dinsdag 25 september 2012

Zelfs ik recykleer!

Heel lang geleden, toen ik nog maar drie kinderen had en 2,5 dag werkte, kreeg ik naaikriebels en kocht ik een tweedehands naaimasjien en volgde ik wat naailes en maakte ik af en toe wel eens iets.

Ik begon ook een blog met het idee om daar vanalles op te zetten dat ik naaide. Maar zoals dat wel vaker gaat in mijn leven, kreeg ik nog een kind, stopte ik met een hobby en gaf ik een goed voornemen op.

De kriebel is wel gebleven en  ik maak af en toe ook nog wel dingen. Ik heb echter altijd en heeeeeeeeeeeeel duidelijk stappenplan nodig om tot een goed (lees: min of meer deftig) einde te komen. Elke stap moet liefst ook nog met foto's gestaafd worden.

Ik heb geen ruimtelijk inzicht, dus een patroon met een beetje uitleg en ook nog veel naaitermen die mij niks zeggen daar komt alleen maar frustratie en opgeefgedrag uit voort.

Omdat ik zo weinig kan, durf ik ook weinig mooie, nieuwe stofjes te gebruiken. Geloof me, ik heb stofjes en mooie en zeker genoeg, maar wat ik niet heb, is lef. Ik wil ze niet verknippen om dan een misbaksel te baren.

Recykleren is dus eigenlijk ideaal voor mij. Dat kost praktisch niets, minder erg dus om te verpesten.

Een ander voordeel van recykleren is dat mijn onkunde ivm patronen wat minder aan bod komt. Verder kan ik geen knoopsgaten maken en ook geen ritsen naaien en in kleren die ge vermaakt zit dat vaak al!

Een bijkomend voordeel aan recykleren vind ik dat je leuke/mooie/schattige kleren langer kan bijhouden ook als ze niet meer passen. Te kleine kinderjurkjes worden rokjes, een zachte trui wordt een baby-broekje of de stof van bepaalde kleren wordt verwerkt in een barbie-rokje of in een applicatie.

Een lange inleiding om gewoon te zeggen dat ik van een collega een pak hemden maat 160 kreeg voor mijne zoon. Maar ze waren te groot en opzij leggen had geen zin, want meneer wil geen hemden aandoen.

Zo één van die hemden werd een hemdjurkje voor Juno. Ik volgde deze handleiding, vergat een foto te nemen van het begin (het grote hemd), nam een te klein jurkje als voorbeeld (waardoor ik weinig naad-ruimte overhad), sloeg het smokgedeelte over omdat de borstzakken te groot waren, zwoegde met het aanzetten van de mouwen (die er van dichtbij niet uitzien), zoomde de mouwen nog niet om want was moe, wou een foto van model en jurk tonen, maar liet dit laatste plan maar achterwege toen model in kwestie berserk ging.

groot hemd, zonder mouwen, met (te kleine) voorbeeldjurkje

uitgeknipte hemdsjurk

eindresultaat zonder model en met strategisch geplaatste onaffe mouwen



maandag 24 september 2012

prinses meneerke

Weinig verkeer hier op deze blog, want ik ben vooral bezig met: zieken (twee weken school en iedereen is al ziek geweest, sommigen onder ons zelfs al 2 keer), werk (ik ga nu 3,5 dag werken en man zo ne dag meer da voelt ge), opruimen, boodschappen doen, rijden voor hobby's (argl), koken, nog maar eens opruimen (veel vaker dan vroeger want ik heb een poetsvrouw en ik schaam me zeer hard als zij mijn huis zou zien zoals het echt zou zijn moest zij hier niet op vrijdag komen),.....

En dus gewoon wat foto's van een schoon kinneke dat zelf haar outfit samenstelde:








zondag 26 augustus 2012

zondag 19 augustus 2012

bewijstuk A en B

Ik deed nog eens mee aan een give-away! en waarachtig deze keer won ik.
En om te bewijzen dat het cadeautje hier bij ons wel in goede aarde viel, sterker nog het werd de dag na ontvangst al gebruikt, hier twee foto's.

Volgepropte auto ergens nabij Versailles. Gewonnen toiletzak bevindt zich rechtonder.


Tafel naast een tent op een camping in de Dordogne. Links van voor bevindt zich de toiletzak

Het was de bedoeling om aan de hand van foto's van de toilettas een soort van reisverslag te maken, maar zoals met de meeste van mijn goede voornemens (behalve het maken van kinderen dan), ben ik niet verder dan twee geraakt.

Nog eens bedankt hè Kelly!

maandag 13 augustus 2012

a match made in heaven

Ik heb nog een belofte na te komen. Ik moest nog laten weten waarom ik toch weer de prijs voor "meest klungelige gezinslid" heb gewonnen.

Maar eerst moest ik nog op vakantie gaan. Kamperen, in Frankrijk op een sympathieke camping in een knusse tent.

Die vakantie heeft eigenlijk ook wel wat te maken met mijn blunder, maar dat wordt straks wel duidelijk.

Het was dus eind juni. Ik ging een week op schoolkamp met mijne zoon en 40 andere losgeslagen kinderen uit het eerste en tweede studiejaar. Dat is leuk, maar ook zeer vermoeiend.

Ik moest een dagje eerder terugkomen  want ik had een teamvergadering op vrijdag. Ik was op donderdag pas om 1.00 uur 's nachts thuis (saai dat dat is zo twee uur alleen op de autostrade).

Ik was aanwezig op het verplichtte team à la :" het licht is aan maar er is niemand thuis". Ik weet niet hoe dat op jullie teamvergaderingen gaat, maar die van ons zijn altijd te lang en gaan altijd over het afgesproken einduur. Ik moest om 14.00 uur bij de bank zijn. Ik heb gedaan met teamen om .....14.00 uur. Dus ik repte mij, om daar weer naar saai gezwets te luisteren. Ik moest om 15.10 uur aan de school zijn. Ik had gedaan op de bank om 15.00uur. Ik had ondertussen barstende honger.

Ik vertel dit alles, niet om u te vervelen, maar louter en alleen om de verzachtende omstandigheden van mijn blunder te schetsen.

Ik denk: " ik haal vlug wat frieten bij de drive-in van de Quick". De bewuste Quick ligt bij ons onder de Kinepolis. Om uit te rijden, moet je onder de cinema door.

Ik doe dit en plots..... KRSJJJ. Ik stop verschrikt en denk:"Oh neen, ik ben over iets gereden!" (geen mens want het klonk eerder als plastiek). Als plastiek??? KAK!!

Wat was ik vergeten???? Op het dak van mijn al betrekkelijk hoge monovolume, zat een dakkoffer om nog meer rommel mee te kunnen nemen op kamp. Een dakkoffer waar nu een klein scheurtje in was, een dakkoffer die we nog maar één keer gebruikt hebben, een dakkoffer die veel centjes heeft gekost, een dakkoffer die we nodig hebben om in augustus naar Frankrijk te gaan.

Een scheurtje valt toch mee, denkt u?
 Is ook zo, maar ik was nog niet onder de cinema uit hè. Neen voor mij was nog zo ne lage dwarsbalk. Ik overzag mijn opties en wist dat ik nog maar één ding kon doen: ogen toe en doorrijden.









Eindresultaat: dakkoffer aan frut en wat minder geld op onze spaarboek.


Een week later en een nieuwe dakkoffer rijk (die op de auto gemonteerd was) krijg ik volgend telefoontje van mijne mens:

"Schat, als ge morgen met den Espace rijdt, dan parkeert ge u best niet op het dak van den Delhaize."  (dak Delhaize = slagboom van maar 2 meter = te laag voor monovolume met dakkoffer.)

Ik zei u al dat we aan mekaar gewaagd zijn, mijne mens en ik! Met dit verschil dat hij het op tijd zag en nog achteruit kon, maar dat is een detail.

zondag 22 juli 2012

game set match

Wij zijn aan elkaar gewaagd, mijne mens en ik.

We zijn dit jaar 20 jaar samen en hebben zodoende al de nodige watertjes doorzwommen. Sommige van die watertjes waren helder en verfrissend, anderen eerder troebel. We hebben 4 prachtige kinders gemaakt, een huis gebouwd en we zijn nog steeds samen.

We zijn ook twee klunzen. Dat ik dat was, is hoogstwaarschijnlijk al duidelijk uit een paar van de verhalen, die ik hier neerschreef. Maar dat mijne mens dat was...dat hadden jullie waarschijnlijk niet verwacht. Hij maakt toch van die mooie dingen. Hij is toch handig?!?

Is ie ook! Maaaaaar hij heeft ook de nodige dingen kwijtgedaan en gemolesteerd (soms uit kolère, soms per ongeluk). Bijna elk van zijn vingers verteld een verhaal over één van zijn bouwsels. Hij is een warhoofd, komt 's morgens drie keer terug binnen omdat hij dingen vergeet. Waarop verwarde kinderhoofdjes vroeger nog opkijken en zeiden: "Hei, papa zijt ge al terug?" En ze nu soms rollen met hun ogen, "weeral iets vergeten, zeker?".

Ik zou zo nog wat dingen over hem kunnen vertellen, over hoe hij bv. ooit in Engeland kippenbillen bestelde in een supermarkt en vroeg om "six chickenbutts, please", maar ik doe het beter niet. Kwestie van hem nog een jaar of 20 als lief te houden.

Waar ik eigenlijk naartoe wil is het volgende: ik ben de winnaar. Als we een wedstrijd hielden voor het meest/ernstigste klunzige feit van pakweg de laatste 3 maanden, dan win ik met voorsprong.

Hij heeft natuurlijk de sleutel kwijt gedaan van de grote auto, maar dat is dan ook zo'n stom plaatje, dat doet iedereen op den duur wel eens kwijt. Om dit te counteren ben ik dan ook maar mijn sleutelbos kwijtgeraakt (af en toe moet ge uw lief wat gunnen). Hij heeft hem drie weken later teruggevonden in het mandje van mijn fiets (dank mijn mensje). De meeste sleutels verroest, maar nog te gebruiken, behalve de sleutel van.... mijn auto. Daar zit een batterij in en dat kan niet tegen regen, zo'n batterij.

Verder heeft de creche van nr 4 nu allemaal roze hoeslakentjes, een paar gelukkig mooi egaal roze, een paar gewolkt.

Maar de moeder van alle klunzigheden, komt nog. Pfffff, morgen denk ik. :-)


zaterdag 7 juli 2012

en de saga continues...

Deze ochtend om 9.00 uur rinkelt mijn gsm:

A. (vriendinnetje van Maya): Hallo Katrien, er is iets geks gebeurd!

Om wat nu komt volledig te apprecieren moeten we eventjes terug gaan in de tijd.
Dit doe je best door drie vorige posts te lezen voor de lange versie...
of door snel mijn samenvattingkje te lezen (samanvattingkje: nieuw huis met grote tuin, vader maakt hok voor achtereenvolgens: Vlaamse reus, cavia, nog een cavia die wegloopt, dus een nieuwe cavia, weggelopen cavia komt terug, slechts 1 van de drie blijkt een vrouwtje te zijn, een vrouwtje dat 4 doodgeboren jongen baart, baasjes doen niks, vrouwtje baart weer 4 jongen,...

Tot daar ging mijn verhaal.

Het vrouwtje werd apart gezet met haar jongen. Die jongen mochten 4 weken bij haar blijven en geen seconde langer want vanaf dan zijn ze weer geslachtsrijp.

De dierenarts werd bezocht en wist te melden dat het 2 jongetjes waren en 2 meisjes.  Er werd een papier in de school van de kids opgehangen met een foto van vier keischattige cavia-baby's en een adoptie-oproep. Er werden vlug 3 baasjes gevonden.  2 baby-jongens voor R., een baby-meisje voor M., en een baby-meisje voor L. die gelukkig wat doorzaagde zodat haar moeder oook de mama-cavia erbij nam. Dit speelt zich allemaal eind mei af.

We springen even verder naar 1 juli. L. gaat naar Spanje voor een week en vraagt aan A. om op haar twee cavia's te babysitten. En het is die A. die hier 4 alinea's hoger in licht euforische paniek aan de lijn hangt.

Wie raadt wat ze te melden heeft, krijgt een baby-cavia!