kunt ge het dan AUB ook oprapen") of beleefdheid
("Wat zegt ge als ge een boer laat?"   "Astublieft?") of gemakkelijkheid ("Als ge nu niet binnen de drie tellen uw schoenen aandoet, dan gaat ge op uw blote voeten mee").

Maar goed ge kunt ergens met hen komen en zelfs vaker. Geen schaamte nodig op het kinderfront dus.

Maar mijn huis en ons dagelijks leven, dat ik zo ne rommel. Zo zonder routine, regelmaat en orde vaak.Op een doordeweekse dag zorgt school en werk voor regelmaat en routine. En het feit dat we niet thuis zijn door school en werk zorgt voor een zekere mate van orde.

Maar in de vakantie...Man o man, wat is het hier dan een zooitje ongeregeld en een zwijnestal. Kinderen die ne hele dag in pyjama rondlopen en soms pas om half 12 aan hun cornflakes beginnen. Rond avondetenstijd merken dat ge niks in huis hebt en dus maar weer boterhammen eten.

Overal speelgoed en hondenharen (die mijn lief bijna manisch elke dag weg stofzuigt, maar die een half uur later weer rond dwarrelen). Begonnen vakantie-projecten die liggen te wachten op afwerking : een kinderkamer vol stapeltjes kleren, want de oude kast staat al beneden maar de nieuwe zit nog in de doos, een keuken vol potten en deeg en gestolde chocola van de uitgeprobeerde cakepops, ...

Iedereen ligt altijd te laat in bed: de kinderen omdat het vakantie is en ge hen iets gunt (of ze zijn zo stil dat ge ze vergeet) en gij omdat zij zo laat in bed liggen en ge uwzelf nog wat gunt.

Dat is op zich niet zo erg allemaal zo lang dat binnenshuis blijft, tot er dan onverwachts iemand binnenkomt en struikelt over begaaide kinderen en behaard speelgoed en een hond die op hen blijft springen met modderpoten.

Maar het meest schaamtevolle gebeurde vorige week.

Mijn schoonouders kwamen langs en trotseerden en negeerden al het bovenstaande. Ze aaiden de springende hond, stapten over speelgoed, klopten haren van hun boek, knuffelden smoezelige kleinkinderen, keken niet richting keuken en zochten een vrije stoel.

Terwijl ik met mijn schoonmoeder sprak, hielp ik de kleinste met haar potje zoeken, deed haar broek naar beneden voor een grote boodschap, veegde haar billen af en besloot om eerst mijn schoonmoeder te helpen met iets en dan het potje weg te kiepen.

"Heeft iemand het potje van Juno al leeggemaakt" vroeg ik even later aan een stel luie kinderen.
"Nee, nope, neeje." (zie ik al dat ze lui zijn)
"Juke, heb jij je potje leeggemaakt?" (ze is nog zo klein dat ze graag dingen doet)
"Nee, mama"

Ik ga niet in detail vertellen wat ik toen zag, want het is te schaamtevol, maar kan wel melden dat onze hond geen avondeten meer nodig had.

En dan denk ik: alleen hier kan zo iets walgelijks en reppig gebeuren. Of nie????

over die keer dat we het ons weer aandeden

Ik zou u kunnen vertellen over de hectische laatste week van het schooljaar en zo meteen aan een reeks van vele excuses beginnen waarom het hier zo stil was.

Ik zou ook kunnen vertellen over onze vakantie in Frankrijk (en verder excuseren). Een vakantie die al op vrijdag 28 juni begon. Schaam op ons: de kinderen niet naar school de laatste halve dag van het jaar. (ik doe nu wel stoer, maar ik vond dat echt eng, zeker toen Pascal Smet er ook over begon te zagen en zeker toen ik naar mijn voeten kreeg op de school van één van mijn bloedjes).

We zagen op die vakantie:

de franse zachtbloem (zo gedoopt omwille van zijn zachtheid en omdat hij in Frankrijk woont)

de zee

grapjassen

slapende kindjes

kindjes zonder zcherm

olifanten

hans

nog slapende kindjes

mooie Franse dorpjes waar ook dieven wonen die domme (sorry schat) toeristen bestelen

Ik zou kunnen schrijven over hoe fijn het was dat mijn lief 3 weken thuis was. en dat hij ook eens kookte en er zelfs mooie foto's van nam.

curry met spinazie en zoete aardappel

focacia

wok met linzen en ananas-komkommersla

Ik zou u kunnen voorstellen aan onze kippen: omelet en stik (dat komt ervan als ge nie kunt kiezen tussen chick en stitch). Twee kippen die wij al veel restjes hebben kunnen geven en die ons in ruil al een paar mini-eitjes gaven.

omelet en stik

Maar ik zou echt liever eventjes zagen over een ander, nieuw gezinslid. Ja ja, ik weet het, ik heb er zelf voor gekozen. Ik zal het gezaag dan beperken tot deze ene keer en daarna slik ik alle geweeklaag in.

En ook nog eventjes: ècht mijn eigen keuze, was het niet. Ik doe het voor mijn tweede dochter. Het is haar ooit beloofd. Die ooit werd verlegd naar het nieuwe huis en daarna naar het omheinen van de tuin. Maar toen wilde we geen omheining meer en we gunde het haar zo, want ze heeft het soms zo zwaar.

En dus deden we wat we meestal doen als we belangrijke dingen moeten beslissen (zoals het nemen van 1, 2, 3, 4 kinderen, het bouwen van een huis, het boeken van een vakantie,...). We praten er uitvoerig over, beseffen dat er veel meer na- dan voordelen zijn en doen het dan toch.

We hebben dus nu een hond. Ze heet Lis, is kei-schattig en cute (vraag maar aan eender welk meisje van +10) en vervelend. Ze zou verzorgd worden door dochter nummer twee. Uiteraard doen ik en het lief het nu. Want zo gaat dat met kinderen en dierenverzorg-beloftes. Die beloftes zijn zo loos als het maar kan.

lisseke pisseke

En dus loop ik om 6 uur 's ochtends (in de vakantie) rond met bruine schijtzakskes, met een puppy aan de leiband. Ik loop niet alleen rond. De beide buurmannen zijn ook al wakker. Ze kunnen zich zodoende vergapen aan mijn pyjama-broek en nachtkleed. Geen mooi zicht want niets wordt ondersteund op dat moment van de dag.

En dus veeg ik pipi van de puppy op terwijl achter mijn rug de kleuter vergeet om op het potje te gaan. Terwijl ik die pipi opruim kauwt de hond de zetel stuk of kakt in de rooster van de vloer-chauffage.

Om het allemaal nog prettiger te maken, hebben we geen omheining en dus moet de puppy non-stop in het oog gehouden worden. Binnen omwille van pipi-gevaar, buiten omwille van wegloop-gevaar en kaka in de tuin van één van de voornoemde buurmannen-gevaar.

Ik sprak al een hartig woordje met de verantwoordelijke dochter. Ze doet haar best, maar mist nog het inzicht en de kordaatheid om met een fox-wilde puppy om te gaan. Ze wist ook te melden dat ze volgende keer liever een iets oudere puppy heeft, want die kunnen al meer. Uiteraard komt er een volgende keer, niets dan plezier zo een beste vriend van de mens (lees dit met zoveel mogelijk konijnenoortjes als mogelijk)

Extra grappig is dit alles (voor mijn ouders toch) als ge weet dat ik een panische angst heb voor honden. Ik ben echter (voorlopig nog) dapper, want de puppy komt (bijt) nog maar aan mijn enkels.

battie de stoute vleermuis

Toch denk ik dat het hier goed leven is voor dieren, want er probeerde ook nog een vleermuis onderdak te scoren door zich te verstoppen in ons deurdijn.

The force is strong in this one

Ik ging in de vakantie naar Brugge om daar samen met een paar toffe dames wat te babbelen, een beetje groenten te snijden, veel te veel gebak te eten en toe te kijken hoe de gastvrouw al het werk deed.

We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over  de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren,  over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!

Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )

Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.

Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".

Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.

Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)

BAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH

Ik was er eindelijk vanaf, of toch bijna.
Ik kon terug eten en vooral dat eten binnenhouden.

Eergisteren werd ik 's morgens wakker met een ontzettende bittere smaak in mijn mond. Ik dacht:"lap, weer een nieuw en leuk bijverschijnsel van de zwangerschap!".
Wat ik ook at/eet alles smaakt bitter of geeft een bittere nasmaak.

Groot (en ook verheugd) was mijn verwondering toen mijn lief 's avonds thuiskwam en klaagde over hetzelfde verschijnsel. Eerst dacht ik nog dat hij wel heel ver ging in zijn meevoelen met mijn zwangerschap, maar .... hij had een andere verklaring.

Als hij iets lichamelijk voelt, dat hij niet kan plaatsen, is de eerste plaats waar hij zoekt: het internet! Meestal krijg ik daar de sch*t van, want in zijn geval leidt dit vaak tot ongegronde angsten (want hij heeft natuurlijk altijd de ergste ziekte die hij kon vinden).

In dit geval was ik echter wel blij! Wij hadden maandag carpaccio met olie, parmezaan en .... pijnboompitten gegeten. En blijkbaar bestaan er twee soorten pijnboompitten: Chinese en Europese. En die Chinese (die wij natuurlijk hadden)kunnen er soms toe leiden dat je smaakhuishouding in de war geraakt, waardoor alles bitter smaakt.

Ge kunt er niks tegen doen, maar meestal duurt het maar maximum 5 dagen.

Ge moet het maar weten.
U bent bij deze dus ook gewaarschuwd!

k