De laatsten zullen...gewoon de laatsten zijn.

Dat hebt ge als ge te lang wacht. Eerst denkt ge: "Ik ga echt niet als eerste, ik wacht efkes af wat een paar van de ander zo al doen en dan heb ik meer een richting." Maar dan ineens hebben zoveel ander het al gedaan, dat het eigenlijk een beetje sullig wordt om het nog te doen, want alles is al gedaan.

Maar beloofd is beloofd: dus ja, ik ben ook naar de Big Blogameetup geweest en ik ga gewoon nog efkes herhalen wat al de rest al verteld heeft.

Na heel wat getreuzel en bijeengeraap van moed, schreef ik mij dan toch een week te laat in, maar enkel nadat ik zeker wist dat ik toch twee iemanden kende.

Ik ben namelijk alleen maar goed in sociaal zijn als ik daar betaald voor wordt. Voor mijn werk moet ik de hele tijd met mensen omgaan. En dat is geen probleem, want ik weet waarover ik het moet hebben en ik weet wat ze van mij verwachten.

Het was dus eigenlijk een hele overwinning dat ik mij hiervoor inschreef. En niet alleen inschreef, maar ook ging!

En het was leuk, Ik heb nog niet met de helft van de aanwezigen gesproken, maar dat geeft niet. De mensen waarmee ik wel sprak, waren tof en de avond vloog voorbij. Er waren zelfs een paar baby'tjes waarvan ik er eentje op schoot mocht nemen. Mijn hormonen zijn dus ook weer tevreden.

Voor de rest was er lekker eten (babycakesandrabbits en Jackie's), een hippe omgeving (wasbar Antwerpen)en we kregen zelfs kadootjes!

Weeral

Het leek nog maar eventjes geleden dat ik dit schreef en nu heb ik alweer eenzelfde gewaarwording maar dan met het volgende kind. Dat is als kinderen maar een jaar schelen, dan volgen dingen zoals bv. eerste keren en puberteit, veel sneller op elkaar.

 En dus is zij ook plots een ferm madam. Ze heeft een model, is rustiger en vooral stiller  geworden. Ze ontwikkelt langzaam een eigen kledingstijl, een leuker gevoel voor humor, is wat meer voor rede vatbaar. En is net als haar zus ineens zo groot en mooi, dat ik niet kan geloven dat dat schepsel ooit uit mijn lijf kwam.

En deze keer zie ik geen mascara en dotje, maar wel vlechten (en een handtas en de obligate kaki groene jas met pelskap). Dit kind, dat altijd lang haar wilde, maar daar niks mee wilde (laten) doen. Nee, zelfs niet borstelen. Dit kind las en zag "De Hongerspelen" en hield daar buiten een humeur, lees-, schrijf- en rekenplezier ook een fascinatie voor vlechten aan over.

En dus zit ik hier naar Youtube-filmpkes te kijken met een (eindelijk) gewillig haarmodel voor me. En filmpjes over haren, dat is net als filmpjes over naaien/haken/breien/tegelen/metsen/..., het ziet er simpel uit, maar dat is het niet. Of toch niet voor mij. Haar dat uit mijn vingers glipt, vingers die verstrikt raken in haar dat niet mee moest, vlechten die er toch niet zo mooi uitzien als op het filmpje,...

Maar goed, de volgende is ne jongen en die scheelt drie jaar met zijn zus, dus ik heb wat ademruimte voor ik tatoeages moet leren zetten.

Roodkapjejasje

Toen ik dit op pinterest zag, wist ik direkt dat ik mezelf nog eens bijeen moest pakken!

Al van toen ze nog heel klein was, is mijn jongste bezig met roodkapje. Een van haar eerste rollenspelen was:

"Ik is het kapje en jij de boos"

Ik ben totaal niet creatief geweest en heb het oorspronkelijke jasje gewoon klakkeloos overgenomen. Want alhoewel ik niet zo van felle stofjes met schattige figuurtjes hou, was ik er zeker van dat zij het geweldig zou vinden.

Het enige dat ik anders deed was de knoopgaten. Ik verving ze door lusjes van rode elastiek. Wederom was creativiteit niet mijn drijfveer (alhoewel ik lang heb moeten nadenken over een oplossing), maar eerder onkunde en gebrek aan lef.

Ik maakte nog nooit knoopsgaten en durf het ook niet ( ik weet het vicieuze cirkel).

Om kort te zijn: ze vond hem geweldig, wilde ermee gaan slapen, ging akkoord met wachten tot morgen, ging ermee naar school als trui onder haar winterjas, hield het de hele dag aan, maakte er een snoephuisje mee, gebruikte het als doek voor suikerhandjes en sliep er uiteindelijk toch nog in.

Voor fatsoenlijke foto's verwijs ik u naar het origineel, life-action is meer ons ding. Alhoewel, life ...

 

 

puberandus beetje ambetantus

Eén van mijn dochters wentelt zich momenteel, zoals dat hoort bij een echte tiener, helemaal in de wereld van haar boeken.

Ze haat lezen nochtans met reden), maar sinds we dit ontdekt hebben, is ze niet meer te houden. Eindelijk kan ze dingen lezen die ze echt leuk vindt, die op haar niveau zitten.

Een tijd geleden was dat de Twillight-reeks en momenteel de Hongerspelen-reeks. De films heeft ze uiteraard ook al gezien.

Ze trekt zich ganse dagen terug met haar Ipod  en haar koptelefoon. Ze "leest" de boeken opnieuw en opnieuw, kocht de films met haar eigen geld en heeft die ook al meerdere malen bekeken.

Dat is soms, voor haar huisgenoten, vrij irritant. Ze is kortaf, snauwerig en dus minder aangenaam in de omgang.

Ik herinner mij dat nog van vroeger: dat opgaan in een film of boek. Als het verhaal gedaan was, had ik er heimwee naar. Je wilde eigenlijk in het verhaal kruipen, erbij zijn, meemaken wat de personages meemaakten. Je eigen huis en gezin was maar een bleek afkooksel van de wereld in je boeken.

Ze is er zo hard mee bezig dat ze het mee naar school pakt.
Een zelfgemaakte zin waarin het woord nuchter moet voorkomen wordt: "Haymitch kon alleen nuchter de juiste info geven over de Hongerspelen". (Haymitch is een zat personage)
Een les met rekenmachine wordt gebruikt om uit te rekenen hoeveel kinderen er omgekomen zijn tijdens de Hongerspelen. (3220 rekening houdend met het feit dat ze al 15 jaar gehouden worden en er telkens 2 kinderen uit 12 districten meedoen, daar de 15 winnaars afgetrokken en ook nog de 5 deelnemers die in het tweede boek ontsnappen)

Ik vind dat allemaal heel schattig, eigenlijk.

Ik zou daar een foto van kunnen tonen, maar dat lukt helaas niet meer. Kleuters laten zich nog chanteren/ompraten/dwingen, tieners geven u de hand.

Reppig

Ik schaam mij soms wel een beetje voor mijn huishouden.

Niet voor mijn kinderen, ik weet niet precies hoe we het gedaan hebben (dus verwacht geen goed raad), maar ik krijg vaak complimenten over hen. Over hoe gemakkelijk ze zijn en dat ze zo goed helpen en ooh zo beleefd zijn. Waarschijnlijk spreiden ze zo duchtig met die kwaliteiten dat die thuis uitgeput zijn. Ik merk daar niet altijd iets, van die hulpvaardigheid ("als ge ergens langsloopt en het valt, kunt ge het dan AUB ook oprapen") of beleefdheid
("Wat zegt ge als ge een boer laat?"   "Astublieft?") of gemakkelijkheid ("Als ge nu niet binnen de drie tellen uw schoenen aandoet, dan gaat ge op uw blote voeten mee").

Maar goed ge kunt ergens met hen komen en zelfs vaker. Geen schaamte nodig op het kinderfront dus.

Maar mijn huis en ons dagelijks leven, dat ik zo ne rommel. Zo zonder routine, regelmaat en orde vaak.Op een doordeweekse dag zorgt school en werk voor regelmaat en routine. En het feit dat we niet thuis zijn door school en werk zorgt voor een zekere mate van orde.

Maar in de vakantie...Man o man, wat is het hier dan een zooitje ongeregeld en een zwijnestal. Kinderen die ne hele dag in pyjama rondlopen en soms pas om half 12 aan hun cornflakes beginnen. Rond avondetenstijd merken dat ge niks in huis hebt en dus maar weer boterhammen eten.

Overal speelgoed en hondenharen (die mijn lief bijna manisch elke dag weg stofzuigt, maar die een half uur later weer rond dwarrelen). Begonnen vakantie-projecten die liggen te wachten op afwerking : een kinderkamer vol stapeltjes kleren, want de oude kast staat al beneden maar de nieuwe zit nog in de doos, een keuken vol potten en deeg en gestolde chocola van de uitgeprobeerde cakepops, ...

Iedereen ligt altijd te laat in bed: de kinderen omdat het vakantie is en ge hen iets gunt (of ze zijn zo stil dat ge ze vergeet) en gij omdat zij zo laat in bed liggen en ge uwzelf nog wat gunt.

Dat is op zich niet zo erg allemaal zo lang dat binnenshuis blijft, tot er dan onverwachts iemand binnenkomt en struikelt over begaaide kinderen en behaard speelgoed en een hond die op hen blijft springen met modderpoten.

Maar het meest schaamtevolle gebeurde vorige week.

Mijn schoonouders kwamen langs en trotseerden en negeerden al het bovenstaande. Ze aaiden de springende hond, stapten over speelgoed, klopten haren van hun boek, knuffelden smoezelige kleinkinderen, keken niet richting keuken en zochten een vrije stoel.

Terwijl ik met mijn schoonmoeder sprak, hielp ik de kleinste met haar potje zoeken, deed haar broek naar beneden voor een grote boodschap, veegde haar billen af en besloot om eerst mijn schoonmoeder te helpen met iets en dan het potje weg te kiepen.

"Heeft iemand het potje van Juno al leeggemaakt" vroeg ik even later aan een stel luie kinderen.
"Nee, nope, neeje." (zie ik al dat ze lui zijn)
"Juke, heb jij je potje leeggemaakt?" (ze is nog zo klein dat ze graag dingen doet)
"Nee, mama"

Ik ga niet in detail vertellen wat ik toen zag, want het is te schaamtevol, maar kan wel melden dat onze hond geen avondeten meer nodig had.

En dan denk ik: alleen hier kan zo iets walgelijks en reppig gebeuren. Of nie????

creatief met zus

Ik wandel door het Carrefourke met mijn jongste telg.
Ik duw de kar, zij zit in het stoeltje.
Ik stop aan de charcuterie om boterhamworst en salami te nemen.
Zij zwaait met haar benen en kijkt wat rond.
Ik leg het vlees in de kar.

Plots kijkt ze mij aan en ik kan bijna een lichtje boven haar hoofd zien branden.
"Mama, kijk wat ik kan!"
Ze kruist haar armen,
steekt de wijsvingers van beiden handen op en zegt:
"Fok joe bisj".
Ze glundert en wacht grijnzend af tot ik haar de hemel in prijs.

Ik weet niet goed wat ik eerst zal doen: lachen, kijven of doen alsof het niet gebeurd is.
Ik besluit niet boos te zijn.
Het is eigenlijk ook wel grappig.
Een kleuter van drie die foute vingers opsteekt en fout Engels praat.
Een onschuldig kindje op een doorsnee zondag die onwetend vulgair doet en daar heel fier op is.

Ik vertel haar daar aan de charcuterie in het Carrefourke, dat wat ze zegt niet zo netjes is. Dat ze het zeker niet in de klas mag zeggen, want dat haar juf (die heilig is) dat niet mooi vindt.

Thuis heb ik nog een gesprek met een bijna negenjarige huisgenoot.
Een huisgenoot die het wel grappig vindt om zijn kleine zus vuile woorden en gebaren te leren.
Een huisgenoot die belooft het nooit meer te doen, maar die het vooral jammer vindt dat hij er niet bij was daar in het Carrefourke aan de charcuterie.

Waarom wij nog steeds geen nieuw zetels hebben part2 (Das boot)

Al die willen te kaap'ren varen, moet mannen met baarden zijn.

Jaws

Land in zicht

Jack Sparrow

peddels en een borstelminnende haai

Bemanning