bijna 40...

35 jaar

bewijstuk A en B

Ik deed nog eens mee aan een give-away! en waarachtig deze keer won ik.
En om te bewijzen dat het cadeautje hier bij ons wel in goede aarde viel, sterker nog het werd de dag na ontvangst al gebruikt, hier twee foto's.

Volgepropte auto ergens nabij Versailles. Gewonnen toiletzak bevindt zich rechtonder.

Tafel naast een tent op een camping in de Dordogne. Links van voor bevindt zich de toiletzak

Het was de bedoeling om aan de hand van foto's van de toilettas een soort van reisverslag te maken, maar zoals met de meeste van mijn goede voornemens (behalve het maken van kinderen dan), ben ik niet verder dan twee geraakt.

Nog eens bedankt hè Kelly!

a match made in heaven

Ik heb nog een belofte na te komen. Ik moest nog laten weten waarom ik toch weer de prijs voor "meest klungelige gezinslid" heb gewonnen.

Maar eerst moest ik nog op vakantie gaan. Kamperen, in Frankrijk op een sympathieke camping in een knusse tent.

Die vakantie heeft eigenlijk ook wel wat te maken met mijn blunder, maar dat wordt straks wel duidelijk.

Het was dus eind juni. Ik ging een week op schoolkamp met mijne zoon en 40 andere losgeslagen kinderen uit het eerste en tweede studiejaar. Dat is leuk, maar ook zeer vermoeiend.

Ik moest een dagje eerder terugkomen  want ik had een teamvergadering op vrijdag. Ik was op donderdag pas om 1.00 uur 's nachts thuis (saai dat dat is zo twee uur alleen op de autostrade).

Ik was aanwezig op het verplichtte team à la :" het licht is aan maar er is niemand thuis". Ik weet niet hoe dat op jullie teamvergaderingen gaat, maar die van ons zijn altijd te lang en gaan altijd over het afgesproken einduur. Ik moest om 14.00 uur bij de bank zijn. Ik heb gedaan met teamen om .....14.00 uur. Dus ik repte mij, om daar weer naar saai gezwets te luisteren. Ik moest om 15.10 uur aan de school zijn. Ik had gedaan op de bank om 15.00uur. Ik had ondertussen barstende honger.

Ik vertel dit alles, niet om u te vervelen, maar louter en alleen om de verzachtende omstandigheden van mijn blunder te schetsen.

Ik denk: " ik haal vlug wat frieten bij de drive-in van de Quick". De bewuste Quick ligt bij ons onder de Kinepolis. Om uit te rijden, moet je onder de cinema door.

Ik doe dit en plots..... KRSJJJ. Ik stop verschrikt en denk:"Oh neen, ik ben over iets gereden!" (geen mens want het klonk eerder als plastiek). Als plastiek??? KAK!!

Wat was ik vergeten???? Op het dak van mijn al betrekkelijk hoge monovolume, zat een dakkoffer om nog meer rommel mee te kunnen nemen op kamp. Een dakkoffer waar nu een klein scheurtje in was, een dakkoffer die we nog maar één keer gebruikt hebben, een dakkoffer die veel centjes heeft gekost, een dakkoffer die we nodig hebben om in augustus naar Frankrijk te gaan.

Een scheurtje valt toch mee, denkt u?

 Is ook zo, maar ik was nog niet onder de cinema uit hè. Neen voor mij was nog zo ne lage dwarsbalk. Ik overzag mijn opties en wist dat ik nog maar één ding kon doen: ogen toe en doorrijden.









Eindresultaat: dakkoffer aan frut en wat minder geld op onze spaarboek.

Een week later en een nieuwe dakkoffer rijk (die op de auto gemonteerd was) krijg ik volgend telefoontje van mijne mens:

"Schat, als ge morgen met den Espace rijdt, dan parkeert ge u best niet op het dak van den Delhaize."  (dak Delhaize = slagboom van maar 2 meter = te laag voor monovolume met dakkoffer.)

Ik zei u al dat we aan mekaar gewaagd zijn, mijne mens en ik! Met dit verschil dat hij het op tijd zag en nog achteruit kon, maar dat is een detail.

game set match

Wij zijn aan elkaar gewaagd, mijne mens en ik.

We zijn dit jaar 20 jaar samen en hebben zodoende al de nodige watertjes doorzwommen. Sommige van die watertjes waren helder en verfrissend, anderen eerder troebel. We hebben 4 prachtige kinders gemaakt, een huis gebouwd en we zijn nog steeds samen.

We zijn ook twee klunzen. Dat ik dat was, is hoogstwaarschijnlijk al duidelijk uit een paar van de verhalen, die ik hier neerschreef. Maar dat mijne mens dat was...dat hadden jullie waarschijnlijk niet verwacht. Hij maakt toch van die mooie dingen. Hij is toch handig?!?

Is ie ook! Maaaaaar hij heeft ook de nodige dingen kwijtgedaan en gemolesteerd (soms uit kolère, soms per ongeluk). Bijna elk van zijn vingers verteld een verhaal over één van zijn bouwsels. Hij is een warhoofd, komt 's morgens drie keer terug binnen omdat hij dingen vergeet. Waarop verwarde kinderhoofdjes vroeger nog opkijken en zeiden: "Hei, papa zijt ge al terug?" En ze nu soms rollen met hun ogen, "weeral iets vergeten, zeker?".

Ik zou zo nog wat dingen over hem kunnen vertellen, over hoe hij bv. ooit in Engeland kippenbillen bestelde in een supermarkt en vroeg om "six chickenbutts, please", maar ik doe het beter niet. Kwestie van hem nog een jaar of 20 als lief te houden.

Waar ik eigenlijk naartoe wil is het volgende: ik ben de winnaar. Als we een wedstrijd hielden voor het meest/ernstigste klunzige feit van pakweg de laatste 3 maanden, dan win ik met voorsprong.

Hij heeft natuurlijk de sleutel kwijt gedaan van de grote auto, maar dat is dan ook zo'n stom plaatje, dat doet iedereen op den duur wel eens kwijt. Om dit te counteren ben ik dan ook maar mijn sleutelbos kwijtgeraakt (af en toe moet ge uw lief wat gunnen). Hij heeft hem drie weken later teruggevonden in het mandje van mijn fiets (dank mijn mensje). De meeste sleutels verroest, maar nog te gebruiken, behalve de sleutel van.... mijn auto. Daar zit een batterij in en dat kan niet tegen regen, zo'n batterij.

Verder heeft de creche van nr 4 nu allemaal roze hoeslakentjes, een paar gelukkig mooi egaal roze, een paar gewolkt.

Maar de moeder van alle klunzigheden, komt nog. Pfffff, morgen denk ik. :-)

en de saga continues...

Deze ochtend om 9.00 uur rinkelt mijn gsm:

A. (vriendinnetje van Maya): Hallo Katrien, er is iets geks gebeurd!

Om wat nu komt volledig te apprecieren moeten we eventjes terug gaan in de tijd.
Dit doe je best door drie vorige posts te lezen voor de lange versie...
of door snel mijn samenvattingkje te lezen (samanvattingkje: nieuw huis met grote tuin, vader maakt hok voor achtereenvolgens: Vlaamse reus, cavia, nog een cavia die wegloopt, dus een nieuwe cavia, weggelopen cavia komt terug, slechts 1 van de drie blijkt een vrouwtje te zijn, een vrouwtje dat 4 doodgeboren jongen baart, baasjes doen niks, vrouwtje baart weer 4 jongen,...

Tot daar ging mijn verhaal.

Het vrouwtje werd apart gezet met haar jongen. Die jongen mochten 4 weken bij haar blijven en geen seconde langer want vanaf dan zijn ze weer geslachtsrijp.

De dierenarts werd bezocht en wist te melden dat het 2 jongetjes waren en 2 meisjes.  Er werd een papier in de school van de kids opgehangen met een foto van vier keischattige cavia-baby's en een adoptie-oproep. Er werden vlug 3 baasjes gevonden.  2 baby-jongens voor R., een baby-meisje voor M., en een baby-meisje voor L. die gelukkig wat doorzaagde zodat haar moeder oook de mama-cavia erbij nam. Dit speelt zich allemaal eind mei af.

We springen even verder naar 1 juli. L. gaat naar Spanje voor een week en vraagt aan A. om op haar twee cavia's te babysitten. En het is die A. die hier 4 alinea's hoger in licht euforische paniek aan de lijn hangt.

Wie raadt wat ze te melden heeft, krijgt een baby-cavia!

Zie ginds komt de vraag er weer aan...

Ai ai, da's echt wel al lang geleden dat er hier nog iets gebeurde! En met hier bedoel ik op deze blog en niet in mijn leven. Want in mijn leven was het behoorlijk druk, waardoor het hier, op de blog dus, zeer stillekes was.

Of daar de komende twee maanden veel verandering in zal komen weet ik niet. Ik heb van nu tot half augustus verlof, dus tijd genoeg, in principe, maar er zijn wel vier kinderen thuis.....

Maar waar ik eigenlijk over wilde schrijven was het volgende:

Het was warm. Een echte zomerdag. Het was ook de laatste dag van het schooljaar. Die laatste dag eindigde 's middags. Na een hectische rit met een hysterische peuter langs twee lagere scholen, waren we eindelijk thuis. De peuter kreeg eten, smeet ermee en werd daarop zonder pardon in bed gezwierd.

De drie lagere schoolkinderen kregen boterhammen, smeten met verwijten naar elkaars hoofd en vlogen zonder pardon naar buiten om elkaar daar verder het leven zuur te maken. Vakantie, daar moet je altijd even aan wennen.

Ik zit eventjes achter het scherm van mijn computer. Ik bekijk mijn mails en plots staat mijn zoon naast mij.

Kaan: Ik weet al wat ik voor Sinterklaas wil!
Ik: Amai,nu al ?
Kaan: Yep, ik wil Skylanders en voor mijn verjaardag ook.
Ik: Ok
Kaan: Mamaaa, bestaat Sinterklaas echt?

En daar is ze weer! Die vraag die ik nog maar één keer eerder kreeg. Drie jaar geleden, tijdens de blijde intrede van de Sint. Tussen een meute hysterische kleutertjes ("ik zie de Siiiiiiiiiiint!!!") stond ik toen met mijn oudste broedsel. Die dat moment koos, op die plaats, tussen al die onschuldige en goedgelovige kindertjes om, vrij luid, deze vraag te stellen.
Ik zei haar toen dat we het daar thuis wel over zouden hebben, maar mijn verschrikte blik en het onvermogen om direct te reageren, had het antwoord al verraden. Ze huilde een beetje toen we het daar later over hadden. Ze was er vlug overheen, over het verraad, want zo een geheim delen met uw ouders, dat is ook behoorlijk fijn en volwassen.

Ik heb die vraag daarna niet meer gehad. Broedsel nummer twee is nochthans  maar een jaar jonger. Ze geloofde er echter nog zo hard in en ze was een tijd lang zo ongelukkig met haarzelf en het leven, dat ik het maar zo liet. Ik wou haar nog wat beschermen. Ik zag haar al (zo als de zoon van een collega) dagenlang somber door het huis dwalen omwille van al die leugens die haar ouders haar hadden verteld.

En daar was ze dus weer: die vraag. En niet op een sombere en kille winterdag ergens in oktober, neen op een superwarme vakantiedag in juni! En wederom wist ik niet wat te doen. De vragensteller in kwestie, mijne zoon, kan geen geheimen bewaren en is echt nog wel jong (1e studiejaar). Maar ik heb mij altijd voorgenomen om het gewoon eerlijk te vertellen dat ik gelogen heb :-) en niet in bochten verder te liegen om de leugen in stand te houden.

Verder ben ik dat hele sinterklaas-gebeuren kotsbeu. Ik heb mij al ontelbare keren versproken, vergat al eens de schoen te vullen, enz...

Ik had nog maar net gezegd dat ik eigenlijk Sinterklaas was en mijn enige mannelijke gebroed, spurt naar zijn zus (diegene die het nog niet wist omwille van mogelijk dramatische gevolgen) en zegt: "wist gij da al van Sinterklaas????"

Finn: "Duh, dat weet ik al lang!!!" "Ge denkt toch nie dat er iemand bestaat die over daken kan lopen en bij al die kinderen op één nacht speelgoed kan leggen???"

Tot zover de onschuld van mijn kinderen of hoe op een warme eerste vakantie-dag plots drie van mijn kinderen weet hebben van de leugen omtrent die goedheilige man.
Ik kan nu pakweg twee Sinterklasen vieren zonder de leugen in stand te moeten houden en dan is nummer vier oud genoeg om in leugens te geloven. Gelukkig heb ik dan drie handlangers.

huisgehouden

Ik wou dat ik een betere huisvrouw was. Mijn leven en vooral dat van mijn orde-zoekende wederhelft zou toch wat makkelijker en vrediger zijn als er meer orde en properheid in ons huis was.

Mijn leven zou ook minder pijnlijk (lees: schaamtevol) zijn.

Onverwacht bezoek zou bijvoorbeeld niet zo een probleem zijn. Ik heb graag mensen over de vloer, maar weet dat liefst toch een dag of twee op voorhand. Niet dat ik hen dan een blinkend meneer proper huis voorschotel, maar ik kan dan zonder schaamte zeggen: " let maar niet op de rommel". Onverwacht bezoek kan niet anders dan op de rommel letten, ze glijden er over uit, struikelen , moeten het wegschuppen om in een stoel te kunnen zitten of plakken met hun mouw aan tafel als ze eventjes willen leunen.

Ik zou ook niet gelijk ne bezetene laarzen moeten zoeken voor mijn jarige dochter, terwijl de 7 uitgenodigde BFF's ongeduldig staan te wachten. Die 7 meiden hebben netjes hun meegebrachte laarzen aan, nadat ik daar om vroeg in de uitnodiging en daarna ook nog eens persoonlijk. Die 7 meiden kunnen door het beekje in het bos pletsen met hun flink meegebrachte laarzen terwijl het feestvarken op sportschoenen door dat beekje sopt.

Mijn vader zou ook niet de kans hebben om zich te verkneukelen in een bijzonder pijnlijke rommel-gerelateerde anekdote.
Een anekdote die begint bij een inbraak in ons huis. Alwaar de boeven snel snel via de achterdeur, met ouderwets slot, mijn handtas meegrissen. Waarop wij de politie bellen.
De politie, uw vriend, betreedt ons huis en fluit: "fieuw, hier zijn ze DUIDELIJK binnengeweest!!!".
Waarop ik zwijg en mijne mens ook. Want die ravage is niet door de boeven gemaakt, die is van ons en ook wel van 3 eigen kinderen + 3 speelkameraadjes.

Bij deze wil ik de politie ook nog laten weten (weliswaar 5 jaar te laat), dat ze mogen stoppen met zoeken, ons digitaal fototoestel lag gewoon onder een stapel verkleedkleren.

Impressie van een keukeneiland in een pas opgeruimd huis