donderdag 10 mei 2012

huisgehouden

Ik wou dat ik een betere huisvrouw was. Mijn leven en vooral dat van mijn orde-zoekende wederhelft zou toch wat makkelijker en vrediger zijn als er meer orde en properheid in ons huis was.

Mijn leven zou ook minder pijnlijk (lees: schaamtevol) zijn.

Onverwacht bezoek zou bijvoorbeeld niet zo een probleem zijn. Ik heb graag mensen over de vloer, maar weet dat liefst toch een dag of twee op voorhand. Niet dat ik hen dan een blinkend meneer proper huis voorschotel, maar ik kan dan zonder schaamte zeggen: " let maar niet op de rommel". Onverwacht bezoek kan niet anders dan op de rommel letten, ze glijden er over uit, struikelen , moeten het wegschuppen om in een stoel te kunnen zitten of plakken met hun mouw aan tafel als ze eventjes willen leunen.

Ik zou ook niet gelijk ne bezetene laarzen moeten zoeken voor mijn jarige dochter, terwijl de 7 uitgenodigde BFF's ongeduldig staan te wachten. Die 7 meiden hebben netjes hun meegebrachte laarzen aan, nadat ik daar om vroeg in de uitnodiging en daarna ook nog eens persoonlijk. Die 7 meiden kunnen door het beekje in het bos pletsen met hun flink meegebrachte laarzen terwijl het feestvarken op sportschoenen door dat beekje sopt.

Mijn vader zou ook niet de kans hebben om zich te verkneukelen in een bijzonder pijnlijke rommel-gerelateerde anekdote.
Een anekdote die begint bij een inbraak in ons huis. Alwaar de boeven snel snel via de achterdeur, met ouderwets slot, mijn handtas meegrissen. Waarop wij de politie bellen.
De politie, uw vriend, betreedt ons huis en fluit: "fieuw, hier zijn ze DUIDELIJK binnengeweest!!!".
Waarop ik zwijg en mijne mens ook. Want die ravage is niet door de boeven gemaakt, die is van ons en ook wel van 3 eigen kinderen + 3 speelkameraadjes.

Bij deze wil ik de politie ook nog laten weten (weliswaar 5 jaar te laat), dat ze mogen stoppen met zoeken, ons digitaal fototoestel lag gewoon onder een stapel verkleedkleren.

Impressie van een keukeneiland in een pas opgeruimd huis



zaterdag 5 mei 2012

Niet meer te tellen op twee handen






Maya
maajtje
maajitska
maaiertje
zeemeerminnenhaar
kluns
grote zus
lieve vriendin
eerstgeboorne
dromer
zorger
luierik
sloddervos
fashionista
humorist
halve puber
geen kindje
meer
snif
11

dinsdag 1 mei 2012

maandag 23 april 2012

een verhaal met staartjes

Ik vertelde al eens eerder over de super-dol-dwaze-heerlijk zotte-aanvulavonturen (dit moet dus keihard op een ironische manier gelezen worden) van onze eigenste ark van Noach.
Toen kwamen we op een eindresultaat van: 1 kat, 1 konijn , 3 cavia's en 1 hond-on-hold.

De cavia's waren vrouwtjes, beloofden ze in de winkel (voelt ge hem al komen???). Hoezo waren??

Hier komt het:

Ik geef Juno eten. Terwijl ik dit doe, kijk ik uit onze gigantisch schuifdeuren naar buiten. Mijne mens loopt in de tuin. Hij moet eigenlijk iets helemaal vanachter in de tuin doen, maar stokt even wanneer hij langs het konijn+cavia-hok loopt. Hij kijkt naar iets, loopt verder, stopt, loopt terug, kijkt nog eens, kijkt nog eens beter. En kijkt dan met een verwilderde/paniekerige blik naar mij. Ik weet dadelijk wat er aan de hand is.

Hij vindt 4 baby cavia-lijkjes. Ze komen van de laatste aanwinst, de zwarte cavia ook wel gekend als Milla/monster/cute en ook nog een paar andere namen die ik niet meer weet. Ik ben niet zo verbaasd. Want weet ge, ik snap nu eindelijk waarom die cavia zo dik was.

We maken onszelf wijs dat die cavia al zwanger was toen we hem kochten. Dat gebeurt hoor, echt waar, een collega van mij zegt het ook, ECHT WAAR!! We maken onszelf dit wijs. We doen bijgevolg niets. We kunnen bijgevolg ook niet echt boos zijn dat die zwarte weer verdacht (gigantisch) dik is ondertussen. Maar wie weet is dit maar een idee, denk (hoop) (bid) ik.

En nu ik ze wat beter bekijk, vind ik precies dat die zwart-wit-bruine cavia ook wat dikker is. Nee, dat zal wel niet zo zijn. Ik begin vanalles te zien.

We krijgen een vriendinneke van Maya op bezoek. Een expert ter zake eigenlijk, want haar tante had ook cavia's en die had haar eens laten zien wat het verschil is tussen een mannetje en een vrouwtje. En het is haar professionele opinie dat Mimi (de eerste aanwinst en vernoemd naar een oma) een MAN is.

We doen dus waar we goed in zijn en doen dus voorlopig niets en wachten gewoon af. We zien wel of we binnenkort 30 cavia's hebben al dan niet van 2 verschillende moeders.

Wat ik wel al gedaan heb is contact opnemen met een cavia-opvangtehuis oftewel een cavia-minnend collega. Die direct bereid was om ons al dan niet mannetje Mimo (niet meer Mimi want dat is erg voor oma) te adopteren.

Toen ik dit blijde nieuws thuis verkondigde, liet Finn mij fijntjes weten dat zij die mevrouw dan toch graag eens even zou willen zien en spreken. "Want ge geeft u cavia toch niet zomaar aan iemand, zonder te weten of die er wel goed  voor zal zorgen?!?"
"Dat zou ge bij ons toch ook niet? Of wel MAMA?"

vrijdag 30 maart 2012

Het leven zoals het is: badkamer

De vrouw is moe. Ze besluit uit gemakzucht haar jongste kind, dat een humeur heeft om op te schieten en alleen maar het woord nee bezigt, in bad te doen. Haar zoon besluit mee te gaan. "Goed", denkt de vrouw dan hoef ik de baby niet bezig te houden in bad. Haar oudste dochter zit achter de computer en de andere dochter zit bij de buren.

Na een tijdje op een stoel in de badkamer te hebben zitten soezen, besluit de vrouw om haar badende kinderen toch maar even te wassen. Dit geeft geen problemen bij de baby, maar bij haar zoon stuit ze op problemen, want wassen " kriebelt plots heel hard". En dus moet de zoon wegglibberen van het washandje en dus moet de vrouw zich steeds verder uitrekken.

Dit tafereel speelt zich af in een vrij nieuwe badkamer. Een badkamer die de man zelf gemaakt heeft. Een badkamer die hem een halve vinger gekost heeft. Een badkamer die mooi is, maar ook zeer glad.

De combinatie van een wegglibberende zoon en een gladde vloer zorgt ervoor dat de vrouw uitglijdt. Ze valt met een oempf op de rand van het bad, met heel haar gewicht op haar linkerzij, rechterarm uitgestrekt met aan het einde een washandje richting zoon en een rechterbeen dat onaangenaam in contact komt met de punt van een kastdeurtje.

Op een ander moment zou de vrouw lachen. Maar vandaag niet. Ze is te moe, een beetje ziekskes en het is gewoon ook niet het juiste moment van de maand. Ze begint gewoon te huilen. Niet stil, maar luid, met harde snikken. Ze vlucht uit de badkamer en laat haar ongeïnteresseerde baby en geschokte zoon achter in de badkamer.

Na 2 minuten snikken in de wc, zonder deuren, staat daar de oudste dochter. Ze legt haar hand op de rug van haar moeder en vraagt bezorgd wat er gebeurd is. Terwijl ze haar moeder geruststellend over de rug wrijft leidt ze haar naar een stoel in de badkamer. De vrouw kalmeert. De oudste dochter blijft is de badkamer rondhangen, af en toe controlerend of haar moeder ok is.

Nadat de vrouw haar oudste dochter heeft verzekerd dat alles nu ok is en dat het wel lukt, vertrekt de oudste dochter terug computerwaarts nog streng roepend: "Als ge nog eens valt roept ge mij direct hoor!!"

De vrouw plukt de baby, zonder veel woorden en gedoe, uit bad, geeft de stille zoon een handdoek en begeeft zich naar het bed van de baby.

Als ze beneden komt, ziet ze haar zoon opruimen en borstelen. "Waarom", vraagt ze. "Ik voel me schuldig", zegt de zoon.

En dan beseft de vrouw twee dingen:

- naast chantage, omkoperij en gewoonweg hard roepen, is huilen vanaf nu misschien ook wel een optie om dingen gedaan te krijgen

- als ze ooit niet meer voor zichzelf kan zorgen, belt ze haar oudste dochter.



woensdag 21 maart 2012

kiwi's en ander speelgoed

Al 15 maanden gebroken nachten en dan nog vaak om 5.30 uur uw bed uit met een kwieke peuter. Die ,omwille van de onbestaande deuren, ook in ene weg alle andere kinderen wakker krijst.

Ga ik nu zagen over vermoeidheid? Neeje, alhoewel ik moe ben, valt het wel mee. Ik wou zelf nog een vierde kind. Ik mag/wil dus niet klagen, want ik wist na 3 slechte slapers al dat ik genetisch niet in staat ben om doorslapers te produceren.

Als ik gewoon blijf gaan, lukt het wel. Wee mij als ik 5 minuten ga zitten in de zetel. Dan slaap ik binnen de minuut.

Maar waar ik mij wel zorgen om begin te maken zijn mijn grijze celletjes!

De makkelijkste woorden komen niet:
"Allez ga zitten op uwe......... Ge weet wel da ding met 4 poten."

Wat ik denk en doe, zeg ik ook, vooral aan de telefoon.
Op uw werk de telefoon opnemen terwijl ge een bestand wilt opslaan, klinkt dan als volgt:
 "Bestand"....." Euh, ik bedoel goede morgen"

Als uw werk naar uw thuis belt op de GSM . En ge ziet de  naam van uw werk op uw schermpje neemt ge bijgevolg op met
" XXXX school Hasselt, kan ik u helpen"
Waarop uw collega het uitproest.
En gij zegt (met ne behoorlijk rode kop): "Shit, ik bedoel, met Katrien"

Als ge naar de Standaard Boekhandel belt om te vragen of uw boek al aangekomen is.
En ge visualiseert dat kleine boekje in uw hersenen. Dan zegt ge tegen de dame die opneemt:
"Goedendag mevrouwtje"

En soms is er zelfs geen uitleg voor de waanzinnige versprekingen die ge blijft herhalen:
Kaan speelt met zijne jojo.
Ik zeg: " Hei Kaan gij kunt nogal wat me die kiwi"
Kaan:"Hè???"
Ik" euh, jojo"

5 minuten later.
Ik: "Finn, waar is uwe kiwi eigenlijk?"
Finn:" Ik lust geen kiwi"
Ik:"euh, jojo"

Verder maai ik alles om wat op mijn weg ligt, ben ik een gevaar op de openbare weg en heb ik nog minder geduld met mijn kinders dan anders.






woensdag 14 maart 2012

wijvenweek: een mening of nie of wel?

Een mening ventileren vind ik op zich niet moeilijk. In het middelbaar kregen bepaalde klasgenoten zelfs "de schijt" van mij omwille van het feit dat ik over alles een mening heb.
Ik babbel graag en veel, ik vind een goei discussie zelfs fijn.

Ik heb zeker niet over alles een mening, daarvoor houd ik bv. de actualiteit te weinig (tot niet) in het oog. Ik moet vaak via facebook ,collega's aan de eettafel, tijdens het half uurtje autoradio per dag of (schaam)  via mijn lagere schoolkinderen ontdekken wat er die dag weer gebeurd is in de wereld.

Ik zou dus vandaag mijn mening kunnen ventileren over het onderwijs en hoe dat mijn negenjarige dochter nu al vermorzeld heeft ipv haar te laten openbloeien of over het feit dat mensen verplicht Nederlands moeten leren of anders allerhande sancties opgelegd krijgen of over eender welk ander onderwerp waar ik nu even niet op kan komen.

Ik kan (durf) dat echter niet. Ik vind dat niet leuk een geschreven mening hebben. En dan gaat het er niet om dat ik mijn mening niet op papier krijg, maar eerder om de reacties.

Ik schrik daar echt van, van de reacties die sommigen (op andere "blogs met een mening") achterlaten. Dat komt hard aan bij mij. Niet dat die reacties zo cru zijn, maar het is weinig genuanceerd omdat je de persoon zelf er niet bijkrijgt. Je ziet niet hoe iemand dat zegt. Wat bv. zijn lichaamstaal is. Het is misschien raar, maar ik zie,hoor en voel liever hoe iemand mij lik op stuk geeft  dan dat ik een "felle" reactie lees en ernaar moet raden wat de gemoedstoestand van de schrijver is.  Wie weet heeft hij/zij wel een mes vast!



O ja, en dat van dat onderwijs en Nederlands leren dat meende ik niet hoor! Of wel? Of nie?