Deprimerende gedachten aan de eettafel

Ik zat aan tafel met mijn jongste kind en plots,  zittend op een trip trap kijkend naar mijn vervende dochter, overviel mij een beangstigend gevoel: "ik zou ooit sterven".

Vroeger keek ik wel eens naar Trinny en Susannah. Ge weet wel: twee Engelse fashionista's die mensen eerst volledig de grond in boren en hen daarna via "lichte" dwang en heel wat geknijp in tits en ass, via de juiste kledij  naar een beter leven helpen.

De aflevering waar ik aan terug denk is die waar ze een stel 70 +- dames hielpen. Wat deze dames bijna allemaal zeiden was dat ze zich in hun hoofd nog een meisje van 26 voelden. Ze wilden nog dansen, vanalles proberen, maar dat hun buitenkant niet overeenkwam met hun gevoelens. Ze vonden het moeilijk dat hun lichaam niet wilde/kon wat die 26-jarige binnenkant wilde, maar vooral ook de manier waarop anderen naar hen keken hielp niet echt. Want wat kan zo een oud mens nu nog aan frisse, hippe ideeën hebben.

Ik heb dat ook vaak. Ik ben 35 jaar, maar in mijn hoofd ben ik nog maar 19 jaar. Dat wil niet zeggen dat ik terug wil naar die tijd, maar ik wil nog fris zijn. Zeker nu ik twee tieners heb, voel ik mij vaak al een ouw lor.

Ik tel natuurlijk nog en ik kan nog nieuwe dingen doen, maar je bent natuurlijk geen 19 meer. Je kan niet meer zo onbezonnen zijn. En eigenlijk wil je dat ook niet meer. Zoals mijn lief ook al zei: als ge dan met mensen van die leeftijd praat, dan kunt ge alleen maar denken dat die nog veel moeten leren en dat die toch nog weinig weten.

Ik weet nog dat ik vroeger dacht: "ooit ga ik zo oud zijn als mijn mama en kindjes hebben en werk en een auto". Ik kon mij dat absoluut niet voorstellen. En nu ben ik een mama met kinderen, werk en een auto. En dat is zo supersnel gegaan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik oma zal zijn of dat ik niet meer recht zal kunnen uit mijne stoel of dat mijn kinderen me niet zullen bezoeken in het bejaardentehuis. Maar dat zal dus ook sneller daar zijn dan ge denkt.

En ik zat aan tafel met één van die kinderen en ik dacht: "ooit ga ik bejaard zijn en dan ga ik dood gaan".

Ik heb dat gelukkig niet vaak, van die diepzinnige gedachten, mijn lief wist mij te vertellen dat hij daar bijna dagelijks aan denkt. Pfff, dan was ik liever al dood.

Echte tupperware krijgt ge nie kapot.

Om acht uur vanmorgen begon het lawaai. De buurman, ook wel gekend als "papa", zijn vrouw, hun zoon en twee mannen van de gemeente, reden met graafmachine, hakselaar en allerlei ander lawaaierig materiaal af en aan om zo de haag en de draad op onze scheidingslijn te verwijderen.

Ik was al wakker van half zes. Ik had niets aan behalve een niet zo heel lang nachtkleed en schrok dus lichtelijk van het dringende geklop op onze glazen deur. Die ik dus moest openen in een niet zo lang nachtkleed. Waarna ik "papa" aanhoorde, snel een roze jogging combineerde bij mijn blauwe nachtkleed, het geheel afmaakte met een  donkerblauwe golf om door de barre kou, op campers zonder sokken, naar mijn auto te sjeezen. Als accesoire droeg ik een kleuter in een lichtblauwe Dora pyjama. De auto werd weggereden.

Om half een mocht ik terug door de barre kou + sneeuw. Om met een redelijke dosis schaamte te vragen of de tractor en bijbehorende werkman ook auto's, gevuld met wederhelften en zonen, redt uit modderige paadjes. Paadjes waar auto' s en wederhelften niks te zoeken hebben. Behalve dan om eens met uwe zoon door de modder te (vast)rijden.

Om vier uur is de auto bevrijdt, nadat tractor1 met werkman bijna omkieperde, en een reddingsteam met planken en schoppen alleen maar vuil terugkeert. Gelukkig heeft bijna iedereen hier een tractor en zo ook de vader van een andere buurman.

Dit wil zeggen dat ik eindelijk met mijn niet-meer vastgelopen (want uiteraard neemt ge voor pret in de modder niet uwe eigen auto), ooit witte, maar nu gepimpte (denk modderspetters tot op het dak, zelfs de voorruit is niet vergeten en voor een langdurend effect is er geen sproeivloeistof meer) auto naar de dokter mag. Met een kleuter die verhoging en rugpijn heeft. En met kleuterpipi in een nep-tupperwarke.

Om de dag mooi af te sluiten besluit ik bij het uitladen van de kleuter en haar pipi mijn vinger om te slaan. Waardoor ik uiteraard het pipi-doosje laat vallen, bijna flauwval van de pijn waarna ik mezelf , de kleuter en het pipi-doosje bijeenpak. Het doosje is natuurlijk lek. En mag toch mee, maar dan ondersteboven. Het mag mee omdat de pipi kostbaar is vermits het ontginnen ervan ongeveer de hele voormiddag in beslag nam.

Gelukkig is het ijskoud en zorgt dit er, samen met wat gemorste pipi, voor dat de omgeslagen vingerwat verdoofd en dus  geen pijn meer doet.

Het siert de vrouw aan de balie enorm dat ze niet lacht met het ondersteboven pipi-doosje. En dat ze zelfs professioneel blijft wanneer ik met redelijk wat volume : " NEE JUNO !!!!!" roep. Ik roep dit tegen de eigenwijze kleuter die vindt dat het neergezette doosje fout staat. Het deksel moet toch van boven?

Ik pak het pipi-doosje en de kleuter ,nu met pipi-jas, en zet me in de wachtzaal.

Een half uur later ben ik alweer thuis. De kleuter had zich blijkbaar vergist, ze is niet echt ziek.

Een heel madam

Ik zit in de auto naast haar.
Ik bekijk haar vanuit mijn ooghoek en plots overvalt mij dat gevoel.
Dat gevoel dat ik soms ook heb bij mijn lief of andere mensen die ik graag zie.
Plots kan ik ze dan objectief bekijken, van op een afstand alsof ik ze niet ken. En ze zien er dan anders uit, heel eventjes.
En ik dacht: "amai, wie is dat wezen hier naast mij?"

Dat wezen dat een centimeter groter is dan ik.
Dat wezen dat mascara kocht in de Delhaize en die nu weer op haar wimpers heeft gerold.
Dat wezen dat tijdens het lezen plots een elastiekje van haar pols trekt om dan met geroutineerde bewegingen een staartje te maken.
Dat wezen dat iets met potlood opschrijft, het uitgomt en het gomsel wegveegt met de zijkant van haar hand. Niet stuntelig als een kindje, maar als ....een grote mens.


Ik weet nog dat ik haar voor het eerst naar school bracht, verkleed als prinses.
Ik zag toen de meisjes van het 6de leerjaar en dacht: "mijn God zitten die nog maar int zesde? Die zijn al zo groot en modebewust en hip en zelfbewust en al zo voorzien van allerlei attributen (zowel lichamelijk als elektronisch)."

En hier zit ik nu in de auto. Op weg naar een afspraak met haar vriendin. Een afspraak die ze zelf heeft geregeld. Ze heeft een skinny aan, een dotje boven op haar hoofd en haar handtas staat op de grond.

Het privaat

Mijn kinderen hebben mij nog veel nodig.
Brandjes blussen.
Scheidsrechteren.
Troosten.
Huiswerk begeleiden.
Schoenen zoeken.
Jas zoeken.
Boekentas controleren op boterhamdozen.
Achter hun gat opruimen.
Terecht wijzen.
Sokken zoeken.
In bed stoppen.
Eten maken.
Eten geven.
Dwingen om te eten.
Turnzak nabrengen.
Prijzen.
Zwemzak nabrengen.
Speelafspraakjes regelen.
Vriendjes ontvangen.
Ruzies met vriendjes die uitgenodigd zijn oplossen.
Kamers herinrichten.
Dwingen om te douchen.
Dreadlocks uit haren kammen.
....



Maar af en toe kan het al eens gebeuren dat ze allemaal schoon bezig zijn. Dat ik geen van de bovenstaande dingen hoef te doen.

Af en toe kan ik dus rustig naar de WC gaan.

Ik laat mijn broek op mijn enkels zakken. Ik vlei mijn billen neder en.....

" Waar is mama?"
"Buh"
"Mama!?"
"Maaaaamaaaaaaa!"
"MAAAAAMAAAAAAAA!!!!!!!!!!"


Ik probeer wat sneller mijn ding te doen, ondertussen denkend dat het wel niet erg is, maar ja sommige dingen kan je echt niet forceren.

Of zou het toch iets ergs zijn. Of iets heel dringend? Iets wat absoluut niet kan wachten? Iets wat zo erg is dat ik het mij niet kan voorstellen? Iets waarvan ik later zal denken: had ik toch maar iets harder mijn best gedaan om het af te ronden zodat ik too the rescue kon overgaan?

" Misschien op de WC?"
 
KLOPKLOP

"mama, zijt ge daar?"
"Jaaaaaaaaaaahaaaa, wat is er?"
" Waar ligt mijn turngerief? Ik heb het misschien volgende week nodig"

In een carrefour bij u in de buurt.

Caissière tegen een vrouw die zeer veel handdoekskes koopt: "Ja, de dees zijn wel wa minder in kwaliteit."

Vrouw: "Och ja, die zijn ook maar voor op de WC beneden."

Caissière: "Ge zult het verschil vooral merken als ge ze int wasmachine steekt."

Vrouw (die een dankbare opening krijgt om haar verhaal te doen): "Was, dat heb ik altijd genoeg!","Als ik mijne zoon laat doen heb ik elke dag 6 machines."

Caissière: "Oei da's toch veel, niet?"

Vrouw:" neen, neen, Ik lieg niet!" "'T is mijne zoon....smetvrees"" Als ik die laat doen dan moet ik elke dag 6 machines draaien", "Ik temper hem wa en dan zijn het er nog 3."

Caissière: "oei,hij heeft graag alles proper?"

Vrouw, terwijl ze haar laatste handoekske in een zak steekt en betaalt: "Ja, hij is geopereerd en sindsdien.... zit er iets fout" "Hij heeft ook aanvallen en dus ben ik maar bij hem gaan wonen", "Erg hoor, als er iets mis is met uw kinderen, maar ja ge blijft daar toch voor zorgen, hè"

Caissière: "Och ja, ge moet maar denken: hij is tenminste proper, want vuil kinderen da's ook maar niks!" "Prettige dag nog."

Toch fijn zo empathische caissières.

Vlinder

We hebben een nieuw nichtje!
Gelukkig weet ge altijd ongeveer 9 maanden op voorhand dat er familie-uitbreiding op komst is.
9 maanden is zelfs voor mij genoeg tijd om een cadeautje ineen te naaien.

Deze keer geen uil, maar een vlinder. Weer gemaakt van restjes stof en vilt, genaaid op een doekske uit de kringloopwinkel.

Reutel ende rochel

De kerstvakantie was, om het eventjes plat te zeggen, kak!

Het lag niet eens aan de vele verplichtte feestjes in de eerste week.
Zelfs niet aan het miezerig strontweer, waardoor ik 2 weken lang met 4 hypere kinderen binnen zat opgesloten. (Geen nood ze leven nog, maar het scheelde soms niet veel).
Of aan het feit dat mijne mens thuis was (en ik de illusie had dat we gezellig gezinnetje konden spelen), maar die thuistijd vooral vulde met werken (pats weg illusie).

Nee, daar kan ik allemaal tegen.

Wat is dan het probleem? Waarom dan zo zagen?

Wel, ik ben ziek geweest!
Niet gewoon: "pff, ik heb een snotneus en ik voel me een beetje moe"
of: "Amai, mijne maag ligt overhoop, ik denk dat ik vandaag geen kerststronk meer eet"

Nee, ECHT ziek. De griep: koorts, koud, warm, kippenvel, zweet, spierpijn, kreunen, rechtgaan zitten want ge voelt u beter en bonk terug in uw kussen vallen,...

Die griep werd na twee dagen aangevuld met een mega-snotvalling die na een dag besloot om naar mijn sinussen te vehuizen. Daar kreeg ik antibiotica voor, met als resultaat : "Amai, mijne maag ligt overhoop, ik denk dat ik vandaag en de 4 volgende dagen geen lekker eten meer zal nuttigen".

Gelukkig (en dit mag je lezen met zoveel ironie als mogelijk is), werd mijne mens ook ziek, maar dan nog erger en langer dan ik. Waardoor ik toch uit mijn bed moest, om kinderen te voederen en bezig te houden (alles met een scherm kwam aan bod).

Gelukkig (ironie, weet ge wel) werden ook twee van die vier kinderen ziek. "Och ja, dan zijn ze tenminste minder hyper en hoef ik mij niet schuldig te voelen dat ze weer voor TV liggen, ze kunnen toch nie bewegen van de koorts." troostte ik mezelf, na een stevige hoestbui.

Twee weken vakantie werden aangevuld met een week ziekenverlof, samen met mijne rochelende mens en een koortsige peuter.

Sinds deze week ben ik terug onder de werkende mensen. Nooit gedacht dat dat deugd zou doen.