Ik woon momenteel samen met (onder andere) twee tieners. Eén exemplaar is al 2 jaar tiener de andere is bezig aan haar eerste jaar. Beide exemplaren zijn van het vrouwelijke geslacht.
Is het nu echt zo erg? hoor ik u denken. Wel, ik ben natuurlijk nog geen expert. Ten eerste heb ik (voorlopig) enkel vrouwelijke exemplaren rondlopen. Ten tweede, zit ik volgens andere (meer ervaren moeders) nog maar aan het begin van de ellende. Ten derde, mag je natuurlijk nooit veralgemenen, want veel hangt ook af van het karakter van het geobserveerde exemplaar.
Dingen die mij al opvielen:
- tieners stinken en jammer genoeg gaat dit samen met een tegenzin voor douchen.
- als je een tiener dan toch zo ver krijgt om zijn oksels te reinigen onder de douche, krijg je
voornoemde tiener met geen stokken meer onder de douche uit.
- ze vinden u (zijnde een ouder) een behoorlijk oncool en ouderwets iets. (O M G, da's echt een bomma gsm die gij hebt)
- ze zuchten veel en draaien met hun ogen (veel meisje leren dit al op jongere leeftijd). Ze zeggen vaak "jahaa" of "neehee" en zuchten en draaien dan met hun ogen.
- ze haten u en vinden u streng, kunnen soms in tranen en razernij uitbarsten om het minste om dan 5 minuten later in uwe nek te vliegen: "lieve mamie, ge zijt zo schattig!".
- ze zijn zich zeer bewust van zichzelf, staan veel voor de spiegel, testen kapsels, outfits en schmink uit, maar ruiken zichzelf raar genoeg niet.
- Als tieners toch in de douche gaan (vrijwillig of onder dwang) dan melden ze dit aan elk aanwezig gezinslid. Er moest maar iemand binnenkomen in de badkamer als ge poedelnaakt onder de douche staat. Met z'n alle in de badkamer staan als moeder doucht is daarentegen geen probleem (terwijl die toch iets meer schaamtevolle probleemzones heeft)
- ze haten niet alleen u, maar ook dingen die ze niet leuk vinden. Neen, echt ze HATEN het. Tot er iets leuks gebeurt en dan was het de beste tijd van hun leven.
- Tieners praten met uitroeptekens en harde, algemene woorden: alles en iedereen is/zijn vet/cool/mega/superstom/afschuwelijk/...
- Tieners kijken niet graag naar tongzoenen op de teevee. Ze hebben dan dorst en rennen naar de keuken of kreunen: "oooooh, daar kan ik dus echt nie tegen." Ouders die knuffelen/zoenen zijn zijn ook "af-schu-we-lijk"!!!!
- Tieners slapen uit. Waar ge u eerst ergerde aan het vroege opstaansuur van uw spruit, zijt ge nu licht geërgerd (= jaloers) omdat ze om 11 uur nog steeds niet boven water zijn.
- Tieners zijn soms stil, broeierig, ze gebruiken dan liefst hun haar of een trui met kap om hun gezicht te verbergen. Dit fenomeen stelt zich vooral rond de middag als ze zich eindelijk uit hun bed slepen.
- Ze vertellen nog steeds een gebeurtenis tot in de kleinste details, maar in tegenstelling tot jongere kinderen, klopt de chronologie wel (beter).
- Ze zitten soms in snauw-modus. Wat ze ook zeggen het komt er snauwerig en slechtgezind uit, zelfs als ze niet slechtgezind zijn. In plaats van te vragen "Waarom ligt dat boek hier?" zeggen (snauwen) ze "Wa ligt da boek hier te doen!!!"
Zullen we deze fase dan maar overslaan vraagt u zich nu af?
Bwa, tieners zijn nog steeds schattig. Ze leren nog steeds bij. De wereld gaat nog steeds voor hen open. Het blijft als ouder (ondanks de boven vernoemde ongemakken) nog steeds mooi en grappig om dat te zien gebeuren.
Ze rijden bv. al alleen met de fiets en ontdekken hoe hun omgeving in elkaar zit ("oh, geraak ik langs hier in de stad??").
Of ze "regelen" zelf hun leven. ("ik fiets eventjes naar de carrefour om de joepie te halen" om dan 5 minuten later te sms'en "Mag ik doorfietsen naar Hanne?" om dan 15 minuten later te sms'en "Mogen we naar de stad?" om dan 10 minuten later te sms'en "Mag ik een boek kopen in de stad"...)
Ze snappen humor beter (tenzij het ten koste van hunzelf gaat), kunnen al meekijken naar minder erge programma's en films, hoeven niet altijd overal mee naartoe gepakt te worden, ze maken zelf een cake van nul (maar ruimen uiteraard nog steeds enkel onder dwang op), kunnen het afwasmachine uitladen, kunnen al meepraten over "gewichtige" dingen, ....
Ze leven, zoals kinderen, nog steeds heel erg in het nu. En willen plots heel graag iets, en dan liefst nu meteen zoals bv. een hond. Alleen komen ze met nog meer argumenten en zelfs bronmateriaal om te bewijzen dat het kan en dat het zelfs NU kan. ("Kijk, mama ik heb op tweedehands.be een hond gevonden die kost maar heel weinig en je hoeft zelfs niet ver te rijden om hem te gaan halen")
Ik vind het voorlopig dus nog wel oké (niet dat ik er veel over te zeggen heb). We zullen zien of dat zo blijft...
woensdag 4 september 2013
vrijdag 26 juli 2013
over die keer dat we het ons weer aandeden
Ik zou u kunnen vertellen over de hectische laatste week van het schooljaar en zo meteen aan een reeks van vele excuses beginnen waarom het hier zo stil was.
Ik zou ook kunnen vertellen over onze vakantie in Frankrijk (en verder excuseren). Een vakantie die al op vrijdag 28 juni begon. Schaam op ons: de kinderen niet naar school de laatste halve dag van het jaar. (ik doe nu wel stoer, maar ik vond dat echt eng, zeker toen Pascal Smet er ook over begon te zagen en zeker toen ik naar mijn voeten kreeg op de school van één van mijn bloedjes).
We zagen op die vakantie:
Ik zou kunnen schrijven over hoe fijn het was dat mijn lief 3 weken thuis was. en dat hij ook eens kookte en er zelfs mooie foto's van nam.
Ik zou u kunnen voorstellen aan onze kippen: omelet en stik (dat komt ervan als ge nie kunt kiezen tussen chick en stitch). Twee kippen die wij al veel restjes hebben kunnen geven en die ons in ruil al een paar mini-eitjes gaven.
Maar ik zou echt liever eventjes zagen over een ander, nieuw gezinslid. Ja ja, ik weet het, ik heb er zelf voor gekozen. Ik zal het gezaag dan beperken tot deze ene keer en daarna slik ik alle geweeklaag in.
En ook nog eventjes: ècht mijn eigen keuze, was het niet. Ik doe het voor mijn tweede dochter. Het is haar ooit beloofd. Die ooit werd verlegd naar het nieuwe huis en daarna naar het omheinen van de tuin. Maar toen wilde we geen omheining meer en we gunde het haar zo, want ze heeft het soms zo zwaar.
En dus deden we wat we meestal doen als we belangrijke dingen moeten beslissen (zoals het nemen van 1, 2, 3, 4 kinderen, het bouwen van een huis, het boeken van een vakantie,...). We praten er uitvoerig over, beseffen dat er veel meer na- dan voordelen zijn en doen het dan toch.
We hebben dus nu een hond. Ze heet Lis, is kei-schattig en cute (vraag maar aan eender welk meisje van +10) en vervelend. Ze zou verzorgd worden door dochter nummer twee. Uiteraard doen ik en het lief het nu. Want zo gaat dat met kinderen en dierenverzorg-beloftes. Die beloftes zijn zo loos als het maar kan.
En dus loop ik om 6 uur 's ochtends (in de vakantie) rond met bruine schijtzakskes, met een puppy aan de leiband. Ik loop niet alleen rond. De beide buurmannen zijn ook al wakker. Ze kunnen zich zodoende vergapen aan mijn pyjama-broek en nachtkleed. Geen mooi zicht want niets wordt ondersteund op dat moment van de dag.
En dus veeg ik pipi van de puppy op terwijl achter mijn rug de kleuter vergeet om op het potje te gaan. Terwijl ik die pipi opruim kauwt de hond de zetel stuk of kakt in de rooster van de vloer-chauffage.
Om het allemaal nog prettiger te maken, hebben we geen omheining en dus moet de puppy non-stop in het oog gehouden worden. Binnen omwille van pipi-gevaar, buiten omwille van wegloop-gevaar en kaka in de tuin van één van de voornoemde buurmannen-gevaar.
Ik sprak al een hartig woordje met de verantwoordelijke dochter. Ze doet haar best, maar mist nog het inzicht en de kordaatheid om met een fox-wilde puppy om te gaan. Ze wist ook te melden dat ze volgende keer liever een iets oudere puppy heeft, want die kunnen al meer. Uiteraard komt er een volgende keer, niets dan plezier zo een beste vriend van de mens (lees dit met zoveel mogelijk konijnenoortjes als mogelijk)
Extra grappig is dit alles (voor mijn ouders toch) als ge weet dat ik een panische angst heb voor honden. Ik ben echter (voorlopig nog) dapper, want de puppy komt (bijt) nog maar aan mijn enkels.
Toch denk ik dat het hier goed leven is voor dieren, want er probeerde ook nog een vleermuis onderdak te scoren door zich te verstoppen in ons deurdijn.
Ik zou ook kunnen vertellen over onze vakantie in Frankrijk (en verder excuseren). Een vakantie die al op vrijdag 28 juni begon. Schaam op ons: de kinderen niet naar school de laatste halve dag van het jaar. (ik doe nu wel stoer, maar ik vond dat echt eng, zeker toen Pascal Smet er ook over begon te zagen en zeker toen ik naar mijn voeten kreeg op de school van één van mijn bloedjes).
We zagen op die vakantie:
 |
| de franse zachtbloem (zo gedoopt omwille van zijn zachtheid en omdat hij in Frankrijk woont) |
 |
| de zee |
 |
| grapjassen |
 |
| slapende kindjes |
 |
| kindjes zonder zcherm |
 |
| olifanten |
 |
| hans |
 |
| nog slapende kindjes |
 |
| mooie Franse dorpjes waar ook dieven wonen die domme (sorry schat) toeristen bestelen |
Ik zou kunnen schrijven over hoe fijn het was dat mijn lief 3 weken thuis was. en dat hij ook eens kookte en er zelfs mooie foto's van nam.
 |
| curry met spinazie en zoete aardappel |
 |
| focacia |
 |
| wok met linzen en ananas-komkommersla |
 |
| omelet en stik |
En ook nog eventjes: ècht mijn eigen keuze, was het niet. Ik doe het voor mijn tweede dochter. Het is haar ooit beloofd. Die ooit werd verlegd naar het nieuwe huis en daarna naar het omheinen van de tuin. Maar toen wilde we geen omheining meer en we gunde het haar zo, want ze heeft het soms zo zwaar.
En dus deden we wat we meestal doen als we belangrijke dingen moeten beslissen (zoals het nemen van 1, 2, 3, 4 kinderen, het bouwen van een huis, het boeken van een vakantie,...). We praten er uitvoerig over, beseffen dat er veel meer na- dan voordelen zijn en doen het dan toch.
We hebben dus nu een hond. Ze heet Lis, is kei-schattig en cute (vraag maar aan eender welk meisje van +10) en vervelend. Ze zou verzorgd worden door dochter nummer twee. Uiteraard doen ik en het lief het nu. Want zo gaat dat met kinderen en dierenverzorg-beloftes. Die beloftes zijn zo loos als het maar kan.
 |
| lisseke pisseke |
En dus loop ik om 6 uur 's ochtends (in de vakantie) rond met bruine schijtzakskes, met een puppy aan de leiband. Ik loop niet alleen rond. De beide buurmannen zijn ook al wakker. Ze kunnen zich zodoende vergapen aan mijn pyjama-broek en nachtkleed. Geen mooi zicht want niets wordt ondersteund op dat moment van de dag.
En dus veeg ik pipi van de puppy op terwijl achter mijn rug de kleuter vergeet om op het potje te gaan. Terwijl ik die pipi opruim kauwt de hond de zetel stuk of kakt in de rooster van de vloer-chauffage.
Om het allemaal nog prettiger te maken, hebben we geen omheining en dus moet de puppy non-stop in het oog gehouden worden. Binnen omwille van pipi-gevaar, buiten omwille van wegloop-gevaar en kaka in de tuin van één van de voornoemde buurmannen-gevaar.
Ik sprak al een hartig woordje met de verantwoordelijke dochter. Ze doet haar best, maar mist nog het inzicht en de kordaatheid om met een fox-wilde puppy om te gaan. Ze wist ook te melden dat ze volgende keer liever een iets oudere puppy heeft, want die kunnen al meer. Uiteraard komt er een volgende keer, niets dan plezier zo een beste vriend van de mens (lees dit met zoveel mogelijk konijnenoortjes als mogelijk)
Extra grappig is dit alles (voor mijn ouders toch) als ge weet dat ik een panische angst heb voor honden. Ik ben echter (voorlopig nog) dapper, want de puppy komt (bijt) nog maar aan mijn enkels.
 |
| battie de stoute vleermuis |
donderdag 6 juni 2013
Als mijn ogen een fototoestel waren...
dan zou ik echt fantastische foto's trekken.
Ik denk dat heel vaak. Ik zie zo mooie dingen onderweg of als ik bezig ben met mijn kinders, maar ik grijp zelden naar een fototoestel. En als ik dat wel doe zit het meestal vol of is de batterij plat.
Zo ook een tijd geleden. Ik moest na het oppikken van scholen en creche naar de apotheek. Ik ging vlug naar binnen en liet mijn 4 kinderen in de auto. Voordat iemand dit schandalig vindt: ik moest gewoon een bestelling afhalen die al betaald was, het was niet bloedheet (want dat was het zelden in de voorbijgaande weken) en ik nam mij sleutels mee.
Ik deed de deur niet op slot en ik stond hooguit 5 minuten met mijn rug naar de auto gekeerd. En nu zou ik graag een foto hebben willen invoegen van wat ik zag toen ik omdraaide.
Maar dat kan dus niet (zie alinea2).
Ik zag een Renault Kangoo met een oudste dochter op de achterbank die toekeek, een jongste dochter die luidkeels huilde, een tweede dochter die buitenstond en bevelen riep naar haar broer die op het dak zat.
En ik dacht: "Awel dit zijn mijn kinderen omschreven in één beeld": de toeschouwer, de drama-queen, de regelaar en de rebel.
Jammer van die ogen, 't was ne hele schone foto geweest.
Ik denk dat heel vaak. Ik zie zo mooie dingen onderweg of als ik bezig ben met mijn kinders, maar ik grijp zelden naar een fototoestel. En als ik dat wel doe zit het meestal vol of is de batterij plat.
Zo ook een tijd geleden. Ik moest na het oppikken van scholen en creche naar de apotheek. Ik ging vlug naar binnen en liet mijn 4 kinderen in de auto. Voordat iemand dit schandalig vindt: ik moest gewoon een bestelling afhalen die al betaald was, het was niet bloedheet (want dat was het zelden in de voorbijgaande weken) en ik nam mij sleutels mee.
Ik deed de deur niet op slot en ik stond hooguit 5 minuten met mijn rug naar de auto gekeerd. En nu zou ik graag een foto hebben willen invoegen van wat ik zag toen ik omdraaide.
Maar dat kan dus niet (zie alinea2).
Ik zag een Renault Kangoo met een oudste dochter op de achterbank die toekeek, een jongste dochter die luidkeels huilde, een tweede dochter die buitenstond en bevelen riep naar haar broer die op het dak zat.
En ik dacht: "Awel dit zijn mijn kinderen omschreven in één beeld": de toeschouwer, de drama-queen, de regelaar en de rebel.
Jammer van die ogen, 't was ne hele schone foto geweest.
woensdag 22 mei 2013
Ik heb de zon zien zakken
Op mijn vrijgenomen woensdagvoormiddag wandelde ik door een lelijke winkelgalerij in een propere stad met smaak. Ik wandelde door die galerij omdat het buiten kakweer was. Regen en te koud voor mijn T-shirt met golfje. In de galerij speelde Radio twee op dat moment een zeer zonnig liedje.
Dat vond ook de redelijk beschonken oudere, niet zo frisse man, met groot blik bier, die mij kruiste. Hij zong luid mee. En ik lachtte vriendelijk. Want dat is wat ik doe. Ik lach op straat naar vreemdelingen of ik zeg "goeiendag". Dat is niet moeilijk, dat doet geen pijn, de meeste mensen vinden dat zelfs leuk (niet allemaal, maar dat is voor een andere keer).
Zo ook deze man! Hij stokte in zijn gewandel en gezang, keek me aan en riep luidkeels: "Awel sè, nu schijnt de zon toch voor mij als ik u zo zie!".
En ok, het was een bijna zatte, niet zo frisse, oude man, maar de zon scheen ook eventjes voor mij. Zo simpel. Ook nog toen ik uit de galerij terug de kou en miezer inliep. Ook nog toen ik bijna bij het gemeentehuis kwam en mijn kaartje voor het aanvragen van een nieuwe pas direkt vond.
Het leven is schoon.
En ik dacht: ik ga ne keer een positief blogje de wereld insturen over lachen op straat en de zon en zo...
Ondertussen rommelde ik verder in mijn sjakosj want als ge ne pas aanvraagt, moet daar ne pasfoto op. En die .....lag nog op de toog thuis. Exit: zon en lach.
Want dat is een ander ding dat ik doe: dingen vergeten, halsoverkop vertrekken, de helft niet bijhebben,...
Uit boosheid op mezelf, omdat ik het mezelf weer gelapt had, deed ik iets wat ik ook zeer goed kan: mezelf (ondanks een goed voornemen tot het enkel nuttigen van gezonde voeding) trakteren op iets lekkers,
iets ongezonds;
iets me bladerdeeg en suiker
iets met een kleine illusie van toch gezond (rozijnen=fruit)
en toch karakter ("Wilt u dat met glazuur?" "Euhm,....doe maar niet.")
Hap
en daar is de zon terug.
Dat vond ook de redelijk beschonken oudere, niet zo frisse man, met groot blik bier, die mij kruiste. Hij zong luid mee. En ik lachtte vriendelijk. Want dat is wat ik doe. Ik lach op straat naar vreemdelingen of ik zeg "goeiendag". Dat is niet moeilijk, dat doet geen pijn, de meeste mensen vinden dat zelfs leuk (niet allemaal, maar dat is voor een andere keer).
Zo ook deze man! Hij stokte in zijn gewandel en gezang, keek me aan en riep luidkeels: "Awel sè, nu schijnt de zon toch voor mij als ik u zo zie!".
En ok, het was een bijna zatte, niet zo frisse, oude man, maar de zon scheen ook eventjes voor mij. Zo simpel. Ook nog toen ik uit de galerij terug de kou en miezer inliep. Ook nog toen ik bijna bij het gemeentehuis kwam en mijn kaartje voor het aanvragen van een nieuwe pas direkt vond.
Het leven is schoon.
En ik dacht: ik ga ne keer een positief blogje de wereld insturen over lachen op straat en de zon en zo...
Ondertussen rommelde ik verder in mijn sjakosj want als ge ne pas aanvraagt, moet daar ne pasfoto op. En die .....lag nog op de toog thuis. Exit: zon en lach.
Want dat is een ander ding dat ik doe: dingen vergeten, halsoverkop vertrekken, de helft niet bijhebben,...
Uit boosheid op mezelf, omdat ik het mezelf weer gelapt had, deed ik iets wat ik ook zeer goed kan: mezelf (ondanks een goed voornemen tot het enkel nuttigen van gezonde voeding) trakteren op iets lekkers,
iets ongezonds;
iets me bladerdeeg en suiker
iets met een kleine illusie van toch gezond (rozijnen=fruit)
en toch karakter ("Wilt u dat met glazuur?" "Euhm,....doe maar niet.")
Hap
en daar is de zon terug.
zaterdag 20 april 2013
bloglovin
Follow my blog with Bloglovin
Blijkbaar stopt het google-volgsysteem ermee, las ik ergens, dus dan maar via bloglovin!
En o ja, ik typ dit hier niet neer om jullie ervan te overtuigen om mij te volgen, het moest van bloglovin anders geloven ze niet dat dit mijn blog is. 'T is maar dat ge het weet.
Blijkbaar stopt het google-volgsysteem ermee, las ik ergens, dus dan maar via bloglovin!
En o ja, ik typ dit hier niet neer om jullie ervan te overtuigen om mij te volgen, het moest van bloglovin anders geloven ze niet dat dit mijn blog is. 'T is maar dat ge het weet.
woensdag 17 april 2013
The force is strong in this one
Ik ging in de vakantie naar Brugge om daar samen met een paar toffe dames wat te babbelen, een beetje groenten te snijden, veel te veel gebak te eten en toe te kijken hoe de gastvrouw al het werk deed.
We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren, over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!
Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )
Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.
Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".
Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.
Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)
We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren, over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!
Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )
Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.
Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".
Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.
Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)
zondag 14 april 2013
Deprimerende gedachten aan de eettafel
Ik zat aan tafel met mijn jongste kind en plots, zittend op een trip trap kijkend naar mijn vervende dochter, overviel mij een beangstigend gevoel: "ik zou ooit sterven".
Vroeger keek ik wel eens naar Trinny en Susannah. Ge weet wel: twee Engelse fashionista's die mensen eerst volledig de grond in boren en hen daarna via "lichte" dwang en heel wat geknijp in tits en ass, via de juiste kledij naar een beter leven helpen.
De aflevering waar ik aan terug denk is die waar ze een stel 70 +- dames hielpen. Wat deze dames bijna allemaal zeiden was dat ze zich in hun hoofd nog een meisje van 26 voelden. Ze wilden nog dansen, vanalles proberen, maar dat hun buitenkant niet overeenkwam met hun gevoelens. Ze vonden het moeilijk dat hun lichaam niet wilde/kon wat die 26-jarige binnenkant wilde, maar vooral ook de manier waarop anderen naar hen keken hielp niet echt. Want wat kan zo een oud mens nu nog aan frisse, hippe ideeën hebben.
Ik heb dat ook vaak. Ik ben 35 jaar, maar in mijn hoofd ben ik nog maar 19 jaar. Dat wil niet zeggen dat ik terug wil naar die tijd, maar ik wil nog fris zijn. Zeker nu ik twee tieners heb, voel ik mij vaak al een ouw lor.
Ik tel natuurlijk nog en ik kan nog nieuwe dingen doen, maar je bent natuurlijk geen 19 meer. Je kan niet meer zo onbezonnen zijn. En eigenlijk wil je dat ook niet meer. Zoals mijn lief ook al zei: als ge dan met mensen van die leeftijd praat, dan kunt ge alleen maar denken dat die nog veel moeten leren en dat die toch nog weinig weten.
Ik weet nog dat ik vroeger dacht: "ooit ga ik zo oud zijn als mijn mama en kindjes hebben en werk en een auto". Ik kon mij dat absoluut niet voorstellen. En nu ben ik een mama met kinderen, werk en een auto. En dat is zo supersnel gegaan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik oma zal zijn of dat ik niet meer recht zal kunnen uit mijne stoel of dat mijn kinderen me niet zullen bezoeken in het bejaardentehuis. Maar dat zal dus ook sneller daar zijn dan ge denkt.
En ik zat aan tafel met één van die kinderen en ik dacht: "ooit ga ik bejaard zijn en dan ga ik dood gaan".
Ik heb dat gelukkig niet vaak, van die diepzinnige gedachten, mijn lief wist mij te vertellen dat hij daar bijna dagelijks aan denkt. Pfff, dan was ik liever al dood.
Vroeger keek ik wel eens naar Trinny en Susannah. Ge weet wel: twee Engelse fashionista's die mensen eerst volledig de grond in boren en hen daarna via "lichte" dwang en heel wat geknijp in tits en ass, via de juiste kledij naar een beter leven helpen.
De aflevering waar ik aan terug denk is die waar ze een stel 70 +- dames hielpen. Wat deze dames bijna allemaal zeiden was dat ze zich in hun hoofd nog een meisje van 26 voelden. Ze wilden nog dansen, vanalles proberen, maar dat hun buitenkant niet overeenkwam met hun gevoelens. Ze vonden het moeilijk dat hun lichaam niet wilde/kon wat die 26-jarige binnenkant wilde, maar vooral ook de manier waarop anderen naar hen keken hielp niet echt. Want wat kan zo een oud mens nu nog aan frisse, hippe ideeën hebben.
Ik heb dat ook vaak. Ik ben 35 jaar, maar in mijn hoofd ben ik nog maar 19 jaar. Dat wil niet zeggen dat ik terug wil naar die tijd, maar ik wil nog fris zijn. Zeker nu ik twee tieners heb, voel ik mij vaak al een ouw lor.
Ik tel natuurlijk nog en ik kan nog nieuwe dingen doen, maar je bent natuurlijk geen 19 meer. Je kan niet meer zo onbezonnen zijn. En eigenlijk wil je dat ook niet meer. Zoals mijn lief ook al zei: als ge dan met mensen van die leeftijd praat, dan kunt ge alleen maar denken dat die nog veel moeten leren en dat die toch nog weinig weten.
Ik weet nog dat ik vroeger dacht: "ooit ga ik zo oud zijn als mijn mama en kindjes hebben en werk en een auto". Ik kon mij dat absoluut niet voorstellen. En nu ben ik een mama met kinderen, werk en een auto. En dat is zo supersnel gegaan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik oma zal zijn of dat ik niet meer recht zal kunnen uit mijne stoel of dat mijn kinderen me niet zullen bezoeken in het bejaardentehuis. Maar dat zal dus ook sneller daar zijn dan ge denkt.
En ik zat aan tafel met één van die kinderen en ik dacht: "ooit ga ik bejaard zijn en dan ga ik dood gaan".
Ik heb dat gelukkig niet vaak, van die diepzinnige gedachten, mijn lief wist mij te vertellen dat hij daar bijna dagelijks aan denkt. Pfff, dan was ik liever al dood.
Abonneren op:
Posts (Atom)