Vlinder

We hebben een nieuw nichtje!
Gelukkig weet ge altijd ongeveer 9 maanden op voorhand dat er familie-uitbreiding op komst is.
9 maanden is zelfs voor mij genoeg tijd om een cadeautje ineen te naaien.

Deze keer geen uil, maar een vlinder. Weer gemaakt van restjes stof en vilt, genaaid op een doekske uit de kringloopwinkel.

Reutel ende rochel

De kerstvakantie was, om het eventjes plat te zeggen, kak!

Het lag niet eens aan de vele verplichtte feestjes in de eerste week.
Zelfs niet aan het miezerig strontweer, waardoor ik 2 weken lang met 4 hypere kinderen binnen zat opgesloten. (Geen nood ze leven nog, maar het scheelde soms niet veel).
Of aan het feit dat mijne mens thuis was (en ik de illusie had dat we gezellig gezinnetje konden spelen), maar die thuistijd vooral vulde met werken (pats weg illusie).

Nee, daar kan ik allemaal tegen.

Wat is dan het probleem? Waarom dan zo zagen?

Wel, ik ben ziek geweest!
Niet gewoon: "pff, ik heb een snotneus en ik voel me een beetje moe"
of: "Amai, mijne maag ligt overhoop, ik denk dat ik vandaag geen kerststronk meer eet"

Nee, ECHT ziek. De griep: koorts, koud, warm, kippenvel, zweet, spierpijn, kreunen, rechtgaan zitten want ge voelt u beter en bonk terug in uw kussen vallen,...

Die griep werd na twee dagen aangevuld met een mega-snotvalling die na een dag besloot om naar mijn sinussen te vehuizen. Daar kreeg ik antibiotica voor, met als resultaat : "Amai, mijne maag ligt overhoop, ik denk dat ik vandaag en de 4 volgende dagen geen lekker eten meer zal nuttigen".

Gelukkig (en dit mag je lezen met zoveel ironie als mogelijk is), werd mijne mens ook ziek, maar dan nog erger en langer dan ik. Waardoor ik toch uit mijn bed moest, om kinderen te voederen en bezig te houden (alles met een scherm kwam aan bod).

Gelukkig (ironie, weet ge wel) werden ook twee van die vier kinderen ziek. "Och ja, dan zijn ze tenminste minder hyper en hoef ik mij niet schuldig te voelen dat ze weer voor TV liggen, ze kunnen toch nie bewegen van de koorts." troostte ik mezelf, na een stevige hoestbui.

Twee weken vakantie werden aangevuld met een week ziekenverlof, samen met mijne rochelende mens en een koortsige peuter.

Sinds deze week ben ik terug onder de werkende mensen. Nooit gedacht dat dat deugd zou doen.

zomaar wat gesprekken met mijn kroost

'S avonds 21.30 uur aan het bed van F.
F  huilt en is lichtelijk hysterisch  omdat ze de volgende dag na school een melktand moet laten trekken.
Ik: "nie huilen, da helpt echt nie. Waarom denkt ge altijd dat het slechtste zal gebeuren. Zo wordt ge ongelukkig."
F: "Hoe bedoelt gehehehe??"
Ik: "Ge zou ook kunnen denken dat het allemaal wel zal meevallen, zoals ik trouwens al gezegd heb, maar nee gij denkt direkt aan het slechtste. Aan het goede denken is even makkelijk als aan het slechte denken."
F: "Ja voor u wel! trouwens gij zijt ne volwassenen. Het is uw werk om ervoor te zorgen dat ik gene schrik. Natuurlijk dat ge dan zegt dat het niet zoveel pijn doet."
Ik: "Ik beloof u dat ik da nu niet doe!"
F: "pffff....wehehe (nieuwe huilbui, op naar een andere strategie: afleiding/omkoping)"
Ik: "Weet ge wat? Als ge nu iets moogt kiezen om morgen te doen, na het trekken van uwe tand. Dan kunt ge daar over nadenken ipv over de pijn die er misschien zal zijn."
F stopt met wenen en haar ogen beginnen gevaarlijk te twinkelen. Ik voel gevaar.
Ik: "Neen, ge krijgt geen hond, daar moet minstens een arm voor uitgetrokken worden."
F gniffelt en we praten wat over mogelijke dingen om te doen na het trekken der melktand.
F is gekalmeerd en ik kan naar beneden.
F: Mamaaaa?
Ik: Ja?
F: wat zou ik krijgen als mijn twee benen afgesjakt zouden zijn?



We gaan wandelen met z'n vijfjes. F blijft thuis, ze wil eventjes rustig alleen zijn (roloog). Het is koud, nattig en het wordt al donker. We nemen pillampen mee en staan erop dat M en K een fluovest aandoen. Een niet zo sexy, te groot ongelooflijk lelijk fluovest dat M zeer tegen haar zin aantrekt.
De wandeling is gedaan en we wandelen in het pikkedonker terug naar huis. M wandelt 200 meter voorop. Ze is boos (over god weet wat) en haar fluovest sleept over de grond want ze heeft het nog maar één kant aan.
Ik: M doe uw vest tegoei aan!
M: ...
Ik: Nuhu!
M: Da's stom.
Ik: M niemand ziet u hier!
M: Waarom moet ik het dan aandoen?
Ik: Ik bedoelde: niemand waarvan ge wilt dat ze u cool vinden, ziet u hier.
M (die boos is en dan graag heel letterlijk doet): Ik snap echt nie waarom het moet, niemand ziet me toch hebt ge gezegd?
Ik (moe en geen zin hebbend in van die belachelijke discussies): M DOE DA VEST AAN!!!
De afstand wordt vergroot met nog eens 200 meter, met vest aan weliswaar.


M en K hebben geen school. K zit aan de computer, M ligt nog in bed. Ik ben in de auto op de terugweg van de creche en F haar school. Het sneeuwt, het is geen sneeuwstorm zoals voorspeld, maar hij blijft wel liggen.
Ik bel naar huis, K neemt op.
We praten wat over of hij nog leeft en wat ik van de bakker moet meebrengen. Het gesprek is bijna afgerond.
K: Hei mama, ge hoeft niet te paniekeren hoor.
Ik: hè, waarom zou ik dat doen?
K: Het sneeuwt, maar het is nie veel.
Ik: Ja, en?
K: dus hoeft ge nie te paniekeren als ge met de auto rijdt.
Ik: ... Euh danku, ik zal mijn best doen.

Krak

Het wordt niet makkelijker. Zo kinderen die ouder worden.
Ge denkt da wel.

Mensen met baby's en peuters die klagen er doorgaans  over (ik toch): ze slapen niet door, huilen de hele tijd, lusten niks, slapen wel maar alleen in uw bed...
En geloof me dat is kapot-makerij. En ook ik heb hier (veelvuldig) over geklaagd.

Ik ben een kleine twaalf jaar geleden begonnen met het krijgen van kinderen. Op 4 jaar tijd had ik 3 kinderen. En geen van die drie sliep door voor ze ruim 1,5 jaar waren. Bij nummer drie heeft dat zelfs geduurd tot meneer 6 jaar was. Dat wil zeggen dat ik soms drie keer per nacht mijn bed uit kon, soms voor hetzelfde kind, maar even vaak voor 3 verschillende kinderen. Er werd dan geklaagd, gehuild soms (door mij bedoel ik dan) af en toe was het geduld op en werd er eens geroepen tegen dat huilende, niet-slapende en niks-lustende boeleke.

Het heeft dan ook bijna 7 jaar geduurd voor ik aan een vierde begon.

En weet ge wat. Het kan mij (bijna) niks meer schelen dat ik ondertussen al bijna twee jaar voor dat nummerke 4 moet opstaan. Niet meer elke nacht, maar nog wel zeer vaak. En als ik er niet om 2 à 3 uur uit moet, dan is ze 's morgens om 5.30 uur wel zo fit als een hoentje.

Het kan me niks meer schelen omdat het ongemak dat die slapeloze nachten mij geven, niks vergeleken is met de pijn  en onmacht die ik soms voel bij de onoplosbare problemen van mijn plus- zesjarige kroost .

Ik voel mij onmachtig want ik kan er niet voor zorgen dat het lezen en schrijven makkelijker gaat.
Mijn hart bloedt want ik kan geen andere school vinden die wel leuk is.
Ik voel mij boos want ik kan die ene vriendin niet dwingen om een vriendin te blijven.
Ik weet niet hoe ik de school kan dwingen om toch wat meer geduld te hebben met rekenen.
....
Ik moet er vrede mee hebben (krijgen) dat mijn kinderen soms ongelukkig zijn, zelfs doodongelukkig, en dat mama daar niks aan kan veranderen.

Ik ben blij dat er nog eentje is die geholpen kan worden met een flesje en een tutje om 2 uur 's nachts.

Biecht

Hallo, mijn naam is Ruimtevisser en ik ben een vervuiler.


Als ik zo wat rondlees in blogland dan kan het niet anders dan dat het opvalt. Veel blogsters zijn bewuste mensen. Ze eten biologisch/vegetarisch/veganistisch. Ze rijden met bakfietsten, kopen niets meer, krijgen een groentenmand van de lokale boer, maken zelf shampoo/wasmiddel/kleding/meubels.

Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik bijna niets van deze dingen doe. Ik heb wel een basis milieu-bewustzijn.

Ik gooi nooit iets op de grond, kan dat zelfs niet, raap vaak zelfs dingen op die ikzelf niet gegooid heb, want zodra ik een papiertje in mijn handen heb, zie ik  mijn vader die vermanend zegt: "als iedereen alles op de grond gooit dan zou de wereld er nogal uitzien!". Een zinnetje dat ikzelf trouwens ook bezig tegenover mijn koters.

Ik let op water- en energieverbruik. Wat concreet wil zeggen dat ik achter het gat van mijn kinderen, constant lichten uitdoe en kranen dichtdraai. Nadat ze nochthans beloofd hadden om dit deze keer zelf te doen.

We proberen minder vlees te eten. Ik zeg proberen want ik heb af en toe toch wel behoefte aan een stukske kip of wat echt gehakt in de spaghetti-saus. En twee van mijn kinders zweren bij salami en boterhamworst tussen hun bokes.

Ik werk op een plaats waar wel wat bewuste (niet-blogende) collega's rondlopen. Die bewustheid straalt ook wat op af mij. We drinken bijvoorbeeld (bewust) koffie met suiker van de wereldwinkel, we bestellen in groep agenda's van de wereldwinkel, als we een feestje geven komen de spaje en chippekes ook van daar.

MAAR....

Ik koop gewoon nog kleren, in een gewone winkel. Kleren die misschien zelfs wel gemaakt zijn door arme chinese kindjes. En we zijn met een gezin van zes, dus dat zijn al een pak kleren.

Wij hebben twee auto's. Nochthans wonen we allebei op een boogscheut van ons werk. Onze excuzen zijn: de kinderen gaan niet in de buurt naar school/creche, ze zijn met vier en hebben veel verschillende hobby's en mijne mens moet vaak naar heinde en ver voor afspraken met klanten.

Wij sorteren uiteraard alles wat we weggooien, maar man wij gooien nogal weg! Plastic verpakkingen, kartonnen dozen, blik, flessen,... Wij zijn een kleinafvalproducerend bedrijf, lijkt het soms wel.

Verder maak ik zelf geen kleren/shampoo/wasmiddel/... omdat ik vier kinderen heb en nog werk ook.

EXCUSES, EXCUSES...

Ik weet het, maar de eerste stap in het afkickproces is toch bewustwording van het probleem. Of niet?


ps: Terwijl ik deze blogtekst overdacht in mij hoofd, reed ik 2 keer verkeerd op weg naar een kind dat aan het hobbyen was. Een gigantisch omweg was het resultaat en lap, weer wat vervuiling erbij :-(

over grunge, tongzoenen en 2 decennia

Flashback naar 6 november 1992

Uit de boxen schalt "Troy" van Sinead O'conner. Ze heeft er genoeg van!

Ze dacht nochtans dat het leuk ging worden! Stiekem naar een fuif in de kelder van een vriend van het lief van uw beste vriendin. Hoe kunt ge beter een week zonder ouders afsluiten. Bij het afdalen van de trap hoorde ze maar één ding boven de muziek uit: een oerkreet van één of andere 16-jarige aansteller.

De fuif viel tegen. De beste vriendin en haar lief hingen de hele tijd aan elkaars lippen, dansen deed ze alleen thuis als niemand het zag en ze kende hier ècht niemand. Dan maar even naar de keuken voor wat hapjes (liefdevol gemaakt door de mama van de organisator, zo niet cool).

In de keuken was het niet veel beter. De aansteller stond daar ook en uit ongemakkelijkheid speelde ze wat met een lege spa-fles. De fles werd keer op keer in de lucht gegooid en soms opgevangen. Ze ging nog maar eens naar de kelder.

De aansteller volgde haar. Ze draaide zich om en hij zei "Ik ben gek op u!". Ze schoot in de lach (dat gebeurde meestal als ze zenuwachtig was of als mensen vielen), draaide zich om en ging ervandoor. De aansteller droop het verdrietig of en ging zijn beklag doen bij iedereen in de kelder. Waarop iedereen om de beurt de zaak van de aansteller kwam bepleiten à la: "Allez, geef hem toch een kans, 't is ne goeie jong". 

En dat is nu al ongeveer een half uur aan de gang. Ze heeft er echt genoeg van! Ze neemt de koe bij de hoorns (niet haar stijl, maar een meisje kan maar zoveel smeekbedes op één avond aan). Ze ziet dat de aansteller naar buiten gaat en volgt hem dan maar. Ze gaat naar hem toe en zegt: "oké, laten we het (néé, niet die het) dan maar doen".


Ik weet het. Het begin is niet bijster romantisch, maar dat zegt gelukkig niks over de rest!


S. ik lief u.

Gans fataal

Het is altijd erg als mensen hun werk verliezen.
Het is altijd erg als een fabriek dicht gaat.

Maar als die fabriek praktisch in uwe achtertuin ligt
en ge daar wel eens langs rijdt
en als ge dus ook mensen kent die daar werken,
en als het dialect waarin ze hun verdriet uiten, lijkt op uw dialect of op dat van vrienden,
dan voelt het toch nog iets triester.