Biecht

Hallo, mijn naam is Ruimtevisser en ik ben een vervuiler.


Als ik zo wat rondlees in blogland dan kan het niet anders dan dat het opvalt. Veel blogsters zijn bewuste mensen. Ze eten biologisch/vegetarisch/veganistisch. Ze rijden met bakfietsten, kopen niets meer, krijgen een groentenmand van de lokale boer, maken zelf shampoo/wasmiddel/kleding/meubels.

Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik bijna niets van deze dingen doe. Ik heb wel een basis milieu-bewustzijn.

Ik gooi nooit iets op de grond, kan dat zelfs niet, raap vaak zelfs dingen op die ikzelf niet gegooid heb, want zodra ik een papiertje in mijn handen heb, zie ik  mijn vader die vermanend zegt: "als iedereen alles op de grond gooit dan zou de wereld er nogal uitzien!". Een zinnetje dat ikzelf trouwens ook bezig tegenover mijn koters.

Ik let op water- en energieverbruik. Wat concreet wil zeggen dat ik achter het gat van mijn kinderen, constant lichten uitdoe en kranen dichtdraai. Nadat ze nochthans beloofd hadden om dit deze keer zelf te doen.

We proberen minder vlees te eten. Ik zeg proberen want ik heb af en toe toch wel behoefte aan een stukske kip of wat echt gehakt in de spaghetti-saus. En twee van mijn kinders zweren bij salami en boterhamworst tussen hun bokes.

Ik werk op een plaats waar wel wat bewuste (niet-blogende) collega's rondlopen. Die bewustheid straalt ook wat op af mij. We drinken bijvoorbeeld (bewust) koffie met suiker van de wereldwinkel, we bestellen in groep agenda's van de wereldwinkel, als we een feestje geven komen de spaje en chippekes ook van daar.

MAAR....

Ik koop gewoon nog kleren, in een gewone winkel. Kleren die misschien zelfs wel gemaakt zijn door arme chinese kindjes. En we zijn met een gezin van zes, dus dat zijn al een pak kleren.

Wij hebben twee auto's. Nochthans wonen we allebei op een boogscheut van ons werk. Onze excuzen zijn: de kinderen gaan niet in de buurt naar school/creche, ze zijn met vier en hebben veel verschillende hobby's en mijne mens moet vaak naar heinde en ver voor afspraken met klanten.

Wij sorteren uiteraard alles wat we weggooien, maar man wij gooien nogal weg! Plastic verpakkingen, kartonnen dozen, blik, flessen,... Wij zijn een kleinafvalproducerend bedrijf, lijkt het soms wel.

Verder maak ik zelf geen kleren/shampoo/wasmiddel/... omdat ik vier kinderen heb en nog werk ook.

EXCUSES, EXCUSES...

Ik weet het, maar de eerste stap in het afkickproces is toch bewustwording van het probleem. Of niet?


ps: Terwijl ik deze blogtekst overdacht in mij hoofd, reed ik 2 keer verkeerd op weg naar een kind dat aan het hobbyen was. Een gigantisch omweg was het resultaat en lap, weer wat vervuiling erbij :-(

over grunge, tongzoenen en 2 decennia

Flashback naar 6 november 1992

Uit de boxen schalt "Troy" van Sinead O'conner. Ze heeft er genoeg van!

Ze dacht nochtans dat het leuk ging worden! Stiekem naar een fuif in de kelder van een vriend van het lief van uw beste vriendin. Hoe kunt ge beter een week zonder ouders afsluiten. Bij het afdalen van de trap hoorde ze maar één ding boven de muziek uit: een oerkreet van één of andere 16-jarige aansteller.

De fuif viel tegen. De beste vriendin en haar lief hingen de hele tijd aan elkaars lippen, dansen deed ze alleen thuis als niemand het zag en ze kende hier ècht niemand. Dan maar even naar de keuken voor wat hapjes (liefdevol gemaakt door de mama van de organisator, zo niet cool).

In de keuken was het niet veel beter. De aansteller stond daar ook en uit ongemakkelijkheid speelde ze wat met een lege spa-fles. De fles werd keer op keer in de lucht gegooid en soms opgevangen. Ze ging nog maar eens naar de kelder.

De aansteller volgde haar. Ze draaide zich om en hij zei "Ik ben gek op u!". Ze schoot in de lach (dat gebeurde meestal als ze zenuwachtig was of als mensen vielen), draaide zich om en ging ervandoor. De aansteller droop het verdrietig of en ging zijn beklag doen bij iedereen in de kelder. Waarop iedereen om de beurt de zaak van de aansteller kwam bepleiten à la: "Allez, geef hem toch een kans, 't is ne goeie jong". 

En dat is nu al ongeveer een half uur aan de gang. Ze heeft er echt genoeg van! Ze neemt de koe bij de hoorns (niet haar stijl, maar een meisje kan maar zoveel smeekbedes op één avond aan). Ze ziet dat de aansteller naar buiten gaat en volgt hem dan maar. Ze gaat naar hem toe en zegt: "oké, laten we het (néé, niet die het) dan maar doen".


Ik weet het. Het begin is niet bijster romantisch, maar dat zegt gelukkig niks over de rest!


S. ik lief u.

Gans fataal

Het is altijd erg als mensen hun werk verliezen.
Het is altijd erg als een fabriek dicht gaat.

Maar als die fabriek praktisch in uwe achtertuin ligt
en ge daar wel eens langs rijdt
en als ge dus ook mensen kent die daar werken,
en als het dialect waarin ze hun verdriet uiten, lijkt op uw dialect of op dat van vrienden,
dan voelt het toch nog iets triester.

ric rac tas

Ik maakte een tas, volgens deze tutorial. Een tutorial naar mijn hart: veel foto's en hele duidelijk uitleg.

De stof voor de buitenkant komt van de kringloopwinkel.
Voor de binnenkant (die ik vergat te fotograferen) en de bloem gebruikte ik een vintage stofke dat ik ooit op Etsy vond.
De knopen aan de zijkant heb ik bekleed met diezelfde stof.
De bloem is ook gemaakt volgens een handleiding die ik nergens meer vind.
Ik kreeg ze wel heel moeilijk op de tas genaaid. (er is mij trouwens ondertussen ook al gemeld dat ze er af gevallen is)

Mijn oudste mocht ze aan haar bff geven.

Ik recycleer zelfs nog meer!

Toen ik ooit lang geleden met naaien begon, was dat niet met een masjien, maar met de hand. Ik vind dit nog altijd het leukste. Het geeft mij rust, het maakt geen lawaai en ik haal er nog meer voldoening uit dan wanneer ik dingen maak met een masjien.

Ik maak wel nooit kleding want dat is niet te doen (voor mij) met de hand. Het duurt dan te lang eer je klaar bent en het is ook minder stevig.

Je kan vanalles maken met de hand, maar wat ik het allerliefst maak zijn genaaide schilderijtjes (het wordt wel duidelijk als ik de foto's toon, hoop ik).

T'is leuk om als baby- en of kindercadeau te geven en .... het is gerecycleerd. De basis komt uit de kringloop. Het is geen serviette, maar waarvoor het wel gebruikt wordt weet ik niet? Misschien om je bord op te zetten?? De stofjes en het vilt zijn kleine overschotjes van andere naaisels.

Dit uiltje geef ik vandaag af aan ons nieuw buurjongetje.

Zelfs ik recykleer!

Heel lang geleden, toen ik nog maar drie kinderen had en 2,5 dag werkte, kreeg ik naaikriebels en kocht ik een tweedehands naaimasjien en volgde ik wat naailes en maakte ik af en toe wel eens iets.

Ik begon ook een blog met het idee om daar vanalles op te zetten dat ik naaide. Maar zoals dat wel vaker gaat in mijn leven, kreeg ik nog een kind, stopte ik met een hobby en gaf ik een goed voornemen op.

De kriebel is wel gebleven en  ik maak af en toe ook nog wel dingen. Ik heb echter altijd en heeeeeeeeeeeeel duidelijk stappenplan nodig om tot een goed (lees: min of meer deftig) einde te komen. Elke stap moet liefst ook nog met foto's gestaafd worden.

Ik heb geen ruimtelijk inzicht, dus een patroon met een beetje uitleg en ook nog veel naaitermen die mij niks zeggen daar komt alleen maar frustratie en opgeefgedrag uit voort.

Omdat ik zo weinig kan, durf ik ook weinig mooie, nieuwe stofjes te gebruiken. Geloof me, ik heb stofjes en mooie en zeker genoeg, maar wat ik niet heb, is lef. Ik wil ze niet verknippen om dan een misbaksel te baren.

Recykleren is dus eigenlijk ideaal voor mij. Dat kost praktisch niets, minder erg dus om te verpesten.

Een ander voordeel van recykleren is dat mijn onkunde ivm patronen wat minder aan bod komt. Verder kan ik geen knoopsgaten maken en ook geen ritsen naaien en in kleren die ge vermaakt zit dat vaak al!

Een bijkomend voordeel aan recykleren vind ik dat je leuke/mooie/schattige kleren langer kan bijhouden ook als ze niet meer passen. Te kleine kinderjurkjes worden rokjes, een zachte trui wordt een baby-broekje of de stof van bepaalde kleren wordt verwerkt in een barbie-rokje of in een applicatie.

Een lange inleiding om gewoon te zeggen dat ik van een collega een pak hemden maat 160 kreeg voor mijne zoon. Maar ze waren te groot en opzij leggen had geen zin, want meneer wil geen hemden aandoen.

Zo één van die hemden werd een hemdjurkje voor Juno. Ik volgde deze handleiding, vergat een foto te nemen van het begin (het grote hemd), nam een te klein jurkje als voorbeeld (waardoor ik weinig naad-ruimte overhad), sloeg het smokgedeelte over omdat de borstzakken te groot waren, zwoegde met het aanzetten van de mouwen (die er van dichtbij niet uitzien), zoomde de mouwen nog niet om want was moe, wou een foto van model en jurk tonen, maar liet dit laatste plan maar achterwege toen model in kwestie berserk ging.

groot hemd, zonder mouwen, met (te kleine) voorbeeldjurkje

uitgeknipte hemdsjurk

eindresultaat zonder model en met strategisch geplaatste onaffe mouwen

prinses meneerke

Weinig verkeer hier op deze blog, want ik ben vooral bezig met: zieken (twee weken school en iedereen is al ziek geweest, sommigen onder ons zelfs al 2 keer), werk (ik ga nu 3,5 dag werken en man zo ne dag meer da voelt ge), opruimen, boodschappen doen, rijden voor hobby's (argl), koken, nog maar eens opruimen (veel vaker dan vroeger want ik heb een poetsvrouw en ik schaam me zeer hard als zij mijn huis zou zien zoals het echt zou zijn moest zij hier niet op vrijdag komen),.....

En dus gewoon wat foto's van een schoon kinneke dat zelf haar outfit samenstelde: