 |
| Al die willen te kaap'ren varen, moet mannen met baarden zijn. |
 |
| Jaws |
 |
| Land in zicht |
 |
| Jack Sparrow |
 |
| peddels en een borstelminnende haai |
 |
| Bemanning |
maandag 28 oktober 2013
Waarom wij nog steeds geen nieuw zetels hebben part2 (Das boot)
vrijdag 25 oktober 2013
Bloed, diaree en tranen
4 kinderen dus. Dat is behoorlijk veel werk af en toe. Ik doe ook veel van dat werk alleen. Mijn wederhelft werkt veel en lang want 4 kinderen dat kost wel wat. Ik werk maar half time, dus neem ik bijna alles ivm de kinderen en het huishouden op mij. En dat is ok. Ik kan dat, niet altijd even netjes, tot een goed einde brengen. Zolang ik af en toe wat mag zagen en klagen, houd ik dat vol. Vind ik dat meestal wel leuk. Dit is mijn hoofdberoep en ik ben daar redelijk goed in. Ik ben maar af en toe zielig. Ik ben maar af en toe de kluts kwijt. Het gebeurt maar af en toe dat alles op één en dezelfde dag misgaat.
Op donderdag bijvoorbeeld. De enige dag dat ik ook in de namiddag werk tot 15 uur. Ik ga dan van mijn werk naar een school door naar een andere school door naar een huis van een jongetje dat ik meepak door naar mijn huis waar ik 2 kinderen drop. Deze donderdag ging ik daarna door naar oma, want daar deed nr 4 haar middagdutje.
Ik kreeg nr 4 zonder broek terug van oma. Want ze had (weer) een ongelukje. Neen, niet van het natte soort, maar van de meer vastere bruine soort (sorry voor de details). Nr 4 is een ophoudertje, tot dat niet meer helemaal lukt. Ik nam haar mee naar huis.
Tussen het koken en huiswerk begeleiden, zat ik op de vloer naast het potje. Op dat potje zat nr 4 te huilen terwijl ik als een ware vroedvrouw zei: "allez schat, duwen, pitst maar in mijn handen, ik tel tot drie en dan nog eens duwen,...". Ze liet los, waarop haar lichaam als reactie alles losliet. Ik ging verder met koken en huiswerk begeleiden, maar wisselde dit nu af met benen en billen vegen en broeken omwisselen.
Iedereen at en ik ging naar de kinesist met nr2, terwijl de rest thuis voor Tv lag. Combineerde het wachten in de auto met het afhandelen van wat telefoontjes. Na een uur was ik thuis en stak ik nr 4 in bad. Ze rook niet meer zo fris.
En net toen ik dacht:" pf, seffens kan ik efkes zitten", hoorde ik gesnik en stond daar nr 3 in onderbroek met bloed stromend langs zijn arm. Ik ging over in kalmerende modus: "Wat is er schat, kom maar hier, steek uwe vinger onder de kraan, ..." Er volgde een verward verhaal over boekjes en per ongeluk een vinger die een mes raakte. En daar stond ik met een blote kleuter, een bloedende zoon, een oudste dochter die washandjes voor het stelpen aanleverde en geen man in de buurt.
Ik ging over in de opties-overwegende modus. Gaf oudere dochters instructies om kleuter aan te kleden en voor te lezen, kleedde de zoon aan, belde man die te ver weg bleek om van nut te zijn, belde zus die pas over 40 minuten van nut kon zijn, schrapte grootouders want niet thuis, ... En besliste dan maar dat de oudste dochter met twaalf jaar wel oud genoeg is om te babysitten en vertrok met een klappertandende zoon naar de spoed.
Daar wachten wij ongeveer 2 uur, waarin hij opbiechtte dat het geen ongeluk was (hij ging gewoon blaadjes snijden uit een boek met een vers stanleymes), waarin ik hem op het hart drukte om dingen eerst te vragen en aub nooit meer een stanleymes te gebruiken zonder het omhulsel. Zijn vinger werd geplakt, we gingen naar huis en ik stak iedereen in bed.
Neergeploft in de zetel overliep ik de dag en dacht: "amai, ik moet wel een strenge moeder zijn als mijne zoon er, zelfs bloedend als een rund, aan denkt om te liegen over wat er precies gebeurd is!" Een dag later opperde ik deze overpeinzing al lachend aan mijn oudste dochter. Ik kreeg geen :" Nee, nee ge zijt een lieve mama!", maar een "Tja, dat zal niet zonder reden zijn." Wacht maar tot hare vinger er af ligt....
Op donderdag bijvoorbeeld. De enige dag dat ik ook in de namiddag werk tot 15 uur. Ik ga dan van mijn werk naar een school door naar een andere school door naar een huis van een jongetje dat ik meepak door naar mijn huis waar ik 2 kinderen drop. Deze donderdag ging ik daarna door naar oma, want daar deed nr 4 haar middagdutje.
Ik kreeg nr 4 zonder broek terug van oma. Want ze had (weer) een ongelukje. Neen, niet van het natte soort, maar van de meer vastere bruine soort (sorry voor de details). Nr 4 is een ophoudertje, tot dat niet meer helemaal lukt. Ik nam haar mee naar huis.
Tussen het koken en huiswerk begeleiden, zat ik op de vloer naast het potje. Op dat potje zat nr 4 te huilen terwijl ik als een ware vroedvrouw zei: "allez schat, duwen, pitst maar in mijn handen, ik tel tot drie en dan nog eens duwen,...". Ze liet los, waarop haar lichaam als reactie alles losliet. Ik ging verder met koken en huiswerk begeleiden, maar wisselde dit nu af met benen en billen vegen en broeken omwisselen.
Iedereen at en ik ging naar de kinesist met nr2, terwijl de rest thuis voor Tv lag. Combineerde het wachten in de auto met het afhandelen van wat telefoontjes. Na een uur was ik thuis en stak ik nr 4 in bad. Ze rook niet meer zo fris.
En net toen ik dacht:" pf, seffens kan ik efkes zitten", hoorde ik gesnik en stond daar nr 3 in onderbroek met bloed stromend langs zijn arm. Ik ging over in kalmerende modus: "Wat is er schat, kom maar hier, steek uwe vinger onder de kraan, ..." Er volgde een verward verhaal over boekjes en per ongeluk een vinger die een mes raakte. En daar stond ik met een blote kleuter, een bloedende zoon, een oudste dochter die washandjes voor het stelpen aanleverde en geen man in de buurt.
Ik ging over in de opties-overwegende modus. Gaf oudere dochters instructies om kleuter aan te kleden en voor te lezen, kleedde de zoon aan, belde man die te ver weg bleek om van nut te zijn, belde zus die pas over 40 minuten van nut kon zijn, schrapte grootouders want niet thuis, ... En besliste dan maar dat de oudste dochter met twaalf jaar wel oud genoeg is om te babysitten en vertrok met een klappertandende zoon naar de spoed.
Daar wachten wij ongeveer 2 uur, waarin hij opbiechtte dat het geen ongeluk was (hij ging gewoon blaadjes snijden uit een boek met een vers stanleymes), waarin ik hem op het hart drukte om dingen eerst te vragen en aub nooit meer een stanleymes te gebruiken zonder het omhulsel. Zijn vinger werd geplakt, we gingen naar huis en ik stak iedereen in bed.Neergeploft in de zetel overliep ik de dag en dacht: "amai, ik moet wel een strenge moeder zijn als mijne zoon er, zelfs bloedend als een rund, aan denkt om te liegen over wat er precies gebeurd is!" Een dag later opperde ik deze overpeinzing al lachend aan mijn oudste dochter. Ik kreeg geen :" Nee, nee ge zijt een lieve mama!", maar een "Tja, dat zal niet zonder reden zijn." Wacht maar tot hare vinger er af ligt....
zondag 20 oktober 2013
Waarom wij nog steeds geen nieuw zetels hebben...
Ik heb vier leuke kinderen. Soms vervloek ik ze, soms ergeren ze me dood, maar eigenlijk zijn het geweldige kinderen. Ze zijn lief en ge kunt ermee buiten komen. Ze zijn alle vier hun eigen zelve.
Na mijn eerste rustige, stille boeleke, dacht ik: "Wat voor iets zal da tweede kind worden?" En het werd weer een schoon boeleke, maar dan een heel hevig,luid en koppig. De derde keer maakte ik me zorgen: "Wat schiet er nu nog over voor nummer drie?" Het boeleke kreeg een ander geslacht en deed dat geslacht alle eer aan: ballen, auto's, grenzen verleggen, de kunst om van alles een wapen te maken,... het werd weer iets anders.
Ik wist al vanaf dat ik kon nadenken dat ik mama wilde worden van 4 kinderen. Mijn lief was daar minder zeker over, over dat nummertje vier. Na zes jaar wachten kwam boeleke nummer 4 toch.
En het was weer iets anders. Een ontzettend grappig en sociaal kind dat iedereen rond haar vingertje draait en graag publiek heeft.
En met het stijgen van het aantal boelekes steeg het slaaptekort en de rommel en de geldzorgen en dus ook de ergernis. Maar wat het meeste steeg was het aantal decibels soms vanwege ergernis omwille van slaaptekort en rommel, maar even vaak door plezier.
Na mijn eerste rustige, stille boeleke, dacht ik: "Wat voor iets zal da tweede kind worden?" En het werd weer een schoon boeleke, maar dan een heel hevig,luid en koppig. De derde keer maakte ik me zorgen: "Wat schiet er nu nog over voor nummer drie?" Het boeleke kreeg een ander geslacht en deed dat geslacht alle eer aan: ballen, auto's, grenzen verleggen, de kunst om van alles een wapen te maken,... het werd weer iets anders.
Ik wist al vanaf dat ik kon nadenken dat ik mama wilde worden van 4 kinderen. Mijn lief was daar minder zeker over, over dat nummertje vier. Na zes jaar wachten kwam boeleke nummer 4 toch.
En het was weer iets anders. Een ontzettend grappig en sociaal kind dat iedereen rond haar vingertje draait en graag publiek heeft.
En met het stijgen van het aantal boelekes steeg het slaaptekort en de rommel en de geldzorgen en dus ook de ergernis. Maar wat het meeste steeg was het aantal decibels soms vanwege ergernis omwille van slaaptekort en rommel, maar even vaak door plezier.
zaterdag 5 oktober 2013
scheer u weg
"Mama, ik wil mijn benen eindelijk eens scheren" zei ze stellig.
"Waarom" vroeg ik licht geërgerd, "heel de zomer hebt ge met shortjes rondgelopen en nu in de winter wilt ge ineens uw benen scheren??"
"Ja maar, mama nu heb ik L.O.!!"
Ach ja, L.O. in het middelbaar, dat betekent verplicht een shortje en een witte T-shirtje. In mijne middelbare schooltijd (zo gauw ge meer dan twintig jaar de tijd in moet zonder in uw peuterperiode terecht te komen begint ge te klinken als een bomma) was dat niet anders. Nu mag mijn dochter tenminste zelf het verplichte shortje gaan kopen, als het maar zwart is en boven de knie komt.
Wij moesten dat halen in het winkeltje van de school (het had ne naam ,dat winkeltje, maar die ben ik, als een echte bomma, vergeten). Het was een lelijk blauw shortje. Niks boven de knie en niks zwart. Ons verplichte shortje was glimmend donkerblauw en kwam tot halverwege uw billen. Het was gemaakt van één of ander synthetisch stretch materiaal. Ik haatte dat shortje. Ik wil veel tonen, maar mijn benen liever niet, toen niet en nu nog minder.
Ik weet nog dat we cooper-test hadden in het 5de middelbaar. We moesten rondes lopen op een atletiekpiste (de leerkracht LO liep uiteraard niet mee en had een warme en alles bedekkende joggingbroek aan). Ik haat lopen. Nog meer in een lelijk, glimmend shortje terwijl de (puber)jongens ook les hadden op het gras in het midden van de piste. Niet alleen konden die jongens bijna heel mijn benen zien, maar ik had al borsten en die bewogen nogal veel tijdens het rennen. Moeilijk hoor, lopen met één arm gekruist voor uw borsten terwijl ge uwe andere arm nodig hebt om compulsief uw shortje naar beneden te trekken. Gelukkig had ik mijn benen geschoren!
Mijn benen scheren, dat deed ik toen al lang. De eerste keer deed ik het stiekem, met mijn moeder haar gerief. Zoals vaak, wanneer ik iets stiekem deed/doe, liep het allemaal niet van een leien dakje. Ik hield het scheermes scheef en schoor een hele reep opperhuid van mijn rechter scheenbeen. Ik kwam met een bloedend been uit de badkamer, loog dat ik gevallen was en moest de week daarna op tenniskamp (als straf van god) mijn tennissokken drie keer wassen met shampoo omdat de wonde bleef opengaan en ik liever witte dan rode sokken wilde.
Om kort te zijn: mijn dochter kreeg naast mijn scheerzege ook een korte scheervoorlichting.
"Waarom" vroeg ik licht geërgerd, "heel de zomer hebt ge met shortjes rondgelopen en nu in de winter wilt ge ineens uw benen scheren??"
"Ja maar, mama nu heb ik L.O.!!"
Ach ja, L.O. in het middelbaar, dat betekent verplicht een shortje en een witte T-shirtje. In mijne middelbare schooltijd (zo gauw ge meer dan twintig jaar de tijd in moet zonder in uw peuterperiode terecht te komen begint ge te klinken als een bomma) was dat niet anders. Nu mag mijn dochter tenminste zelf het verplichte shortje gaan kopen, als het maar zwart is en boven de knie komt.
Wij moesten dat halen in het winkeltje van de school (het had ne naam ,dat winkeltje, maar die ben ik, als een echte bomma, vergeten). Het was een lelijk blauw shortje. Niks boven de knie en niks zwart. Ons verplichte shortje was glimmend donkerblauw en kwam tot halverwege uw billen. Het was gemaakt van één of ander synthetisch stretch materiaal. Ik haatte dat shortje. Ik wil veel tonen, maar mijn benen liever niet, toen niet en nu nog minder.
Ik weet nog dat we cooper-test hadden in het 5de middelbaar. We moesten rondes lopen op een atletiekpiste (de leerkracht LO liep uiteraard niet mee en had een warme en alles bedekkende joggingbroek aan). Ik haat lopen. Nog meer in een lelijk, glimmend shortje terwijl de (puber)jongens ook les hadden op het gras in het midden van de piste. Niet alleen konden die jongens bijna heel mijn benen zien, maar ik had al borsten en die bewogen nogal veel tijdens het rennen. Moeilijk hoor, lopen met één arm gekruist voor uw borsten terwijl ge uwe andere arm nodig hebt om compulsief uw shortje naar beneden te trekken. Gelukkig had ik mijn benen geschoren!
Mijn benen scheren, dat deed ik toen al lang. De eerste keer deed ik het stiekem, met mijn moeder haar gerief. Zoals vaak, wanneer ik iets stiekem deed/doe, liep het allemaal niet van een leien dakje. Ik hield het scheermes scheef en schoor een hele reep opperhuid van mijn rechter scheenbeen. Ik kwam met een bloedend been uit de badkamer, loog dat ik gevallen was en moest de week daarna op tenniskamp (als straf van god) mijn tennissokken drie keer wassen met shampoo omdat de wonde bleef opengaan en ik liever witte dan rode sokken wilde.
Om kort te zijn: mijn dochter kreeg naast mijn scheerzege ook een korte scheervoorlichting.
maandag 23 september 2013
Wat als... een puppy ook voordelen had
Ik weet dat ik het beloofd heb, maar vermits het mijn blog is, ga ik die belofte aan mijn laars lappen. Ik wil jullie namelijk een update geven van mijn leven met hond en hoe hard ik ook probeer, zonder klagen en zagen zal ik er niet komen.
Een hond heeft nochthans ook wel voordelen. Ge moet er efkes naar zoeken, maar ze zijn er die voordelen.
Zo is ons huis opgeruimder dan ooit tervoren. Dat moet ook wel. Niemand durft hier nog iets op de grond te laten liggen. Elk kleinste snippertje rommel dat op de grond ligt wordt immers vermalen tot pulp, nat gezeverd of versierd met tandafdrukken. Ik zeg het u: kinderen leren snel van hun fouten als het moet.
Het liefst vermaalt de hond papier. Dit heeft als voordeel dat de papierbak uit de bureau van mijn lief minder vaak naar het containerpark zal moeten, een nadeel is echter dat onze tuin er vrij marginaal uitziet. Er is nog weinig gras te zien, kapot gebeten rommel en snippers papier zijn wel te zien. Dat papier zou volgend jaar wel een voordeel kunnen zijn, als zou blijken dat papier goede compost is voor gras. Ik hou u op de hoogte.
Een ander voordeel is dat we nooit een versnipperaar zullen moeten aanschaffen. Niet dat we dat wilden, maar soms moet ge gewoon voordelen verzinnen om het allemaal wat in evenwicht te houden.
Onze hond heeft buiten een liefde voor papier ook een liefde voor het aanvallen van borstels. Dit zou grappig zijn als het om stilstaande borstels ging, maar het gaat wel degelijk om bewegende borstels. Geloof me, het is vrij moeilijk om uw huis te vegen als er een hond aan uwe borstel hangt. Een voordeel is dat de hond het enkel op veegborstels gemunt heeft en niet op haar- of tandenborstels, want dat zou dramatisch zijn. (soms moet ge heeel hard op zoek naar voordelen, maar wie zoekt die vindt).
Ik had in mijn vorige klaagzang niet vermeld dat onze hond de kat geweldig vindt. De kat vindt de hond echter afstotelijk. De hond zoekt de kat op, blaft van blijdschap, huppelt, hijgt, springt en de kat blaast en krabt naar de hond. En dit zo'n honderd keer per dag. De kattenklauwen hebben nog geen hondenoog geraakt (want dit kan, vertelde de poetsvrouw in geuren en bloederige kleuren). Ha, weer een voordeel.
Een ander voordeel is dat ge met een hond moet gaan wandelen. Zelfs als ge niet wilt, moet het. Ge denkt soms; "pff, ik heb echt geen zin om met de hond te gaan wandelen". De hond blaft dan onophoudelijk, en springt op zetels en sleurt knuffels naar de tuin en dan gaat ge toch. En dat is sport waar ge niet onderuit kunt, ideale motivatie dus.
Ge kunt dat wandelen bv. ook romantisch bekijken en dat samen met uw lief doen. En dan bv. overvallen worden door een bui, die een stortbui wordt, die een hagelbui wordt. En ge moet dan gaan schuilen in een schuurtje, want ge hebt geen regenjas aan en ook een kleuter bij en hagel doet pijn. En dan zou ge bv. toch door kunnen wandelen, ge zou zelfs langs een stukje drukke, smalle baan kunnen gaan met een buggy die niet door de modder en overvloedig gestrooide kiezel op de berm kan, en dan moet ge over de straat. En om het extra grappig te maken zou er ook nog een bus door een gigantische plas moeten rijden waardoor ook alles onder uwe jas nat is. Wow, dat zijn zelfs 3 voordelen: sport, romantiek en lachen!!!
Amai, dat zijn eigenlijk best wel veel voordelen. Eigenlijk heb ik mijn belofte niet gebroken. Wat weer een voordeel is. Ik had al veel eerder een hond moeten nemen.
Een hond heeft nochthans ook wel voordelen. Ge moet er efkes naar zoeken, maar ze zijn er die voordelen.
Zo is ons huis opgeruimder dan ooit tervoren. Dat moet ook wel. Niemand durft hier nog iets op de grond te laten liggen. Elk kleinste snippertje rommel dat op de grond ligt wordt immers vermalen tot pulp, nat gezeverd of versierd met tandafdrukken. Ik zeg het u: kinderen leren snel van hun fouten als het moet.
Het liefst vermaalt de hond papier. Dit heeft als voordeel dat de papierbak uit de bureau van mijn lief minder vaak naar het containerpark zal moeten, een nadeel is echter dat onze tuin er vrij marginaal uitziet. Er is nog weinig gras te zien, kapot gebeten rommel en snippers papier zijn wel te zien. Dat papier zou volgend jaar wel een voordeel kunnen zijn, als zou blijken dat papier goede compost is voor gras. Ik hou u op de hoogte.
Een ander voordeel is dat we nooit een versnipperaar zullen moeten aanschaffen. Niet dat we dat wilden, maar soms moet ge gewoon voordelen verzinnen om het allemaal wat in evenwicht te houden.
Onze hond heeft buiten een liefde voor papier ook een liefde voor het aanvallen van borstels. Dit zou grappig zijn als het om stilstaande borstels ging, maar het gaat wel degelijk om bewegende borstels. Geloof me, het is vrij moeilijk om uw huis te vegen als er een hond aan uwe borstel hangt. Een voordeel is dat de hond het enkel op veegborstels gemunt heeft en niet op haar- of tandenborstels, want dat zou dramatisch zijn. (soms moet ge heeel hard op zoek naar voordelen, maar wie zoekt die vindt).
Ik had in mijn vorige klaagzang niet vermeld dat onze hond de kat geweldig vindt. De kat vindt de hond echter afstotelijk. De hond zoekt de kat op, blaft van blijdschap, huppelt, hijgt, springt en de kat blaast en krabt naar de hond. En dit zo'n honderd keer per dag. De kattenklauwen hebben nog geen hondenoog geraakt (want dit kan, vertelde de poetsvrouw in geuren en bloederige kleuren). Ha, weer een voordeel.
Een ander voordeel is dat ge met een hond moet gaan wandelen. Zelfs als ge niet wilt, moet het. Ge denkt soms; "pff, ik heb echt geen zin om met de hond te gaan wandelen". De hond blaft dan onophoudelijk, en springt op zetels en sleurt knuffels naar de tuin en dan gaat ge toch. En dat is sport waar ge niet onderuit kunt, ideale motivatie dus.
Ge kunt dat wandelen bv. ook romantisch bekijken en dat samen met uw lief doen. En dan bv. overvallen worden door een bui, die een stortbui wordt, die een hagelbui wordt. En ge moet dan gaan schuilen in een schuurtje, want ge hebt geen regenjas aan en ook een kleuter bij en hagel doet pijn. En dan zou ge bv. toch door kunnen wandelen, ge zou zelfs langs een stukje drukke, smalle baan kunnen gaan met een buggy die niet door de modder en overvloedig gestrooide kiezel op de berm kan, en dan moet ge over de straat. En om het extra grappig te maken zou er ook nog een bus door een gigantische plas moeten rijden waardoor ook alles onder uwe jas nat is. Wow, dat zijn zelfs 3 voordelen: sport, romantiek en lachen!!!
Amai, dat zijn eigenlijk best wel veel voordelen. Eigenlijk heb ik mijn belofte niet gebroken. Wat weer een voordeel is. Ik had al veel eerder een hond moeten nemen.
woensdag 4 september 2013
puberandus ambetantus
Ik woon momenteel samen met (onder andere) twee tieners. Eén exemplaar is al 2 jaar tiener de andere is bezig aan haar eerste jaar. Beide exemplaren zijn van het vrouwelijke geslacht.
Is het nu echt zo erg? hoor ik u denken. Wel, ik ben natuurlijk nog geen expert. Ten eerste heb ik (voorlopig) enkel vrouwelijke exemplaren rondlopen. Ten tweede, zit ik volgens andere (meer ervaren moeders) nog maar aan het begin van de ellende. Ten derde, mag je natuurlijk nooit veralgemenen, want veel hangt ook af van het karakter van het geobserveerde exemplaar.
Dingen die mij al opvielen:
- tieners stinken en jammer genoeg gaat dit samen met een tegenzin voor douchen.
- als je een tiener dan toch zo ver krijgt om zijn oksels te reinigen onder de douche, krijg je
voornoemde tiener met geen stokken meer onder de douche uit.
- ze vinden u (zijnde een ouder) een behoorlijk oncool en ouderwets iets. (O M G, da's echt een bomma gsm die gij hebt)
- ze zuchten veel en draaien met hun ogen (veel meisje leren dit al op jongere leeftijd). Ze zeggen vaak "jahaa" of "neehee" en zuchten en draaien dan met hun ogen.
- ze haten u en vinden u streng, kunnen soms in tranen en razernij uitbarsten om het minste om dan 5 minuten later in uwe nek te vliegen: "lieve mamie, ge zijt zo schattig!".
- ze zijn zich zeer bewust van zichzelf, staan veel voor de spiegel, testen kapsels, outfits en schmink uit, maar ruiken zichzelf raar genoeg niet.
- Als tieners toch in de douche gaan (vrijwillig of onder dwang) dan melden ze dit aan elk aanwezig gezinslid. Er moest maar iemand binnenkomen in de badkamer als ge poedelnaakt onder de douche staat. Met z'n alle in de badkamer staan als moeder doucht is daarentegen geen probleem (terwijl die toch iets meer schaamtevolle probleemzones heeft)
- ze haten niet alleen u, maar ook dingen die ze niet leuk vinden. Neen, echt ze HATEN het. Tot er iets leuks gebeurt en dan was het de beste tijd van hun leven.
- Tieners praten met uitroeptekens en harde, algemene woorden: alles en iedereen is/zijn vet/cool/mega/superstom/afschuwelijk/...
- Tieners kijken niet graag naar tongzoenen op de teevee. Ze hebben dan dorst en rennen naar de keuken of kreunen: "oooooh, daar kan ik dus echt nie tegen." Ouders die knuffelen/zoenen zijn zijn ook "af-schu-we-lijk"!!!!
- Tieners slapen uit. Waar ge u eerst ergerde aan het vroege opstaansuur van uw spruit, zijt ge nu licht geërgerd (= jaloers) omdat ze om 11 uur nog steeds niet boven water zijn.
- Tieners zijn soms stil, broeierig, ze gebruiken dan liefst hun haar of een trui met kap om hun gezicht te verbergen. Dit fenomeen stelt zich vooral rond de middag als ze zich eindelijk uit hun bed slepen.
- Ze vertellen nog steeds een gebeurtenis tot in de kleinste details, maar in tegenstelling tot jongere kinderen, klopt de chronologie wel (beter).
- Ze zitten soms in snauw-modus. Wat ze ook zeggen het komt er snauwerig en slechtgezind uit, zelfs als ze niet slechtgezind zijn. In plaats van te vragen "Waarom ligt dat boek hier?" zeggen (snauwen) ze "Wa ligt da boek hier te doen!!!"
Zullen we deze fase dan maar overslaan vraagt u zich nu af?
Bwa, tieners zijn nog steeds schattig. Ze leren nog steeds bij. De wereld gaat nog steeds voor hen open. Het blijft als ouder (ondanks de boven vernoemde ongemakken) nog steeds mooi en grappig om dat te zien gebeuren.
Ze rijden bv. al alleen met de fiets en ontdekken hoe hun omgeving in elkaar zit ("oh, geraak ik langs hier in de stad??").
Of ze "regelen" zelf hun leven. ("ik fiets eventjes naar de carrefour om de joepie te halen" om dan 5 minuten later te sms'en "Mag ik doorfietsen naar Hanne?" om dan 15 minuten later te sms'en "Mogen we naar de stad?" om dan 10 minuten later te sms'en "Mag ik een boek kopen in de stad"...)
Ze snappen humor beter (tenzij het ten koste van hunzelf gaat), kunnen al meekijken naar minder erge programma's en films, hoeven niet altijd overal mee naartoe gepakt te worden, ze maken zelf een cake van nul (maar ruimen uiteraard nog steeds enkel onder dwang op), kunnen het afwasmachine uitladen, kunnen al meepraten over "gewichtige" dingen, ....
Ze leven, zoals kinderen, nog steeds heel erg in het nu. En willen plots heel graag iets, en dan liefst nu meteen zoals bv. een hond. Alleen komen ze met nog meer argumenten en zelfs bronmateriaal om te bewijzen dat het kan en dat het zelfs NU kan. ("Kijk, mama ik heb op tweedehands.be een hond gevonden die kost maar heel weinig en je hoeft zelfs niet ver te rijden om hem te gaan halen")
Ik vind het voorlopig dus nog wel oké (niet dat ik er veel over te zeggen heb). We zullen zien of dat zo blijft...
Is het nu echt zo erg? hoor ik u denken. Wel, ik ben natuurlijk nog geen expert. Ten eerste heb ik (voorlopig) enkel vrouwelijke exemplaren rondlopen. Ten tweede, zit ik volgens andere (meer ervaren moeders) nog maar aan het begin van de ellende. Ten derde, mag je natuurlijk nooit veralgemenen, want veel hangt ook af van het karakter van het geobserveerde exemplaar.
Dingen die mij al opvielen:
- tieners stinken en jammer genoeg gaat dit samen met een tegenzin voor douchen.
- als je een tiener dan toch zo ver krijgt om zijn oksels te reinigen onder de douche, krijg je
voornoemde tiener met geen stokken meer onder de douche uit.
- ze vinden u (zijnde een ouder) een behoorlijk oncool en ouderwets iets. (O M G, da's echt een bomma gsm die gij hebt)
- ze zuchten veel en draaien met hun ogen (veel meisje leren dit al op jongere leeftijd). Ze zeggen vaak "jahaa" of "neehee" en zuchten en draaien dan met hun ogen.
- ze haten u en vinden u streng, kunnen soms in tranen en razernij uitbarsten om het minste om dan 5 minuten later in uwe nek te vliegen: "lieve mamie, ge zijt zo schattig!".
- ze zijn zich zeer bewust van zichzelf, staan veel voor de spiegel, testen kapsels, outfits en schmink uit, maar ruiken zichzelf raar genoeg niet.
- Als tieners toch in de douche gaan (vrijwillig of onder dwang) dan melden ze dit aan elk aanwezig gezinslid. Er moest maar iemand binnenkomen in de badkamer als ge poedelnaakt onder de douche staat. Met z'n alle in de badkamer staan als moeder doucht is daarentegen geen probleem (terwijl die toch iets meer schaamtevolle probleemzones heeft)
- ze haten niet alleen u, maar ook dingen die ze niet leuk vinden. Neen, echt ze HATEN het. Tot er iets leuks gebeurt en dan was het de beste tijd van hun leven.
- Tieners praten met uitroeptekens en harde, algemene woorden: alles en iedereen is/zijn vet/cool/mega/superstom/afschuwelijk/...
- Tieners kijken niet graag naar tongzoenen op de teevee. Ze hebben dan dorst en rennen naar de keuken of kreunen: "oooooh, daar kan ik dus echt nie tegen." Ouders die knuffelen/zoenen zijn zijn ook "af-schu-we-lijk"!!!!
- Tieners slapen uit. Waar ge u eerst ergerde aan het vroege opstaansuur van uw spruit, zijt ge nu licht geërgerd (= jaloers) omdat ze om 11 uur nog steeds niet boven water zijn.
- Tieners zijn soms stil, broeierig, ze gebruiken dan liefst hun haar of een trui met kap om hun gezicht te verbergen. Dit fenomeen stelt zich vooral rond de middag als ze zich eindelijk uit hun bed slepen.
- Ze vertellen nog steeds een gebeurtenis tot in de kleinste details, maar in tegenstelling tot jongere kinderen, klopt de chronologie wel (beter).
- Ze zitten soms in snauw-modus. Wat ze ook zeggen het komt er snauwerig en slechtgezind uit, zelfs als ze niet slechtgezind zijn. In plaats van te vragen "Waarom ligt dat boek hier?" zeggen (snauwen) ze "Wa ligt da boek hier te doen!!!"
Zullen we deze fase dan maar overslaan vraagt u zich nu af?
Bwa, tieners zijn nog steeds schattig. Ze leren nog steeds bij. De wereld gaat nog steeds voor hen open. Het blijft als ouder (ondanks de boven vernoemde ongemakken) nog steeds mooi en grappig om dat te zien gebeuren.
Ze rijden bv. al alleen met de fiets en ontdekken hoe hun omgeving in elkaar zit ("oh, geraak ik langs hier in de stad??").
Of ze "regelen" zelf hun leven. ("ik fiets eventjes naar de carrefour om de joepie te halen" om dan 5 minuten later te sms'en "Mag ik doorfietsen naar Hanne?" om dan 15 minuten later te sms'en "Mogen we naar de stad?" om dan 10 minuten later te sms'en "Mag ik een boek kopen in de stad"...)
Ze snappen humor beter (tenzij het ten koste van hunzelf gaat), kunnen al meekijken naar minder erge programma's en films, hoeven niet altijd overal mee naartoe gepakt te worden, ze maken zelf een cake van nul (maar ruimen uiteraard nog steeds enkel onder dwang op), kunnen het afwasmachine uitladen, kunnen al meepraten over "gewichtige" dingen, ....
Ze leven, zoals kinderen, nog steeds heel erg in het nu. En willen plots heel graag iets, en dan liefst nu meteen zoals bv. een hond. Alleen komen ze met nog meer argumenten en zelfs bronmateriaal om te bewijzen dat het kan en dat het zelfs NU kan. ("Kijk, mama ik heb op tweedehands.be een hond gevonden die kost maar heel weinig en je hoeft zelfs niet ver te rijden om hem te gaan halen")
Ik vind het voorlopig dus nog wel oké (niet dat ik er veel over te zeggen heb). We zullen zien of dat zo blijft...
vrijdag 26 juli 2013
over die keer dat we het ons weer aandeden
Ik zou u kunnen vertellen over de hectische laatste week van het schooljaar en zo meteen aan een reeks van vele excuses beginnen waarom het hier zo stil was.
Ik zou ook kunnen vertellen over onze vakantie in Frankrijk (en verder excuseren). Een vakantie die al op vrijdag 28 juni begon. Schaam op ons: de kinderen niet naar school de laatste halve dag van het jaar. (ik doe nu wel stoer, maar ik vond dat echt eng, zeker toen Pascal Smet er ook over begon te zagen en zeker toen ik naar mijn voeten kreeg op de school van één van mijn bloedjes).
We zagen op die vakantie:
Ik zou kunnen schrijven over hoe fijn het was dat mijn lief 3 weken thuis was. en dat hij ook eens kookte en er zelfs mooie foto's van nam.
Ik zou u kunnen voorstellen aan onze kippen: omelet en stik (dat komt ervan als ge nie kunt kiezen tussen chick en stitch). Twee kippen die wij al veel restjes hebben kunnen geven en die ons in ruil al een paar mini-eitjes gaven.
Maar ik zou echt liever eventjes zagen over een ander, nieuw gezinslid. Ja ja, ik weet het, ik heb er zelf voor gekozen. Ik zal het gezaag dan beperken tot deze ene keer en daarna slik ik alle geweeklaag in.
En ook nog eventjes: ècht mijn eigen keuze, was het niet. Ik doe het voor mijn tweede dochter. Het is haar ooit beloofd. Die ooit werd verlegd naar het nieuwe huis en daarna naar het omheinen van de tuin. Maar toen wilde we geen omheining meer en we gunde het haar zo, want ze heeft het soms zo zwaar.
En dus deden we wat we meestal doen als we belangrijke dingen moeten beslissen (zoals het nemen van 1, 2, 3, 4 kinderen, het bouwen van een huis, het boeken van een vakantie,...). We praten er uitvoerig over, beseffen dat er veel meer na- dan voordelen zijn en doen het dan toch.
We hebben dus nu een hond. Ze heet Lis, is kei-schattig en cute (vraag maar aan eender welk meisje van +10) en vervelend. Ze zou verzorgd worden door dochter nummer twee. Uiteraard doen ik en het lief het nu. Want zo gaat dat met kinderen en dierenverzorg-beloftes. Die beloftes zijn zo loos als het maar kan.
En dus loop ik om 6 uur 's ochtends (in de vakantie) rond met bruine schijtzakskes, met een puppy aan de leiband. Ik loop niet alleen rond. De beide buurmannen zijn ook al wakker. Ze kunnen zich zodoende vergapen aan mijn pyjama-broek en nachtkleed. Geen mooi zicht want niets wordt ondersteund op dat moment van de dag.
En dus veeg ik pipi van de puppy op terwijl achter mijn rug de kleuter vergeet om op het potje te gaan. Terwijl ik die pipi opruim kauwt de hond de zetel stuk of kakt in de rooster van de vloer-chauffage.
Om het allemaal nog prettiger te maken, hebben we geen omheining en dus moet de puppy non-stop in het oog gehouden worden. Binnen omwille van pipi-gevaar, buiten omwille van wegloop-gevaar en kaka in de tuin van één van de voornoemde buurmannen-gevaar.
Ik sprak al een hartig woordje met de verantwoordelijke dochter. Ze doet haar best, maar mist nog het inzicht en de kordaatheid om met een fox-wilde puppy om te gaan. Ze wist ook te melden dat ze volgende keer liever een iets oudere puppy heeft, want die kunnen al meer. Uiteraard komt er een volgende keer, niets dan plezier zo een beste vriend van de mens (lees dit met zoveel mogelijk konijnenoortjes als mogelijk)
Extra grappig is dit alles (voor mijn ouders toch) als ge weet dat ik een panische angst heb voor honden. Ik ben echter (voorlopig nog) dapper, want de puppy komt (bijt) nog maar aan mijn enkels.
Toch denk ik dat het hier goed leven is voor dieren, want er probeerde ook nog een vleermuis onderdak te scoren door zich te verstoppen in ons deurdijn.
Ik zou ook kunnen vertellen over onze vakantie in Frankrijk (en verder excuseren). Een vakantie die al op vrijdag 28 juni begon. Schaam op ons: de kinderen niet naar school de laatste halve dag van het jaar. (ik doe nu wel stoer, maar ik vond dat echt eng, zeker toen Pascal Smet er ook over begon te zagen en zeker toen ik naar mijn voeten kreeg op de school van één van mijn bloedjes).
We zagen op die vakantie:
 |
| de franse zachtbloem (zo gedoopt omwille van zijn zachtheid en omdat hij in Frankrijk woont) |
 |
| de zee |
 |
| grapjassen |
 |
| slapende kindjes |
 |
| kindjes zonder zcherm |
 |
| olifanten |
 |
| hans |
 |
| nog slapende kindjes |
 |
| mooie Franse dorpjes waar ook dieven wonen die domme (sorry schat) toeristen bestelen |
Ik zou kunnen schrijven over hoe fijn het was dat mijn lief 3 weken thuis was. en dat hij ook eens kookte en er zelfs mooie foto's van nam.
 |
| curry met spinazie en zoete aardappel |
 |
| focacia |
 |
| wok met linzen en ananas-komkommersla |
 |
| omelet en stik |
En ook nog eventjes: ècht mijn eigen keuze, was het niet. Ik doe het voor mijn tweede dochter. Het is haar ooit beloofd. Die ooit werd verlegd naar het nieuwe huis en daarna naar het omheinen van de tuin. Maar toen wilde we geen omheining meer en we gunde het haar zo, want ze heeft het soms zo zwaar.
En dus deden we wat we meestal doen als we belangrijke dingen moeten beslissen (zoals het nemen van 1, 2, 3, 4 kinderen, het bouwen van een huis, het boeken van een vakantie,...). We praten er uitvoerig over, beseffen dat er veel meer na- dan voordelen zijn en doen het dan toch.
We hebben dus nu een hond. Ze heet Lis, is kei-schattig en cute (vraag maar aan eender welk meisje van +10) en vervelend. Ze zou verzorgd worden door dochter nummer twee. Uiteraard doen ik en het lief het nu. Want zo gaat dat met kinderen en dierenverzorg-beloftes. Die beloftes zijn zo loos als het maar kan.
 |
| lisseke pisseke |
En dus loop ik om 6 uur 's ochtends (in de vakantie) rond met bruine schijtzakskes, met een puppy aan de leiband. Ik loop niet alleen rond. De beide buurmannen zijn ook al wakker. Ze kunnen zich zodoende vergapen aan mijn pyjama-broek en nachtkleed. Geen mooi zicht want niets wordt ondersteund op dat moment van de dag.
En dus veeg ik pipi van de puppy op terwijl achter mijn rug de kleuter vergeet om op het potje te gaan. Terwijl ik die pipi opruim kauwt de hond de zetel stuk of kakt in de rooster van de vloer-chauffage.
Om het allemaal nog prettiger te maken, hebben we geen omheining en dus moet de puppy non-stop in het oog gehouden worden. Binnen omwille van pipi-gevaar, buiten omwille van wegloop-gevaar en kaka in de tuin van één van de voornoemde buurmannen-gevaar.
Ik sprak al een hartig woordje met de verantwoordelijke dochter. Ze doet haar best, maar mist nog het inzicht en de kordaatheid om met een fox-wilde puppy om te gaan. Ze wist ook te melden dat ze volgende keer liever een iets oudere puppy heeft, want die kunnen al meer. Uiteraard komt er een volgende keer, niets dan plezier zo een beste vriend van de mens (lees dit met zoveel mogelijk konijnenoortjes als mogelijk)
Extra grappig is dit alles (voor mijn ouders toch) als ge weet dat ik een panische angst heb voor honden. Ik ben echter (voorlopig nog) dapper, want de puppy komt (bijt) nog maar aan mijn enkels.
 |
| battie de stoute vleermuis |
Abonneren op:
Posts (Atom)