Follow my blog with Bloglovin
Blijkbaar stopt het google-volgsysteem ermee, las ik ergens, dus dan maar via bloglovin!
En o ja, ik typ dit hier niet neer om jullie ervan te overtuigen om mij te volgen, het moest van bloglovin anders geloven ze niet dat dit mijn blog is. 'T is maar dat ge het weet.
zaterdag 20 april 2013
woensdag 17 april 2013
The force is strong in this one
Ik ging in de vakantie naar Brugge om daar samen met een paar toffe dames wat te babbelen, een beetje groenten te snijden, veel te veel gebak te eten en toe te kijken hoe de gastvrouw al het werk deed.
We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren, over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!
Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )
Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.
Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".
Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.
Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)
We babbelden veel en over vanalles: over rare kindernamen, kindernamen die al dan niet gekozen werden omdat ze ook "borst" betekenden, over trouwjurken van 4 euro de lopende meter, appartementen die te koop staan en al dan niet gepimpt moeten worden, de kringwinkel en de koopjes die daar al gevonden waren, over fietsslierten die door het rood moesten rijden, over roversbossen en kleine kindjes die daar in verdwenen, over de geweldige uitvinding van het gratis busvervoer dat overal zou moeten, over zij die er niet waren, over tajines die barsten en over mannen in parenclubs. Het was leuk!
Ik moet, voor ik aan het laatste deel van mijn relaas begin, ook even vertellen over een gave (of zeg maar liever vloek) waarmee ik moet leven. Ik jinx de dingen. (Sorry voor het woord "jinx", ik kom uit een generatie waarin al veel dingen verengelsden en voor sommige woorden vind ik echt geen afdoende Vlaamse term. )
Een voorbeeld: ik zeg vergenoegd tegen mijn lief: "oh, kijk eens hoe lief ze samen spelen!". Op dat zelfde moment, wanneer ik de laatste letter van de zin loslaat, pakt één van mijn bloedjes een barbie en ramt die in het oog van zijn zus. Of ik ben de hele avond bezig met een baby in slaap krijgen en bij het beneden komen zeg ik blij: "fieuw die slaapt eindelijk". Door de babyfoon klinkt de woeste brul van een boze en zeer wakkere baby.
Het is zo erg geworden dat mijn lief al heeft geleerd om, wanneer ik van deze positieve dingen wil zeggen, zegt: "DURF HET NIET TE ZEGGEN!!!".
Ik zeg het u als Noord-Korea mij in handen krijgt... Ik hoef maar te denken: OOH, wat huppelen die Zuid-Koreaantjes toch vrolijk (en vooral levend) rond! En poef een heel (half) land wordt uitgeroeid.
Bij deze wil ik dan ook, om mijn verhaal af te maken, mijn excuses aanbieden aan alle Hasselaren tussen de 19 en 65. Ik had mijn gave eventjes niet in de hand, het kwam door al die koekjes. Als troost kan ik alleen maar zeggen dat we toch nog steeds de properste stad hebben! (Argl, ik doe het weer)
Labels:
blog,
eten,
het dagelijkse leven,
ik,
lief,
wijvenpraat
zondag 14 april 2013
Deprimerende gedachten aan de eettafel
Ik zat aan tafel met mijn jongste kind en plots, zittend op een trip trap kijkend naar mijn vervende dochter, overviel mij een beangstigend gevoel: "ik zou ooit sterven".
Vroeger keek ik wel eens naar Trinny en Susannah. Ge weet wel: twee Engelse fashionista's die mensen eerst volledig de grond in boren en hen daarna via "lichte" dwang en heel wat geknijp in tits en ass, via de juiste kledij naar een beter leven helpen.
De aflevering waar ik aan terug denk is die waar ze een stel 70 +- dames hielpen. Wat deze dames bijna allemaal zeiden was dat ze zich in hun hoofd nog een meisje van 26 voelden. Ze wilden nog dansen, vanalles proberen, maar dat hun buitenkant niet overeenkwam met hun gevoelens. Ze vonden het moeilijk dat hun lichaam niet wilde/kon wat die 26-jarige binnenkant wilde, maar vooral ook de manier waarop anderen naar hen keken hielp niet echt. Want wat kan zo een oud mens nu nog aan frisse, hippe ideeën hebben.
Ik heb dat ook vaak. Ik ben 35 jaar, maar in mijn hoofd ben ik nog maar 19 jaar. Dat wil niet zeggen dat ik terug wil naar die tijd, maar ik wil nog fris zijn. Zeker nu ik twee tieners heb, voel ik mij vaak al een ouw lor.
Ik tel natuurlijk nog en ik kan nog nieuwe dingen doen, maar je bent natuurlijk geen 19 meer. Je kan niet meer zo onbezonnen zijn. En eigenlijk wil je dat ook niet meer. Zoals mijn lief ook al zei: als ge dan met mensen van die leeftijd praat, dan kunt ge alleen maar denken dat die nog veel moeten leren en dat die toch nog weinig weten.
Ik weet nog dat ik vroeger dacht: "ooit ga ik zo oud zijn als mijn mama en kindjes hebben en werk en een auto". Ik kon mij dat absoluut niet voorstellen. En nu ben ik een mama met kinderen, werk en een auto. En dat is zo supersnel gegaan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik oma zal zijn of dat ik niet meer recht zal kunnen uit mijne stoel of dat mijn kinderen me niet zullen bezoeken in het bejaardentehuis. Maar dat zal dus ook sneller daar zijn dan ge denkt.
En ik zat aan tafel met één van die kinderen en ik dacht: "ooit ga ik bejaard zijn en dan ga ik dood gaan".
Ik heb dat gelukkig niet vaak, van die diepzinnige gedachten, mijn lief wist mij te vertellen dat hij daar bijna dagelijks aan denkt. Pfff, dan was ik liever al dood.
Vroeger keek ik wel eens naar Trinny en Susannah. Ge weet wel: twee Engelse fashionista's die mensen eerst volledig de grond in boren en hen daarna via "lichte" dwang en heel wat geknijp in tits en ass, via de juiste kledij naar een beter leven helpen.
De aflevering waar ik aan terug denk is die waar ze een stel 70 +- dames hielpen. Wat deze dames bijna allemaal zeiden was dat ze zich in hun hoofd nog een meisje van 26 voelden. Ze wilden nog dansen, vanalles proberen, maar dat hun buitenkant niet overeenkwam met hun gevoelens. Ze vonden het moeilijk dat hun lichaam niet wilde/kon wat die 26-jarige binnenkant wilde, maar vooral ook de manier waarop anderen naar hen keken hielp niet echt. Want wat kan zo een oud mens nu nog aan frisse, hippe ideeën hebben.
Ik heb dat ook vaak. Ik ben 35 jaar, maar in mijn hoofd ben ik nog maar 19 jaar. Dat wil niet zeggen dat ik terug wil naar die tijd, maar ik wil nog fris zijn. Zeker nu ik twee tieners heb, voel ik mij vaak al een ouw lor.
Ik tel natuurlijk nog en ik kan nog nieuwe dingen doen, maar je bent natuurlijk geen 19 meer. Je kan niet meer zo onbezonnen zijn. En eigenlijk wil je dat ook niet meer. Zoals mijn lief ook al zei: als ge dan met mensen van die leeftijd praat, dan kunt ge alleen maar denken dat die nog veel moeten leren en dat die toch nog weinig weten.
Ik weet nog dat ik vroeger dacht: "ooit ga ik zo oud zijn als mijn mama en kindjes hebben en werk en een auto". Ik kon mij dat absoluut niet voorstellen. En nu ben ik een mama met kinderen, werk en een auto. En dat is zo supersnel gegaan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik oma zal zijn of dat ik niet meer recht zal kunnen uit mijne stoel of dat mijn kinderen me niet zullen bezoeken in het bejaardentehuis. Maar dat zal dus ook sneller daar zijn dan ge denkt.
En ik zat aan tafel met één van die kinderen en ik dacht: "ooit ga ik bejaard zijn en dan ga ik dood gaan".
Ik heb dat gelukkig niet vaak, van die diepzinnige gedachten, mijn lief wist mij te vertellen dat hij daar bijna dagelijks aan denkt. Pfff, dan was ik liever al dood.
zaterdag 23 maart 2013
Echte tupperware krijgt ge nie kapot.
Om acht uur vanmorgen begon het lawaai. De buurman, ook wel gekend als "papa", zijn vrouw, hun zoon en twee mannen van de gemeente, reden met graafmachine, hakselaar en allerlei ander lawaaierig materiaal af en aan om zo de haag en de draad op onze scheidingslijn te verwijderen.
Ik was al wakker van half zes. Ik had niets aan behalve een niet zo heel lang nachtkleed en schrok dus lichtelijk van het dringende geklop op onze glazen deur. Die ik dus moest openen in een niet zo lang nachtkleed. Waarna ik "papa" aanhoorde, snel een roze jogging combineerde bij mijn blauwe nachtkleed, het geheel afmaakte met een donkerblauwe golf om door de barre kou, op campers zonder sokken, naar mijn auto te sjeezen. Als accesoire droeg ik een kleuter in een lichtblauwe Dora pyjama. De auto werd weggereden.
Om half een mocht ik terug door de barre kou + sneeuw. Om met een redelijke dosis schaamte te vragen of de tractor en bijbehorende werkman ook auto's, gevuld met wederhelften en zonen, redt uit modderige paadjes. Paadjes waar auto' s en wederhelften niks te zoeken hebben. Behalve dan om eens met uwe zoon door de modder te (vast)rijden.
Om vier uur is de auto bevrijdt, nadat tractor1 met werkman bijna omkieperde, en een reddingsteam met planken en schoppen alleen maar vuil terugkeert. Gelukkig heeft bijna iedereen hier een tractor en zo ook de vader van een andere buurman.
Dit wil zeggen dat ik eindelijk met mijn niet-meer vastgelopen (want uiteraard neemt ge voor pret in de modder niet uwe eigen auto), ooit witte, maar nu gepimpte (denk modderspetters tot op het dak, zelfs de voorruit is niet vergeten en voor een langdurend effect is er geen sproeivloeistof meer) auto naar de dokter mag. Met een kleuter die verhoging en rugpijn heeft. En met kleuterpipi in een nep-tupperwarke.
Om de dag mooi af te sluiten besluit ik bij het uitladen van de kleuter en haar pipi mijn vinger om te slaan. Waardoor ik uiteraard het pipi-doosje laat vallen, bijna flauwval van de pijn waarna ik mezelf , de kleuter en het pipi-doosje bijeenpak. Het doosje is natuurlijk lek. En mag toch mee, maar dan ondersteboven. Het mag mee omdat de pipi kostbaar is vermits het ontginnen ervan ongeveer de hele voormiddag in beslag nam.
Gelukkig is het ijskoud en zorgt dit er, samen met wat gemorste pipi, voor dat de omgeslagen vingerwat verdoofd en dus geen pijn meer doet.
Het siert de vrouw aan de balie enorm dat ze niet lacht met het ondersteboven pipi-doosje. En dat ze zelfs professioneel blijft wanneer ik met redelijk wat volume : " NEE JUNO !!!!!" roep. Ik roep dit tegen de eigenwijze kleuter die vindt dat het neergezette doosje fout staat. Het deksel moet toch van boven?
Ik pak het pipi-doosje en de kleuter ,nu met pipi-jas, en zet me in de wachtzaal.
Een half uur later ben ik alweer thuis. De kleuter had zich blijkbaar vergist, ze is niet echt ziek.
Ik was al wakker van half zes. Ik had niets aan behalve een niet zo heel lang nachtkleed en schrok dus lichtelijk van het dringende geklop op onze glazen deur. Die ik dus moest openen in een niet zo lang nachtkleed. Waarna ik "papa" aanhoorde, snel een roze jogging combineerde bij mijn blauwe nachtkleed, het geheel afmaakte met een donkerblauwe golf om door de barre kou, op campers zonder sokken, naar mijn auto te sjeezen. Als accesoire droeg ik een kleuter in een lichtblauwe Dora pyjama. De auto werd weggereden.
Om half een mocht ik terug door de barre kou + sneeuw. Om met een redelijke dosis schaamte te vragen of de tractor en bijbehorende werkman ook auto's, gevuld met wederhelften en zonen, redt uit modderige paadjes. Paadjes waar auto' s en wederhelften niks te zoeken hebben. Behalve dan om eens met uwe zoon door de modder te (vast)rijden.
Om vier uur is de auto bevrijdt, nadat tractor1 met werkman bijna omkieperde, en een reddingsteam met planken en schoppen alleen maar vuil terugkeert. Gelukkig heeft bijna iedereen hier een tractor en zo ook de vader van een andere buurman.
Dit wil zeggen dat ik eindelijk met mijn niet-meer vastgelopen (want uiteraard neemt ge voor pret in de modder niet uwe eigen auto), ooit witte, maar nu gepimpte (denk modderspetters tot op het dak, zelfs de voorruit is niet vergeten en voor een langdurend effect is er geen sproeivloeistof meer) auto naar de dokter mag. Met een kleuter die verhoging en rugpijn heeft. En met kleuterpipi in een nep-tupperwarke.
Om de dag mooi af te sluiten besluit ik bij het uitladen van de kleuter en haar pipi mijn vinger om te slaan. Waardoor ik uiteraard het pipi-doosje laat vallen, bijna flauwval van de pijn waarna ik mezelf , de kleuter en het pipi-doosje bijeenpak. Het doosje is natuurlijk lek. En mag toch mee, maar dan ondersteboven. Het mag mee omdat de pipi kostbaar is vermits het ontginnen ervan ongeveer de hele voormiddag in beslag nam.
Gelukkig is het ijskoud en zorgt dit er, samen met wat gemorste pipi, voor dat de omgeslagen vingerwat verdoofd en dus geen pijn meer doet.
Het siert de vrouw aan de balie enorm dat ze niet lacht met het ondersteboven pipi-doosje. En dat ze zelfs professioneel blijft wanneer ik met redelijk wat volume : " NEE JUNO !!!!!" roep. Ik roep dit tegen de eigenwijze kleuter die vindt dat het neergezette doosje fout staat. Het deksel moet toch van boven?
Ik pak het pipi-doosje en de kleuter ,nu met pipi-jas, en zet me in de wachtzaal.
Een half uur later ben ik alweer thuis. De kleuter had zich blijkbaar vergist, ze is niet echt ziek.
Labels:
het dagelijkse leven,
huis,
ik,
kinderen,
ziek
zaterdag 9 maart 2013
Een heel madam
Ik zit in de auto naast haar.
Ik bekijk haar vanuit mijn ooghoek en plots overvalt mij dat gevoel.
Dat gevoel dat ik soms ook heb bij mijn lief of andere mensen die ik graag zie.
Plots kan ik ze dan objectief bekijken, van op een afstand alsof ik ze niet ken. En ze zien er dan anders uit, heel eventjes.
En ik dacht: "amai, wie is dat wezen hier naast mij?"
Dat wezen dat een centimeter groter is dan ik.
Dat wezen dat mascara kocht in de Delhaize en die nu weer op haar wimpers heeft gerold.
Dat wezen dat tijdens het lezen plots een elastiekje van haar pols trekt om dan met geroutineerde bewegingen een staartje te maken.
Dat wezen dat iets met potlood opschrijft, het uitgomt en het gomsel wegveegt met de zijkant van haar hand. Niet stuntelig als een kindje, maar als ....een grote mens.
Ik weet nog dat ik haar voor het eerst naar school bracht, verkleed als prinses.
Ik zag toen de meisjes van het 6de leerjaar en dacht: "mijn God zitten die nog maar int zesde? Die zijn al zo groot en modebewust en hip en zelfbewust en al zo voorzien van allerlei attributen (zowel lichamelijk als elektronisch)."
En hier zit ik nu in de auto. Op weg naar een afspraak met haar vriendin. Een afspraak die ze zelf heeft geregeld. Ze heeft een skinny aan, een dotje boven op haar hoofd en haar handtas staat op de grond.
Ik bekijk haar vanuit mijn ooghoek en plots overvalt mij dat gevoel.
Dat gevoel dat ik soms ook heb bij mijn lief of andere mensen die ik graag zie.
Plots kan ik ze dan objectief bekijken, van op een afstand alsof ik ze niet ken. En ze zien er dan anders uit, heel eventjes.
En ik dacht: "amai, wie is dat wezen hier naast mij?"
Dat wezen dat een centimeter groter is dan ik.
Dat wezen dat mascara kocht in de Delhaize en die nu weer op haar wimpers heeft gerold.
Dat wezen dat tijdens het lezen plots een elastiekje van haar pols trekt om dan met geroutineerde bewegingen een staartje te maken.
Ik weet nog dat ik haar voor het eerst naar school bracht, verkleed als prinses.
Ik zag toen de meisjes van het 6de leerjaar en dacht: "mijn God zitten die nog maar int zesde? Die zijn al zo groot en modebewust en hip en zelfbewust en al zo voorzien van allerlei attributen (zowel lichamelijk als elektronisch)."
En hier zit ik nu in de auto. Op weg naar een afspraak met haar vriendin. Een afspraak die ze zelf heeft geregeld. Ze heeft een skinny aan, een dotje boven op haar hoofd en haar handtas staat op de grond.
vrijdag 22 februari 2013
Het privaat
Mijn kinderen hebben mij nog veel nodig.
Brandjes blussen.
Scheidsrechteren.
Troosten.
Huiswerk begeleiden.
Schoenen zoeken.
Jas zoeken.
Boekentas controleren op boterhamdozen.
Achter hun gat opruimen.
Terecht wijzen.
Sokken zoeken.
In bed stoppen.
Eten maken.
Eten geven.
Dwingen om te eten.
Turnzak nabrengen.
Prijzen.
Zwemzak nabrengen.
Speelafspraakjes regelen.
Vriendjes ontvangen.
Ruzies met vriendjes die uitgenodigd zijn oplossen.
Kamers herinrichten.
Dwingen om te douchen.
Dreadlocks uit haren kammen.
....
Maar af en toe kan het al eens gebeuren dat ze allemaal schoon bezig zijn. Dat ik geen van de bovenstaande dingen hoef te doen.
Af en toe kan ik dus rustig naar de WC gaan.
Ik laat mijn broek op mijn enkels zakken. Ik vlei mijn billen neder en.....
" Waar is mama?"
"Buh"
"Mama!?"
"Maaaaamaaaaaaa!"
"MAAAAAMAAAAAAAA!!!!!!!!!!"
Ik probeer wat sneller mijn ding te doen, ondertussen denkend dat het wel niet erg is, maar ja sommige dingen kan je echt niet forceren.
Of zou het toch iets ergs zijn. Of iets heel dringend? Iets wat absoluut niet kan wachten? Iets wat zo erg is dat ik het mij niet kan voorstellen? Iets waarvan ik later zal denken: had ik toch maar iets harder mijn best gedaan om het af te ronden zodat ik too the rescue kon overgaan?
" Misschien op de WC?"
KLOPKLOP
"mama, zijt ge daar?"
"Jaaaaaaaaaaahaaaa, wat is er?"
" Waar ligt mijn turngerief? Ik heb het misschien volgende week nodig"
Brandjes blussen.
Scheidsrechteren.
Troosten.
Huiswerk begeleiden.
Schoenen zoeken.
Jas zoeken.
Boekentas controleren op boterhamdozen.
Achter hun gat opruimen.
Terecht wijzen.
Sokken zoeken.
In bed stoppen.
Eten maken.
Eten geven.
Dwingen om te eten.
Turnzak nabrengen.
Prijzen.
Zwemzak nabrengen.
Speelafspraakjes regelen.
Vriendjes ontvangen.
Ruzies met vriendjes die uitgenodigd zijn oplossen.
Kamers herinrichten.
Dwingen om te douchen.
Dreadlocks uit haren kammen.
....
Maar af en toe kan het al eens gebeuren dat ze allemaal schoon bezig zijn. Dat ik geen van de bovenstaande dingen hoef te doen.
Af en toe kan ik dus rustig naar de WC gaan.
Ik laat mijn broek op mijn enkels zakken. Ik vlei mijn billen neder en.....
" Waar is mama?"
"Buh"
"Mama!?"
"Maaaaamaaaaaaa!"
"MAAAAAMAAAAAAAA!!!!!!!!!!"
Ik probeer wat sneller mijn ding te doen, ondertussen denkend dat het wel niet erg is, maar ja sommige dingen kan je echt niet forceren.
Of zou het toch iets ergs zijn. Of iets heel dringend? Iets wat absoluut niet kan wachten? Iets wat zo erg is dat ik het mij niet kan voorstellen? Iets waarvan ik later zal denken: had ik toch maar iets harder mijn best gedaan om het af te ronden zodat ik too the rescue kon overgaan?
" Misschien op de WC?"
KLOPKLOP
"mama, zijt ge daar?"
"Jaaaaaaaaaaahaaaa, wat is er?"
" Waar ligt mijn turngerief? Ik heb het misschien volgende week nodig"
dinsdag 12 februari 2013
In een carrefour bij u in de buurt.
Caissière tegen een vrouw die zeer veel handdoekskes koopt: "Ja, de dees zijn wel wa minder in kwaliteit."
Vrouw: "Och ja, die zijn ook maar voor op de WC beneden."
Caissière: "Ge zult het verschil vooral merken als ge ze int wasmachine steekt."
Vrouw (die een dankbare opening krijgt om haar verhaal te doen): "Was, dat heb ik altijd genoeg!","Als ik mijne zoon laat doen heb ik elke dag 6 machines."
Caissière: "Oei da's toch veel, niet?"
Vrouw:" neen, neen, Ik lieg niet!" "'T is mijne zoon....smetvrees"" Als ik die laat doen dan moet ik elke dag 6 machines draaien", "Ik temper hem wa en dan zijn het er nog 3."
Caissière: "oei,hij heeft graag alles proper?"
Vrouw, terwijl ze haar laatste handoekske in een zak steekt en betaalt: "Ja, hij is geopereerd en sindsdien.... zit er iets fout" "Hij heeft ook aanvallen en dus ben ik maar bij hem gaan wonen", "Erg hoor, als er iets mis is met uw kinderen, maar ja ge blijft daar toch voor zorgen, hè"
Caissière: "Och ja, ge moet maar denken: hij is tenminste proper, want vuil kinderen da's ook maar niks!" "Prettige dag nog."
Toch fijn zo empathische caissières.
Vrouw: "Och ja, die zijn ook maar voor op de WC beneden."
Caissière: "Ge zult het verschil vooral merken als ge ze int wasmachine steekt."
Vrouw (die een dankbare opening krijgt om haar verhaal te doen): "Was, dat heb ik altijd genoeg!","Als ik mijne zoon laat doen heb ik elke dag 6 machines."
Caissière: "Oei da's toch veel, niet?"
Vrouw:" neen, neen, Ik lieg niet!" "'T is mijne zoon....smetvrees"" Als ik die laat doen dan moet ik elke dag 6 machines draaien", "Ik temper hem wa en dan zijn het er nog 3."
Caissière: "oei,hij heeft graag alles proper?"
Vrouw, terwijl ze haar laatste handoekske in een zak steekt en betaalt: "Ja, hij is geopereerd en sindsdien.... zit er iets fout" "Hij heeft ook aanvallen en dus ben ik maar bij hem gaan wonen", "Erg hoor, als er iets mis is met uw kinderen, maar ja ge blijft daar toch voor zorgen, hè"
Caissière: "Och ja, ge moet maar denken: hij is tenminste proper, want vuil kinderen da's ook maar niks!" "Prettige dag nog."
Toch fijn zo empathische caissières.
Abonneren op:
Posts (Atom)