rochel ende reutel

Anderhalve week hebben we gehaald. Anderhalve week school zonder ziektes. Op het einde van week één was er snot, in het weekend rochel en tegen dinsdag was er hoest. En dit niet bij één, maar bij twee kinderen. Op woensdagavond ging ik in mijn bed liggen (neen niet slapen) om daarna tot 's ochtends in de weer te zijn met: vuile lakens, thermometers, suppo's en een ijlende kleuter.

Ik belde naar mijn werk, ging naar de dokter en kreeg daar het verdict: 2 X longontsteking en één mogelijke hersenvliesontsteking. Naar de spoed dus. Vijf uur later waren we daar eindelijk klaar. Een infuus en een ziekenhuisverblijf rijker, maar gelukkig geen hersenvliesontsteking.

"Hoe moet je daar dan in overgeven?

wachten

Ik dacht dat de mensen tegenwoordig nog half onder narcose uit het ziekenhuis werden gebonjourd, maar voor een kind geldt dat duidelijk niet.

een infuus

En ik snap (niet helemaal) dat dat nodig was, maar na 2 dagen was ze weer in orde, maar moest ze nog wat beter eten. Maar het bewuste kind doet niet, never, nooit aan goed eten. Zeker niet als het ziekenhuisvoer betreft. En ik wou zo graag weg. Mijn ander kinders misten mij, mijn lief moest alles beredderen bovenop zijn fuller-time job, ik deed waanzinnig hard aan werkverzuim, werd gek van de lucht daar en van het constant bezig moeten zijn met één en hetzelfde kind (ik snap niet hoe mensen dat doen),...

Ik heb mijn kind dan ook een beetje de indruk gegeven dat het ok is om te liegen in het ziekenhuis.

"Schat, je hebt goed gegeten, bijna een hele boterham! ( amper een vierde boterham)"
zei ik tegen haar.

een infuus2

Toen de verpleegster even later kwam afruimen en vroeg: "En hebben we goed gegeten?"
Zei zij: "Yep, een hele boterham!"

Ik denk dat ik ook iets te vaak  beklemtoonde dat ze moest eten, want dat we anders niet naar huis mochten. (Waarop ze zei: "'T is toch leuk hier?")
De volgende keer dat de verpleegster kwam polsen naar haar boterhamconsumptie, stak ze fier twee vingers in de lucht.(En neen ze had niet meer dan een vierde gegeten)

Little did I know dat er nog andere criteria waren die moesten kloppen voordat ik naar huis kon. Plots moest het infuus zeker vier dagen zitten. En toen moest ze ook nog goed de overschakeling naar vloeibare antibiotica maken (concreet wil dit zeggen: ze niet uitspuwen).

een infuus 3, moeilijk gaat ook

Dat laatste blijkt niet zo vanzelfsprekend te zijn. De kinderen die die week het hardst hebben gebruld, waren geen kinderen die geprikt werden of erger, maar zij die hun siroopje niet wilden inslikken. Er liep daar een kiplekker 3-jarig prinsesje door de gang (100 keer op en af met plastieken muiltjes aan), die NIET WILDE SLIKKEN. Dat prinsesje (en dus ook haar moeder) moesten blijven tot ze zelf slikte en ze moest een kuur van 10-dagen nemen.

Mijn kind is gelukkig omkoopbaar met veel snoep en een cadeautje in het vooruitzicht. En twee uur later stonden we eindelijk weer buiten.

Om maar te zeggen dat een "gedwongen opname" niet direct het beste moederschap in mij naar boven haalt.

navelstaren

Op tieners hun leven heb je minder vat, wie hun vrienden zijn, wat ze aandoen, wat ze op internet uitspoken. Ze kopen (stiekem) een broodje/snoep/frisdrank onderweg naar school als ze geen zin hebben in boterhammen, gaan met vriendinnen naar de film, hebben het al 4 weken "aan" zonder dat ge het wist, gaan alleen met de fiets naar school, spreken u aan op uw gebreken, spreken tegen,.... 

Dat is vaak efkes slikken, maar ik weet dat dat zo moet. Wat ik niet had verwacht is dat ik hun lichaam niet meer zou (mogen) kennen. Een baby/peuter/lager schoolkind dat steekt ge in bad, dat loopt vaak naakt rond (hier toch), dat kleedt ge uit en aan, dat heeft hulp nodig met billen vegen. Maar dan plots begint hun lichaam te veranderen, het wordt ronder (mijn tieners zijn meisjes) en hariger. Ineens is alles "privé".

Wij hebben nog geen deuren in ons huis, zelfs niet in onze badkamer. Dat was tot voor een jaar geen probleem. Gelukkig voor tiener 1 en 2 is er in onze kamer ook nog een meer afgesloten doucheke.

Als ze nu douchen ("In bad, zijt ge gek, dan ziet iedereen mij naakt!") dan doen ze dat enkel nog daar. Er wordt aan elk aanwezig gezinslid luidkeels verkondigd dat ze gaan douchen. Er wordt iedereen op het hart gedrukt dat ze zeker niet binnen mogen in de kamer van mama en papa.

Als hun broer dat toch doet (want ja dat doen broers nu eenmaal als ge hen te hard iets op het hart drukt) dan wordt er gekrijst en geruzied en wordt er van mij geëist dat ik maatregelen tref. Als ik zelf iets wil gaan halen op MIJN kamer dan staan ze met hun rug naar mij toe. Ik word aangemaand om vooral door te doen en volgende keer op voorhand mijn spullen te pakken. Ik ga hier niet publiceren wat mijn antwoord daarop is.

Bikini's worden in kleedhokjes uit en aan gedaan. En als die er niet zijn, achter omhooggehouden handdoeken waggelend op één been. Behalve wat naar mij toegekeerde billen heb ik dus al een tijdje niet meer gezien hoe ze er helemaal uitzien.

Zelfs aanraken is problematisch. Kleine kinderen kietelt ge, knijpt ge in hun billekes, blaast ge op hun buik,... Wee uw gebeente als ge nu nog maar een schijnbeweging richting billen maakt of per ongeluk in de richting van een borst kijkt. "Zeg sexuele!", krijg ik dan naar mijn hoofd geslingerd.

Niet dat ik de hele tijd aan mijn kinderen zit (straks wordt ik nog van het net gehaald) en het is trouwens ook niks seksueel, 't is gewoon het afleren van dingen die tot nu toe konden.

Als mijn, minder perfecte lijf, daarentegen onder de douche staat (in de badkamer zonder deur), dan gebeurt er dit:

zicht vanuit de douche

zicht vanuit douche + tiener

zicht vanuit de douche + tiener 2

Met mijn naakt lijf hebben ze (nog) geen probleem. Jammer.

creatief met boosheid

Ze mocht niet langer opblijven.
"T'is nu echt goed geweest, naar boven!", zei ik.
"Maar ik zoek mijn Ipod, ik moet nog  de zonsondergang trekken vandaag!" zei zij.
"Tut, tut, ik heb er genoeg van, naar boven!" zie ik.
BONK, BONK, BONK(we hebben nog geen kamerdeuren, dus moet ge de trap benutten) stompte ze naar boven.

Twee uur later hield ik het voor bekeken en ging ook bedwaarts.
Ik wilde mijn kleren op de stoel in de dressing (klinkt chiquer dan ge denkt, kleine ruimte met ijzeren rekken uit de Brico) hangen. De stoel stond er echter niet meer. Hij stond omgekeerd in onze kamer. "Mmm, raar.", dacht ik.

Ik ging in bed liggen en vond een badhanddoek tussen de lakens. "Wat doet die hier?", dacht ik.

Ik ging liggen, deed het licht uit en keek opzij naar mijn wekker voor het uur, maar ik zag geen rode, digitale cijfers. Ik deed het licht weer aan en zag dat over de wekker een papieren zakdoekse lag. Toen ik het wegnam, bleek de wekker ook nog eens omgedraaid te zijn. " Wie is hier weer bezig geweest?", dacht ik nog voor ik in slaap viel.

's Morgens was ik het hele voorval alweer vergeten. Tot zij wakker werd en me in het voorbijgaan vroeg: "En wat vond ge van mijn Franse wraak?"

Ge moogt drie keer raden welke film wij een week daarvoor samen gekeken hadden! En wie goed raadt, breng ik iets mee uit Parijs!

Over de moestuin van mme Zsazsa, maar eigenlijk eerder over de recepten van Dorien

Ik probeer eigenlijk veel nieuw eten uit. Met een dochter die geen vlees eet en wij die gemakkelijkheidshalve (en ook wel omwille van andere redenen) gevolgd zijn, moest ik mijn manier van koken aanpassen.

Ik wou absoluut niet alles met vleesvervangers oplossen. Ik bedoel dus verdergaan dan patatten, groenten en een vegetarische burger. Dat is saai en die burgers lijken mij niet echt gezond. Er zijn natuurlijk ook gezondere vleesvervangers zoals seitan en tofu en quorn, maar dat vind ik eerlijk gezegd niet lekker. Of ik maak het gewoon niet goed, dat kan ook...

Ik ben dus op zoek moeten gaan en dat vond ik niet erg zolang de recepten bleven voldoen aan mijn eigen persoonlijke kookcriteria: de kinderen moeten er niet te veel over zagen (er is sowieso gezaag, maar liefst geen gehuil omdat alles vies is), het moet redelijk snel klaar zijn en mag niet teveel ingrediënten bevatten. Want als ik kook dan is dat na school terwijl ik ook 3 kinderen help met huiswerk en overdag kan ik niks voorbereiden want dan werk ik.

Blij dat ik was dat ik Pinterest had. Veel van wat ik kook, komt vandaar. Ik heb mijn eigen bord met koken en zelfs een apart bord waarop de geprobeerde en goedgekeurde recepten staan. Diegene die ik probeerde en die niet voldeden, gooi ik er gewoon af!

Ik zou daar soms wel over willen bloggen, maar vanwege het huiswerk, de kleuter met nood aan entertainment en de snelheid waarmee ik moet koken, neem ik nooit foto's. En ik vind dat zelf dus niet leuk: een recept zonder foto.

Gisteren maakte ik een recept uit een nieuw boek, dat ik mijn lief cadeau gaf voor zijn verjaardag. Eigenlijk is mijn lief het echte "blogwijf": hij heeft een moestuin, steekt vanalles ineen en is bezig met de inrichting van ons huis. En als hij meer tijd had, zou hij ook creatiever koken dan ik  en waarschijnlijk leren naaien om onze kleren zelf te maken.

Ik gaf hem 'de moestuin van mme Zsa zsa' dus omwille van het moestuindeel. Ik heb daar niks aan aan dat deel van het boek. Ik kan nog geen basilicumplantje van den Delhaize overeind houden voor meer dan een dag, maar hij dus wel. Hij was er blij mee en vond het ook een heel mooi boek, wat wel wat wil zeggen want hij is grafisch vormgever en niet gauw onder de indruk van de layout van de meeste boeken. Hij is echter zo druk met dingen grafisch vorm te geven dat zijn moestuin en dus ook het boek niet veel aandacht kregen tot nu toe.

Stiekem was het ook een cadeautje voor mezelf, want het laatste deel bestaat uit recepten zonder vlees. En daaruit kwam mijn recept van gisteren: 'Griekse ovenpasta met venkel, courgette en geroosterde tomaat.'











Het recept voldeed niet aan al mijn criteria, maar daar kan Dorien niks aan doen. Ik las het niet goed en dacht: "oh dat kan allemaal in de oven, makkie!', maar ik vergat de afspraak met de school om 16.30 uur in te calculeren. Als ge dan pas om 17.15 uur thuis zijt,  is een uur oven voor de tomaten en nog eens 3 kwartier voor de rest toch wel lang.
Zeker als uw kinderen honger hebben en om de beurt bij het zien van de voorbereidingen zeggen: 'eikes, wa is da?' (Ik foetelde zelfs wat en kookte de pasta snel apart in plaats van hem nog eens een extra 15 minuten in de oven mee te laten garen.)

Maar als ge dus op tijd begint of zelfs op voorhand wat doet, stelt het werk op zich niks voor, beetje snijden en wat roeren en de rest doet de oven. Het waren ook niet veel ingrediënten en de kinderen vonden het: 'niet walgelijk' en 'venkel valt best nog wel mee', waar ik op zich al heel blij mee ben.



Mijn lief en ik vonden het wel heel lekker! Geroosterde tomaten smaken en ruiken heerlijk, de Griekse pasta is eens wat anders en de geroosterde venkel is superlekker.

Er zitten drie lintjes in het boek en die steken al bij 3 nieuwe recepten. Dit wordt zeker zo'n kookboek waarvan op den duur de bladeren aaneen plakken van het vele gebruiken.

V

Het kon natuurlijk niet anders of mijn kinderen gingen iets vragen over de panelen die in elke wei en op elke straathoek staan/stonden. Vooral die van die mensen die een peace-teken maakten, wekten wat vragen op. Waarom doen die mensen dat? Willen ze vrede? Of wat is hun bedoeling?

Ik legde hun uit wat die partij met de 'peace'-tekens wil en wat ik daar persoonlijk van vond. We hadden daar een gesprek over. Over samen spelen is samen delen en over wat ik dan wel zoek in een partij en over waarom sommige mensen dan toch voor die partij kozen.

Vooral mijn zoon kon zich wel vinden in mijn redenatie en uitleg.  Hij was nogal ontdaan toen na een klassikale stemtest bleek, dat de meerderheid van zijn klas net voor die partij ging stemmen. En zoals dat soms gaat met politiek partijen en negen-jarige jongentjes werd hij nogal extreem in zijn afkeer van de partij met de peace-tekens.

Dat kwam volledig tot uiting toen we na het schoolfeest van zijn grote zus naar onze auto liepen. De school ligt tegenover een internaat waar stemhokjes zouden staan op de verkiezingsdag. De stoep werd dan ook ingepalmd door een rij panelen vol met verkiezingsposters.

Bij het instappen in de auto merk ik dat zoonlief niet meer volgt. Plots daagt hij toch op. Ik informeer eventjes waar hij plots naartoe was en hij laat mij glunderend weten dat hij :" efkes ne poster van die stom partij is gaan aftrekken" en hij eindigt met een fier "goed, hè!.

Toen hebben we dus een gesprek gehad over boetes en vrije meningsuiting.

En de award gaat naar....

Ik kreeg een zelfde prijs van twee verschillende dames. Waarvoor dank allebei!
Ik vind het op zich wel  leuk om dat te krijgen, maar niet zo makkelijk om daar iets mee te doen. Ik schrijf liever (beter) over dingen die ik meemaak, dingen die mij overkomen, dan in opdracht. Maar goed, daar gaan we.

11 feiten over mezelf:
Daarvoor verwijs ik door naar een eerder bericht dat ik ooit  maakte naar aanleiding van een andere prijs met een zelfde opdracht: http://ruimtevisser.blogspot.be/2011/09/wat-je-nog-niet-wist.html. 

Een paar dingen kloppen niet meer, maar die worden in onderstaande antwoorden door mij aangepast, sommige anderen moet je zelf maar aanpassen door wat te rekenen.

Een extra feitje (want ik moest er toen maar 10): Ik geef les aan volwassenen (en ja dat is soms even erg als kinderen, alleen kunt ge die niet in de time out of de hoek zetten.)

10 vragen van de doorgevers (ik had dus 20 vragen en ik heb daar die 10 uitgepakt, waar ik iets mee kon)

1. Wat is je vroegste herinnering?
Ik sta aan een fonteintje met mijne bompa. Ik heb een piepklein rubberen eendje vast. Ik zet het in het fonteintje kijk hoe het zwemt en plots is het eendje weg.

2. Als er geen praktische bezwaren waren, en geld was ook geen probleem, welke job zou je dan doen?
Ik zou een eethuisje beginnen. Iets kleins, gezellig, met eenvoudige, eerlijke gerechten, niet te trendy ingericht. Iets huiselijks.

3.  Waar wil je zeker niet naar toe?
Ik zal niet zeggen dat ik er zeker NIET naartoe wil, maar ik heb niet echt de behoefte om op wereldreis te gaan of een ver exotisch land te leren kennen. Ik ben nogal een stresskip wat betreft reizen en onbekende plekken.

4.  Wat doe je niet op een baaldag?
Op een echte mega baaldag doe ik niets, maar zeker niks huidhoudelijks.

5. Geef je mij het recept van een gerecht dat bij jou regelmatig op tafel komt?

Vegetarische enchiladas (het voldoet aan mijn criteria: snel, weinig ingrediënten en mijn kinderen lusten het)

• 2 gehakte uien
• 3 grote geraspte wortels
• chili poeder (ge kiest zelf hoeveel en dus hoe heet)
• 2 x 400g blikken  tomatenblokjes
• 2 x 400g blikken bonen of linzen (best een mix van verschillende dingen)
• tortilla's (of zoute pannenkoeken zoals ze hier genoemd worden)
• 200g  yoghurt
• 50g  cheddar kaas, geraspt

1. Bak de wortelen en de ajuin in olijfolie tot ze zacht zijn. Doe er chilipoeder bij. Doe de tomatenblokjes en de bonen/linzen erbij. Laat alles 5 à 10 minuten sudderen tot het wat ingedikt is. Doe er peper en zout bij.
2. Zet de ovengrill aan. Smeer op de bodem van een ovenschaal wat van het mengsel. Leg in het midden van een tortilla wat van het mengsel. Rol hem dicht en leg hem in de ovenschotel (best met de 'open' kant naar onder). Doe dit met de rest van de tortilla's (ik maak meestal het hele pak klaar = 8 tal). Lepel de overschot van het mengsel over de opgerolde tortilla's.
3. Mix de yoghurt met de geraspte kaas en schep deze over de tortilla's. Zet onder de grill tot de kaas een kortje is.  Wij eten er rauwkost bij of een koolslaatje.

6. Waar loop je met een boog omheen? 
Vroeger zou ik honden hebben geantwoord, omdat ik ze niet vertrouwde en er gewoon heel erg bang voor was. Nu we zelf een hond hebben, is dat veel minder het geval.

Nu zijn het zatlappen (om dezelfde redenen).

7. Wat zou je graag beter kunnen?
Tuinieren. Mijn lief doet dat graag en goed. Ik kan/wil het niet. Als het niet om eten vraagt/roept/miauwt/blaft dan sterft het. Maar ik vind het op zich wel een heel nuttig en waardevol ding, zo'n moestuin.

8. Met welke vijf woorden zou je jezelf omschrijven?
Klunzig, concreet, mals, kordaat en graagetend (vond geen woord dat dit betekent)

9. Waarvoor mogen ze je altijd komen halen?
De polonaise.

Nee dat is een grapje.

Een dutje in een ligstoel in de zon naast een zwembad waarin kinderen spelen.

10. Wat zou je echt graag nog doen in je leven?
Rust vinden en hebben

Mijn 10 genomineerden:
Ik ga dit stukje openlaten, want ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik niet veel kleine blogs lees. De meeste hebben al super veel volgers of zijn al vernoemd door één van mijn voorgangers of zijn niet het soort blogs dat hier aan meedoen.

Maar mocht jij een kleine blog hebben en hier lezen, en je zou graag de opdracht uitvoeren. laat me iets weten en ik zet u erbij! De eerste tien winnen.



Mijn 10 vragen voor de volgende:

1) Waarom heb jij een blog?
2) Wat vind je echt niet kunnen?
3) Wie zijn leven zou je wel eens willen overnemen?
4) Welk smerig eten vind je het lekkerste?
5) Wat wil je zeker nog doen voor je 80ste?
6) Welk boek zou je willen schrijven?
7) Welk lied kan je helemaal meezingen?
8) Wat is je lievelingsgeur?
9) Wat mist er nog in je huis?
10) Wanneer heb je het laatst de slappe lach gehad?

Waar is da feestje...

Als ge kinderen hebt, zit ge vaak zenuwachtig en nieuwsgierig te wachten tot ge ze terugziet. De eerste keer naar de crèche, eerste schooldag, gaan spelen bij een vriendje, een hobby doen, buisjes laten steken, ...
Ik zou er zo graag bij zijn, altijd en bij alle vier. Maar dat kan natuurlijk niet en het zou ook niet gezond zijn voor hen of voor mij.

Dat gaat nooit over. Het wordt wel minder, hoop ik.

Ik heb ondertussen een dochter die over 3 dagen 13 wordt en één die over een half jaar 12 wordt. Ik deed al eerder verslag over hen en hun tienergedrag. Ondertussen zijn ze nog steeds redelijk aangename tieners. Er wordt al eens gesnauwd of doodgezwegen, maar over het algemeen blijft het nog redelijk netjes en doenbaar.

Er worden benen geschoren en oksels gedeod. Waar ik eerst wanhoopte omdat er niet gedoucht werd, hoor ik mezelf nu vragen: "Gaat ge nu weeral in de douche?'  Puisten, borsten, schaamhaar, zoenen met jongens en seks zijn absolute taboes. Taboes waar vooral  ouders niet over mogen praten en waar zeker geen grapjes over gemaakt mogen worden.

Kleuters die enkel de meest losse en wijde broeken konden verdragen, doen plots met het grootste gemak een skinny jeans aan. Kleuterharen die niet gekamd mochten worden, maar ook absoluut niet kort mochten en waar absoluut geen speldjes of staartjes in mochten, worden nu op allerhande manieren gevlochten, opgestoken en gevuld met allerlei ornamenten.

En er zijn nog steeds eerste keren: de eerste keer alleen met de fiets naar school, de eerste keer naar het middelbaar, de eerste keer op facebook,...

En nu dus de eerste fuif. Er werd nagedacht over kleding en over de plaats waar ge uw GSM en geld steekt als uw schoon kleedje geen zakken heeft. Er werd gepanikeerd toen bleek dat de vriendin toch geen kleedje aanhad. Zo erg zelfs dat er werd overwogen om terug naar huis te gaan. Er werd veel gegieberd en geOMGd (zijt gij ook hier). Er werd een moeder gestompd ('Niet met vreemde jongens zoenen, hè!') en er zal zeker niet gedanst worden werd er beweerd.

Ik ging alleen terug naar huis en vraag mij af wat die twee daar vier uur lang gaan doen.

fuif sfeerbeeld

(Nog iets dat tieners doen: hun moeder een verbod  op het plaatsen van herkenbare foto's opleggen)