'S avonds 21.30 uur aan het bed van F.
F huilt en is lichtelijk hysterisch omdat ze de volgende dag na school een melktand moet laten trekken.
Ik: "nie huilen, da helpt echt nie. Waarom denkt ge altijd dat het slechtste zal gebeuren. Zo wordt ge ongelukkig."
F: "Hoe bedoelt gehehehe??"
Ik: "Ge zou ook kunnen denken dat het allemaal wel zal meevallen, zoals ik trouwens al gezegd heb, maar nee gij denkt direkt aan het slechtste. Aan het goede denken is even makkelijk als aan het slechte denken."
F: "Ja voor u wel! trouwens gij zijt ne volwassenen. Het is uw werk om ervoor te zorgen dat ik gene schrik. Natuurlijk dat ge dan zegt dat het niet zoveel pijn doet."
Ik: "Ik beloof u dat ik da nu niet doe!"
F: "pffff....wehehe (nieuwe huilbui, op naar een andere strategie: afleiding/omkoping)"
Ik: "Weet ge wat? Als ge nu iets moogt kiezen om morgen te doen, na het trekken van uwe tand. Dan kunt ge daar over nadenken ipv over de pijn die er misschien zal zijn."
F stopt met wenen en haar ogen beginnen gevaarlijk te twinkelen. Ik voel gevaar.
Ik: "Neen, ge krijgt geen hond, daar moet minstens een arm voor uitgetrokken worden."
F gniffelt en we praten wat over mogelijke dingen om te doen na het trekken der melktand.
F is gekalmeerd en ik kan naar beneden.
F: Mamaaaa?
Ik: Ja?
F: wat zou ik krijgen als mijn twee benen afgesjakt zouden zijn?
We gaan wandelen met z'n vijfjes. F blijft thuis, ze wil eventjes rustig alleen zijn (roloog). Het is koud, nattig en het wordt al donker. We nemen pillampen mee en staan erop dat M en K een fluovest aandoen. Een niet zo sexy, te groot ongelooflijk lelijk fluovest dat M zeer tegen haar zin aantrekt.
De wandeling is gedaan en we wandelen in het pikkedonker terug naar huis. M wandelt 200 meter voorop. Ze is boos (over god weet wat) en haar fluovest sleept over de grond want ze heeft het nog maar één kant aan.
Ik: M doe uw vest tegoei aan!
M: ...
Ik: Nuhu!
M: Da's stom.
Ik: M niemand ziet u hier!
M: Waarom moet ik het dan aandoen?
Ik: Ik bedoelde: niemand waarvan ge wilt dat ze u cool vinden, ziet u hier.
M (die boos is en dan graag heel letterlijk doet): Ik snap echt nie waarom het moet, niemand ziet me toch hebt ge gezegd?
Ik (moe en geen zin hebbend in van die belachelijke discussies): M DOE DA VEST AAN!!!
De afstand wordt vergroot met nog eens 200 meter, met vest aan weliswaar.
M en K hebben geen school. K zit aan de computer, M ligt nog in bed. Ik ben in de auto op de terugweg van de creche en F haar school. Het sneeuwt, het is geen sneeuwstorm zoals voorspeld, maar hij blijft wel liggen.
Ik bel naar huis, K neemt op.
We praten wat over of hij nog leeft en wat ik van de bakker moet meebrengen. Het gesprek is bijna afgerond.
K: Hei mama, ge hoeft niet te paniekeren hoor.
Ik: hè, waarom zou ik dat doen?
K: Het sneeuwt, maar het is nie veel.
Ik: Ja, en?
K: dus hoeft ge nie te paniekeren als ge met de auto rijdt.
Ik: ... Euh danku, ik zal mijn best doen.
vrijdag 7 december 2012
dinsdag 4 december 2012
Krak
Het wordt niet makkelijker. Zo kinderen die ouder worden.
Ge denkt da wel.
Mensen met baby's en peuters die klagen er doorgaans over (ik toch): ze slapen niet door, huilen de hele tijd, lusten niks, slapen wel maar alleen in uw bed...
En geloof me dat is kapot-makerij. En ook ik heb hier (veelvuldig) over geklaagd.
Ik ben een kleine twaalf jaar geleden begonnen met het krijgen van kinderen. Op 4 jaar tijd had ik 3 kinderen. En geen van die drie sliep door voor ze ruim 1,5 jaar waren. Bij nummer drie heeft dat zelfs geduurd tot meneer 6 jaar was. Dat wil zeggen dat ik soms drie keer per nacht mijn bed uit kon, soms voor hetzelfde kind, maar even vaak voor 3 verschillende kinderen. Er werd dan geklaagd, gehuild soms (door mij bedoel ik dan) af en toe was het geduld op en werd er eens geroepen tegen dat huilende, niet-slapende en niks-lustende boeleke.
Het heeft dan ook bijna 7 jaar geduurd voor ik aan een vierde begon.
En weet ge wat. Het kan mij (bijna) niks meer schelen dat ik ondertussen al bijna twee jaar voor dat nummerke 4 moet opstaan. Niet meer elke nacht, maar nog wel zeer vaak. En als ik er niet om 2 à 3 uur uit moet, dan is ze 's morgens om 5.30 uur wel zo fit als een hoentje.
Het kan me niks meer schelen omdat het ongemak dat die slapeloze nachten mij geven, niks vergeleken is met de pijn en onmacht die ik soms voel bij de onoplosbare problemen van mijn plus- zesjarige kroost .
Ik voel mij onmachtig want ik kan er niet voor zorgen dat het lezen en schrijven makkelijker gaat.
Mijn hart bloedt want ik kan geen andere school vinden die wel leuk is.
Ik voel mij boos want ik kan die ene vriendin niet dwingen om een vriendin te blijven.
Ik weet niet hoe ik de school kan dwingen om toch wat meer geduld te hebben met rekenen.
....
Ik moet er vrede mee hebben (krijgen) dat mijn kinderen soms ongelukkig zijn, zelfs doodongelukkig, en dat mama daar niks aan kan veranderen.
Ik ben blij dat er nog eentje is die geholpen kan worden met een flesje en een tutje om 2 uur 's nachts.
Ge denkt da wel.
Mensen met baby's en peuters die klagen er doorgaans over (ik toch): ze slapen niet door, huilen de hele tijd, lusten niks, slapen wel maar alleen in uw bed...
En geloof me dat is kapot-makerij. En ook ik heb hier (veelvuldig) over geklaagd.
Ik ben een kleine twaalf jaar geleden begonnen met het krijgen van kinderen. Op 4 jaar tijd had ik 3 kinderen. En geen van die drie sliep door voor ze ruim 1,5 jaar waren. Bij nummer drie heeft dat zelfs geduurd tot meneer 6 jaar was. Dat wil zeggen dat ik soms drie keer per nacht mijn bed uit kon, soms voor hetzelfde kind, maar even vaak voor 3 verschillende kinderen. Er werd dan geklaagd, gehuild soms (door mij bedoel ik dan) af en toe was het geduld op en werd er eens geroepen tegen dat huilende, niet-slapende en niks-lustende boeleke.
Het heeft dan ook bijna 7 jaar geduurd voor ik aan een vierde begon.
En weet ge wat. Het kan mij (bijna) niks meer schelen dat ik ondertussen al bijna twee jaar voor dat nummerke 4 moet opstaan. Niet meer elke nacht, maar nog wel zeer vaak. En als ik er niet om 2 à 3 uur uit moet, dan is ze 's morgens om 5.30 uur wel zo fit als een hoentje.
Het kan me niks meer schelen omdat het ongemak dat die slapeloze nachten mij geven, niks vergeleken is met de pijn en onmacht die ik soms voel bij de onoplosbare problemen van mijn plus- zesjarige kroost .
Ik voel mij onmachtig want ik kan er niet voor zorgen dat het lezen en schrijven makkelijker gaat.
Mijn hart bloedt want ik kan geen andere school vinden die wel leuk is.
Ik voel mij boos want ik kan die ene vriendin niet dwingen om een vriendin te blijven.
Ik weet niet hoe ik de school kan dwingen om toch wat meer geduld te hebben met rekenen.
....
Ik moet er vrede mee hebben (krijgen) dat mijn kinderen soms ongelukkig zijn, zelfs doodongelukkig, en dat mama daar niks aan kan veranderen.
Ik ben blij dat er nog eentje is die geholpen kan worden met een flesje en een tutje om 2 uur 's nachts.
dinsdag 13 november 2012
Biecht
Hallo, mijn naam is Ruimtevisser en ik ben een vervuiler.
Als ik zo wat rondlees in blogland dan kan het niet anders dan dat het opvalt. Veel blogsters zijn bewuste mensen. Ze eten biologisch/vegetarisch/veganistisch. Ze rijden met bakfietsten, kopen niets meer, krijgen een groentenmand van de lokale boer, maken zelf shampoo/wasmiddel/kleding/meubels.
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik bijna niets van deze dingen doe. Ik heb wel een basis milieu-bewustzijn.
Ik gooi nooit iets op de grond, kan dat zelfs niet, raap vaak zelfs dingen op die ikzelf niet gegooid heb, want zodra ik een papiertje in mijn handen heb, zie ik mijn vader die vermanend zegt: "als iedereen alles op de grond gooit dan zou de wereld er nogal uitzien!". Een zinnetje dat ikzelf trouwens ook bezig tegenover mijn koters.
Ik let op water- en energieverbruik. Wat concreet wil zeggen dat ik achter het gat van mijn kinderen, constant lichten uitdoe en kranen dichtdraai. Nadat ze nochthans beloofd hadden om dit deze keer zelf te doen.
We proberen minder vlees te eten. Ik zeg proberen want ik heb af en toe toch wel behoefte aan een stukske kip of wat echt gehakt in de spaghetti-saus. En twee van mijn kinders zweren bij salami en boterhamworst tussen hun bokes.
Ik werk op een plaats waar wel wat bewuste (niet-blogende) collega's rondlopen. Die bewustheid straalt ook wat op af mij. We drinken bijvoorbeeld (bewust) koffie met suiker van de wereldwinkel, we bestellen in groep agenda's van de wereldwinkel, als we een feestje geven komen de spaje en chippekes ook van daar.
MAAR....
Ik koop gewoon nog kleren, in een gewone winkel. Kleren die misschien zelfs wel gemaakt zijn door arme chinese kindjes. En we zijn met een gezin van zes, dus dat zijn al een pak kleren.
Wij hebben twee auto's. Nochthans wonen we allebei op een boogscheut van ons werk. Onze excuzen zijn: de kinderen gaan niet in de buurt naar school/creche, ze zijn met vier en hebben veel verschillende hobby's en mijne mens moet vaak naar heinde en ver voor afspraken met klanten.
Wij sorteren uiteraard alles wat we weggooien, maar man wij gooien nogal weg! Plastic verpakkingen, kartonnen dozen, blik, flessen,... Wij zijn een kleinafvalproducerend bedrijf, lijkt het soms wel.
Verder maak ik zelf geen kleren/shampoo/wasmiddel/... omdat ik vier kinderen heb en nog werk ook.
EXCUSES, EXCUSES...
Ik weet het, maar de eerste stap in het afkickproces is toch bewustwording van het probleem. Of niet?
ps: Terwijl ik deze blogtekst overdacht in mij hoofd, reed ik 2 keer verkeerd op weg naar een kind dat aan het hobbyen was. Een gigantisch omweg was het resultaat en lap, weer wat vervuiling erbij :-(
Als ik zo wat rondlees in blogland dan kan het niet anders dan dat het opvalt. Veel blogsters zijn bewuste mensen. Ze eten biologisch/vegetarisch/veganistisch. Ze rijden met bakfietsten, kopen niets meer, krijgen een groentenmand van de lokale boer, maken zelf shampoo/wasmiddel/kleding/meubels.
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik bijna niets van deze dingen doe. Ik heb wel een basis milieu-bewustzijn.
Ik gooi nooit iets op de grond, kan dat zelfs niet, raap vaak zelfs dingen op die ikzelf niet gegooid heb, want zodra ik een papiertje in mijn handen heb, zie ik mijn vader die vermanend zegt: "als iedereen alles op de grond gooit dan zou de wereld er nogal uitzien!". Een zinnetje dat ikzelf trouwens ook bezig tegenover mijn koters.
Ik let op water- en energieverbruik. Wat concreet wil zeggen dat ik achter het gat van mijn kinderen, constant lichten uitdoe en kranen dichtdraai. Nadat ze nochthans beloofd hadden om dit deze keer zelf te doen.
We proberen minder vlees te eten. Ik zeg proberen want ik heb af en toe toch wel behoefte aan een stukske kip of wat echt gehakt in de spaghetti-saus. En twee van mijn kinders zweren bij salami en boterhamworst tussen hun bokes.
Ik werk op een plaats waar wel wat bewuste (niet-blogende) collega's rondlopen. Die bewustheid straalt ook wat op af mij. We drinken bijvoorbeeld (bewust) koffie met suiker van de wereldwinkel, we bestellen in groep agenda's van de wereldwinkel, als we een feestje geven komen de spaje en chippekes ook van daar.
MAAR....
Ik koop gewoon nog kleren, in een gewone winkel. Kleren die misschien zelfs wel gemaakt zijn door arme chinese kindjes. En we zijn met een gezin van zes, dus dat zijn al een pak kleren.
Wij hebben twee auto's. Nochthans wonen we allebei op een boogscheut van ons werk. Onze excuzen zijn: de kinderen gaan niet in de buurt naar school/creche, ze zijn met vier en hebben veel verschillende hobby's en mijne mens moet vaak naar heinde en ver voor afspraken met klanten.
Wij sorteren uiteraard alles wat we weggooien, maar man wij gooien nogal weg! Plastic verpakkingen, kartonnen dozen, blik, flessen,... Wij zijn een kleinafvalproducerend bedrijf, lijkt het soms wel.
Verder maak ik zelf geen kleren/shampoo/wasmiddel/... omdat ik vier kinderen heb en nog werk ook.
EXCUSES, EXCUSES...
Ik weet het, maar de eerste stap in het afkickproces is toch bewustwording van het probleem. Of niet?
ps: Terwijl ik deze blogtekst overdacht in mij hoofd, reed ik 2 keer verkeerd op weg naar een kind dat aan het hobbyen was. Een gigantisch omweg was het resultaat en lap, weer wat vervuiling erbij :-(
dinsdag 6 november 2012
over grunge, tongzoenen en 2 decennia
Flashback naar 6 november 1992
Uit de boxen schalt "Troy" van Sinead O'conner. Ze heeft er genoeg van!
Ze dacht nochtans dat het leuk ging worden! Stiekem naar een fuif in de kelder van een vriend van het lief van uw beste vriendin. Hoe kunt ge beter een week zonder ouders afsluiten. Bij het afdalen van de trap hoorde ze maar één ding boven de muziek uit: een oerkreet van één of andere 16-jarige aansteller.
De fuif viel tegen. De beste vriendin en haar lief hingen de hele tijd aan elkaars lippen, dansen deed ze alleen thuis als niemand het zag en ze kende hier ècht niemand. Dan maar even naar de keuken voor wat hapjes (liefdevol gemaakt door de mama van de organisator, zo niet cool).
In de keuken was het niet veel beter. De aansteller stond daar ook en uit ongemakkelijkheid speelde ze wat met een lege spa-fles. De fles werd keer op keer in de lucht gegooid en soms opgevangen. Ze ging nog maar eens naar de kelder.
De aansteller volgde haar. Ze draaide zich om en hij zei "Ik ben gek op u!". Ze schoot in de lach (dat gebeurde meestal als ze zenuwachtig was of als mensen vielen), draaide zich om en ging ervandoor. De aansteller droop het verdrietig of en ging zijn beklag doen bij iedereen in de kelder. Waarop iedereen om de beurt de zaak van de aansteller kwam bepleiten à la: "Allez, geef hem toch een kans, 't is ne goeie jong".
En dat is nu al ongeveer een half uur aan de gang. Ze heeft er echt genoeg van! Ze neemt de koe bij de hoorns (niet haar stijl, maar een meisje kan maar zoveel smeekbedes op één avond aan). Ze ziet dat de aansteller naar buiten gaat en volgt hem dan maar. Ze gaat naar hem toe en zegt: "oké, laten we het (néé, niet die het) dan maar doen".
Ik weet het. Het begin is niet bijster romantisch, maar dat zegt gelukkig niks over de rest!
S. ik lief u.
Uit de boxen schalt "Troy" van Sinead O'conner. Ze heeft er genoeg van!
Ze dacht nochtans dat het leuk ging worden! Stiekem naar een fuif in de kelder van een vriend van het lief van uw beste vriendin. Hoe kunt ge beter een week zonder ouders afsluiten. Bij het afdalen van de trap hoorde ze maar één ding boven de muziek uit: een oerkreet van één of andere 16-jarige aansteller.
De fuif viel tegen. De beste vriendin en haar lief hingen de hele tijd aan elkaars lippen, dansen deed ze alleen thuis als niemand het zag en ze kende hier ècht niemand. Dan maar even naar de keuken voor wat hapjes (liefdevol gemaakt door de mama van de organisator, zo niet cool).
In de keuken was het niet veel beter. De aansteller stond daar ook en uit ongemakkelijkheid speelde ze wat met een lege spa-fles. De fles werd keer op keer in de lucht gegooid en soms opgevangen. Ze ging nog maar eens naar de kelder.
De aansteller volgde haar. Ze draaide zich om en hij zei "Ik ben gek op u!". Ze schoot in de lach (dat gebeurde meestal als ze zenuwachtig was of als mensen vielen), draaide zich om en ging ervandoor. De aansteller droop het verdrietig of en ging zijn beklag doen bij iedereen in de kelder. Waarop iedereen om de beurt de zaak van de aansteller kwam bepleiten à la: "Allez, geef hem toch een kans, 't is ne goeie jong".
En dat is nu al ongeveer een half uur aan de gang. Ze heeft er echt genoeg van! Ze neemt de koe bij de hoorns (niet haar stijl, maar een meisje kan maar zoveel smeekbedes op één avond aan). Ze ziet dat de aansteller naar buiten gaat en volgt hem dan maar. Ze gaat naar hem toe en zegt: "oké, laten we het (néé, niet die het) dan maar doen".
Ik weet het. Het begin is niet bijster romantisch, maar dat zegt gelukkig niks over de rest!
S. ik lief u.
woensdag 24 oktober 2012
Gans fataal
Het is altijd erg als mensen hun werk verliezen.
Het is altijd erg als een fabriek dicht gaat.
Maar als die fabriek praktisch in uwe achtertuin ligt
en ge daar wel eens langs rijdt
en als ge dus ook mensen kent die daar werken,
en als het dialect waarin ze hun verdriet uiten, lijkt op uw dialect of op dat van vrienden,
dan voelt het toch nog iets triester.
Het is altijd erg als een fabriek dicht gaat.
Maar als die fabriek praktisch in uwe achtertuin ligt
en ge daar wel eens langs rijdt
en als ge dus ook mensen kent die daar werken,
en als het dialect waarin ze hun verdriet uiten, lijkt op uw dialect of op dat van vrienden,
dan voelt het toch nog iets triester.
maandag 8 oktober 2012
ric rac tas
Ik maakte een tas, volgens deze tutorial. Een tutorial naar mijn hart: veel foto's en hele duidelijk uitleg.
De stof voor de buitenkant komt van de kringloopwinkel.
Voor de binnenkant (die ik vergat te fotograferen) en de bloem gebruikte ik een vintage stofke dat ik ooit op Etsy vond.
De knopen aan de zijkant heb ik bekleed met diezelfde stof.
De bloem is ook gemaakt volgens een handleiding die ik nergens meer vind.
Ik kreeg ze wel heel moeilijk op de tas genaaid. (er is mij trouwens ondertussen ook al gemeld dat ze er af gevallen is)
Mijn oudste mocht ze aan haar bff geven.
De stof voor de buitenkant komt van de kringloopwinkel.
Voor de binnenkant (die ik vergat te fotograferen) en de bloem gebruikte ik een vintage stofke dat ik ooit op Etsy vond.
De knopen aan de zijkant heb ik bekleed met diezelfde stof.
De bloem is ook gemaakt volgens een handleiding die ik nergens meer vind.
Ik kreeg ze wel heel moeilijk op de tas genaaid. (er is mij trouwens ondertussen ook al gemeld dat ze er af gevallen is)
Mijn oudste mocht ze aan haar bff geven.
zondag 30 september 2012
Ik recycleer zelfs nog meer!
Toen ik ooit lang geleden met naaien begon, was dat niet met een masjien, maar met de hand. Ik vind dit nog altijd het leukste. Het geeft mij rust, het maakt geen lawaai en ik haal er nog meer voldoening uit dan wanneer ik dingen maak met een masjien.
Ik maak wel nooit kleding want dat is niet te doen (voor mij) met de hand. Het duurt dan te lang eer je klaar bent en het is ook minder stevig.
Je kan vanalles maken met de hand, maar wat ik het allerliefst maak zijn genaaide schilderijtjes (het wordt wel duidelijk als ik de foto's toon, hoop ik).
T'is leuk om als baby- en of kindercadeau te geven en .... het is gerecycleerd. De basis komt uit de kringloop. Het is geen serviette, maar waarvoor het wel gebruikt wordt weet ik niet? Misschien om je bord op te zetten?? De stofjes en het vilt zijn kleine overschotjes van andere naaisels.
Dit uiltje geef ik vandaag af aan ons nieuw buurjongetje.
Ik maak wel nooit kleding want dat is niet te doen (voor mij) met de hand. Het duurt dan te lang eer je klaar bent en het is ook minder stevig.
Je kan vanalles maken met de hand, maar wat ik het allerliefst maak zijn genaaide schilderijtjes (het wordt wel duidelijk als ik de foto's toon, hoop ik).
T'is leuk om als baby- en of kindercadeau te geven en .... het is gerecycleerd. De basis komt uit de kringloop. Het is geen serviette, maar waarvoor het wel gebruikt wordt weet ik niet? Misschien om je bord op te zetten?? De stofjes en het vilt zijn kleine overschotjes van andere naaisels.
Dit uiltje geef ik vandaag af aan ons nieuw buurjongetje.
Abonneren op:
Posts (Atom)
