Een mening ventileren vind ik op zich niet moeilijk. In het middelbaar kregen bepaalde klasgenoten zelfs "de schijt" van mij omwille van het feit dat ik over alles een mening heb.
Ik babbel graag en veel, ik vind een goei discussie zelfs fijn.
Ik heb zeker niet over alles een mening, daarvoor houd ik bv. de actualiteit te weinig (tot niet) in het oog. Ik moet vaak via facebook ,collega's aan de eettafel, tijdens het half uurtje autoradio per dag of (schaam) via mijn lagere schoolkinderen ontdekken wat er die dag weer gebeurd is in de wereld.
Ik zou dus vandaag mijn mening kunnen ventileren over het onderwijs en hoe dat mijn negenjarige dochter nu al vermorzeld heeft ipv haar te laten openbloeien of over het feit dat mensen verplicht Nederlands moeten leren of anders allerhande sancties opgelegd krijgen of over eender welk ander onderwerp waar ik nu even niet op kan komen.
Ik kan (durf) dat echter niet. Ik vind dat niet leuk een geschreven mening hebben. En dan gaat het er niet om dat ik mijn mening niet op papier krijg, maar eerder om de reacties.
Ik schrik daar echt van, van de reacties die sommigen (op andere "blogs met een mening") achterlaten. Dat komt hard aan bij mij. Niet dat die reacties zo cru zijn, maar het is weinig genuanceerd omdat je de persoon zelf er niet bijkrijgt. Je ziet niet hoe iemand dat zegt. Wat bv. zijn lichaamstaal is. Het is misschien raar, maar ik zie,hoor en voel liever hoe iemand mij lik op stuk geeft dan dat ik een "felle" reactie lees en ernaar moet raden wat de gemoedstoestand van de schrijver is. Wie weet heeft hij/zij wel een mes vast!
O ja, en dat van dat onderwijs en Nederlands leren dat meende ik niet hoor! Of wel? Of nie?
woensdag 14 maart 2012
maandag 12 maart 2012
wijvenweek: Schaamheid
Behalve af en toe een paar opvallende oorbellen hangt er hier niks op of aan mijn gezicht. En zelfs die oorbellen vergeet ik meestal.
Ik zou dit op het hebben van vier kinderen kunnen steken. Ik moet die klaar krijgen 's morgens. Niet zo van zelfsprekend! Niet alleen omdat het er vier zijn, maar ook omdat er eentje zichzelf nog niet kan aankleden vanwege nog maar 15 maanden oud. En er zit er ook eentje tussen die problemen heeft met elk afzonderlijk kledingstuk. De sokken hebben een bandje aan de tenen dat ze voelt, de onderbroek is stom want voelt lastig aan haar poep, de bloes is te strak aan haar oksels en de broek is ofwel te strak of zakt af. Verder zit daar nog eentje bij die tot ongeveer 12 uur nodig heeft om tot zichzelf te komen. Die sleept zich (zeeeeeeeeer traaaaaaag) van haar kamer naar de wc, terug naar haar kamer, dan naar beneden, struikelt daar eventjes over haar eigen voeten, sleept zich naar de keuken, knoeit wat cornflakes op de grond, gaat aan tafel zitten en eet. Dit alles met gezwollen oogjes en warig haar. Om het allemaal af te maken is daar nog de zoon, die de aandachtspanne van een mug heeft. Hij vergeet elke ochtend wat hij moet doen. Ik vertel het hem. Tegen dat hij bij zijn schoenen is, weet hij niet meer dat hij daar staat om die aan te doen. Dan maar spelen...
Ik sta natuurlijk ook te laat op. Bovenstaand tafereel moet zich allemaal voltrekken in 1 uur à 3 kwartier. Mijne mens staat ondertussen onder de douche, zit op de WC of zoekt een T-shirt die lekker zit.
Ikzelf heb een kwartier (in het beste geval) over om mij te douchen, haar te borstelen (nee niet drogen of stylen) en aan te kleden.
Ik zal het echter niet op die kinderen steken, of op mijn wederhelft. Ik weet ook gewoon niet hoe dat moet: schminken en haar stylen. Ik zie eruit als een hoer als ik dat probeer.
Het voelt ook zo aanwezig. Mascara maakt dat uw wimpers aan elkaar plakken. Ik durf ook niet meer te geeuwen, want dat geeft tranen, en stel dat uwe mascara dan uitloopt.
Nagellak maakt dat ik niets meer durf aan te raken. Lipstift hangt aan alles wat ge drinkt en/of eet.
En stel dat ik het toch ooit zou willen en ik zou schmink-les volgen. Wanneer begint ge daar dan mee? Eerst komt ge altijd heel verwaaid, met plat nat haar, afgebeten nagels en een bleek gezicht binnen gestormd op uw werk. En de volgende dag zit ge dan achter uw bureau gelijk Miss België. Dat valt zo op. Ik zou me schamen.
Ik zou dit op het hebben van vier kinderen kunnen steken. Ik moet die klaar krijgen 's morgens. Niet zo van zelfsprekend! Niet alleen omdat het er vier zijn, maar ook omdat er eentje zichzelf nog niet kan aankleden vanwege nog maar 15 maanden oud. En er zit er ook eentje tussen die problemen heeft met elk afzonderlijk kledingstuk. De sokken hebben een bandje aan de tenen dat ze voelt, de onderbroek is stom want voelt lastig aan haar poep, de bloes is te strak aan haar oksels en de broek is ofwel te strak of zakt af. Verder zit daar nog eentje bij die tot ongeveer 12 uur nodig heeft om tot zichzelf te komen. Die sleept zich (zeeeeeeeeer traaaaaaag) van haar kamer naar de wc, terug naar haar kamer, dan naar beneden, struikelt daar eventjes over haar eigen voeten, sleept zich naar de keuken, knoeit wat cornflakes op de grond, gaat aan tafel zitten en eet. Dit alles met gezwollen oogjes en warig haar. Om het allemaal af te maken is daar nog de zoon, die de aandachtspanne van een mug heeft. Hij vergeet elke ochtend wat hij moet doen. Ik vertel het hem. Tegen dat hij bij zijn schoenen is, weet hij niet meer dat hij daar staat om die aan te doen. Dan maar spelen...
Ik sta natuurlijk ook te laat op. Bovenstaand tafereel moet zich allemaal voltrekken in 1 uur à 3 kwartier. Mijne mens staat ondertussen onder de douche, zit op de WC of zoekt een T-shirt die lekker zit.
Ikzelf heb een kwartier (in het beste geval) over om mij te douchen, haar te borstelen (nee niet drogen of stylen) en aan te kleden.
Ik zal het echter niet op die kinderen steken, of op mijn wederhelft. Ik weet ook gewoon niet hoe dat moet: schminken en haar stylen. Ik zie eruit als een hoer als ik dat probeer.
Het voelt ook zo aanwezig. Mascara maakt dat uw wimpers aan elkaar plakken. Ik durf ook niet meer te geeuwen, want dat geeft tranen, en stel dat uwe mascara dan uitloopt.
Nagellak maakt dat ik niets meer durf aan te raken. Lipstift hangt aan alles wat ge drinkt en/of eet.
En stel dat ik het toch ooit zou willen en ik zou schmink-les volgen. Wanneer begint ge daar dan mee? Eerst komt ge altijd heel verwaaid, met plat nat haar, afgebeten nagels en een bleek gezicht binnen gestormd op uw werk. En de volgende dag zit ge dan achter uw bureau gelijk Miss België. Dat valt zo op. Ik zou me schamen.
maandag 30 januari 2012
Life's a bitch
Ik hou van oorbellen. Ik heb zelfs een pinterest-pagina exclusief gewijd aan oorsieraden.
Geen ringen, armbanden of kettingen voor mij. Dat voelt ge zo hard, dat doe ik om de vijf minuten uit en leg ik dan weer weg voor een zeer lange tijd.
Maar oorbellen dat stoort niet. En dan geen kleine knopjes of discrete ringetjes. Neen, als ge dan toch geen andere juwelen draagt dan mogen die oorbellen wel opvallen.
Het dragen van grote oorbellen stamt al uit mijn puberteit. Ik heb voor het grootste deel van mijn leven kort haar gehad. Eerst omdat dat moest van mijn moeder en daarna omdat ik het zelf wou. En als opgroeiend puber meisje is het zo- niet-cool, als iedereen u aanspreekt met "allez manneke, zeg het eens". Ik had nochthans toen ook al een behoorlijk stel borsten (ander puber-trauma: coopertest tijdens LO zonder behoorlijke sportBH, maar wel jongens langs de kant).
Opvallende oorbellen dus. Dat maakt dat uw kinderen die oorbellen ook zien. En dat uw dochter van 5 jaar vraagt of ze ook mag. En dat mag, voor het lentefeest. Met het hele gezinnetje naar de juwelier. Voor de rest van de namiddag een boos zwijgend kind, omdat het toch meer pijn deed dan dat mama zich blijkbaar herinnerde. Een kind dat eindelijk terug praat, na omkoping met een ijsje.
Daarna een tweede dochter. Een dochter die per definitie alles hetzelfde wil als haar oudere zus. Want anders is HET NIET EERLIJK !!! Een jaar later dus terug naar dezelfde juwelier met z'n allen. Dochter schrikt minder van de pijn, dankzij een zus die haar op de meest helse pijnen heeft voorbereid. En natuurlijk daarna een ijsje, want anders is HET NIET EERLIJK!!
We springen nu naar drie jaar later. Ik zit in de auto met mijne zoon.
Kaan: "Mama, ik doe binnenkort mijn lentefeest, hè" (voelt ge hem al komen??)
Ik: " Hm, hm"
Kaan: "Mag ik dan ook oorbellen laten schieten?"
Ik: "Nee schat"
Kaan: "MAAR, Maya en Finn mochten da ook!!!"
Ik: "Ja maar voor jongens is dat anders dan voor meisjes." "Kijk; maar eens op school daar is geen enkele (gelukkig) jongen met een oorbel."
Kaan: "De papa van Yorn heeft wel oorbellen"
Ik: "Ja, maar die is ouder. Oorbellen voor jongens, is als wanneer uw zussen een tatoeage wilden voor hun lentefeest. Dat gaat niet voor kleine kinderen. Dat is te raar."
Kaan: "Mag ik dan een taoeage?" (OMG, soms maakt ge het alleen maar erger met al dat uitgeleg)
Ik: "Daar hebben we het nog eens over als ge 18 jaar zijt!" (Dit wou ik zo hard nooit zeggen tegen mijn kinderen)
En daar zit ik dan in de auto. Met een 7-jarig jongetje, armen gekruist voor zijn borst, frons tussen zijn wenkbrauwen en weigerend nog iets te zeggen. Want hij krijgt geen tatoeage voor zijn lentefeest.
Wat schiet er nog over voor de echte puberteit? En wil ik dat wel weten?
Geen ringen, armbanden of kettingen voor mij. Dat voelt ge zo hard, dat doe ik om de vijf minuten uit en leg ik dan weer weg voor een zeer lange tijd.
Maar oorbellen dat stoort niet. En dan geen kleine knopjes of discrete ringetjes. Neen, als ge dan toch geen andere juwelen draagt dan mogen die oorbellen wel opvallen.
Het dragen van grote oorbellen stamt al uit mijn puberteit. Ik heb voor het grootste deel van mijn leven kort haar gehad. Eerst omdat dat moest van mijn moeder en daarna omdat ik het zelf wou. En als opgroeiend puber meisje is het zo- niet-cool, als iedereen u aanspreekt met "allez manneke, zeg het eens". Ik had nochthans toen ook al een behoorlijk stel borsten (ander puber-trauma: coopertest tijdens LO zonder behoorlijke sportBH, maar wel jongens langs de kant).
Opvallende oorbellen dus. Dat maakt dat uw kinderen die oorbellen ook zien. En dat uw dochter van 5 jaar vraagt of ze ook mag. En dat mag, voor het lentefeest. Met het hele gezinnetje naar de juwelier. Voor de rest van de namiddag een boos zwijgend kind, omdat het toch meer pijn deed dan dat mama zich blijkbaar herinnerde. Een kind dat eindelijk terug praat, na omkoping met een ijsje.
Daarna een tweede dochter. Een dochter die per definitie alles hetzelfde wil als haar oudere zus. Want anders is HET NIET EERLIJK !!! Een jaar later dus terug naar dezelfde juwelier met z'n allen. Dochter schrikt minder van de pijn, dankzij een zus die haar op de meest helse pijnen heeft voorbereid. En natuurlijk daarna een ijsje, want anders is HET NIET EERLIJK!!
We springen nu naar drie jaar later. Ik zit in de auto met mijne zoon.
Kaan: "Mama, ik doe binnenkort mijn lentefeest, hè" (voelt ge hem al komen??)
Ik: " Hm, hm"
Kaan: "Mag ik dan ook oorbellen laten schieten?"
Ik: "Nee schat"
Kaan: "MAAR, Maya en Finn mochten da ook!!!"
Ik: "Ja maar voor jongens is dat anders dan voor meisjes." "Kijk; maar eens op school daar is geen enkele (gelukkig) jongen met een oorbel."
Kaan: "De papa van Yorn heeft wel oorbellen"
Ik: "Ja, maar die is ouder. Oorbellen voor jongens, is als wanneer uw zussen een tatoeage wilden voor hun lentefeest. Dat gaat niet voor kleine kinderen. Dat is te raar."
Kaan: "Mag ik dan een taoeage?" (OMG, soms maakt ge het alleen maar erger met al dat uitgeleg)
Ik: "Daar hebben we het nog eens over als ge 18 jaar zijt!" (Dit wou ik zo hard nooit zeggen tegen mijn kinderen)
En daar zit ik dan in de auto. Met een 7-jarig jongetje, armen gekruist voor zijn borst, frons tussen zijn wenkbrauwen en weigerend nog iets te zeggen. Want hij krijgt geen tatoeage voor zijn lentefeest.
Wat schiet er nog over voor de echte puberteit? En wil ik dat wel weten?
vrijdag 6 januari 2012
Het eerste maaksel van 2005
eerste en enige zoon
stoere bink
klein hartje
tetterkont
uittester van alles wat niet mag
fletser
lieve vriend
vetzakske
womaniser
...
stoere bink
klein hartje
tetterkont
uittester van alles wat niet mag
fletser
lieve vriend
vetzakske
womaniser
...
zaterdag 31 december 2011
Het laatste maaksel van 2002
finn
finneke
finnemins
finnabella
schellebel
zotte flap
koppige ezel
doorzetterke
kwaaierik
knuffelmie
grote dierenvriend
...
finneke
finnemins
finnabella
schellebel
zotte flap
koppige ezel
doorzetterke
kwaaierik
knuffelmie
grote dierenvriend
...
zondag 11 december 2011
En toen waren we met elf....
Hoe de menselijke bewoners tot een totaal van 6 geraakt zijn, kon je hier al op verschillende momenten lezen.
Het aantal dierlijke inwoners is (blijkbaar) nog (steeds) groeiende.
1 kat: broer rijdt langs bordje met "gratis poesjes", kan zich niet inhouden, k
iest er eentje, beseft te laat dat op zijn kot geen dieren mogen, dumpt kat bij ouders, vader (opa) is boos want heeft 10 jaar geleden gezworen om nooit meer zo'n beest in huis te halen, vader stelt ultimatum: andere opvang of het asiel, zus met week hart adopteert kat.
1 konijn: 2de dochter zaagt non-stop voor hond, vanwege nieuwbouw en ondertussen 4 kids, is er geen geld voor omheining rond toch wel grote tuin, collega van mens heeft zwanger konijn, konijn blijkt gigantische Vlaamse reus te zijn, konijn krijgt gigantische konijnenren.
1 cavia: Konijn is eenzaam vinden de tee
rhartigen (ik noem geen namen, maar hoor er zelf absoluut niet bij) uit het gezin, een rit naar de dierenwinkel (voor konijnenvoer) ontaard in een ..... cavia als gezelschap voor het konijn.
1 cavia: ai, de cavia speelt niet met het konijn, nu zijn ze allebei eenzaam, plots staan daar weer twee teerhartige individuen met een cavia in de tuin.
En toen ........... waren de cavai's weg; ontsnapt. Dit leidde tot drama en ontroostbaarheid, daarna tot een helse achtervolging in de tuin toen er eentje ontdekt werd, een rit naar de dierenwinkel voor een kooi om binnen te zetten zodat de gevonden cavia niet meer kon weglopen, een nieuwe cavia (voor mijn verjaardag, please papa), de ontdekking van de cavia die "waarschijnlijk opgegeten is door een poehoes, wèhè", wederom een helse achtervolging in het donker deze keer.
Eindtotaal= 1 kat, 1 konijn, 3 cavia's.
Wie goed heeft opgelet zal opmerken dat er ons ook nog een hond staat te wachten.
Wie hier altijd komt meelezen zal ook weten dat ik bang heb voor dieren (alle soorten).
Dolle pret!
En wat hoorde ik iemand net zeggen: "oh zo zielig, nu is Sem (konijn) zo eenzaam"
Het aantal dierlijke inwoners is (blijkbaar) nog (steeds) groeiende.
1 kat: broer rijdt langs bordje met "gratis poesjes", kan zich niet inhouden, k
iest er eentje, beseft te laat dat op zijn kot geen dieren mogen, dumpt kat bij ouders, vader (opa) is boos want heeft 10 jaar geleden gezworen om nooit meer zo'n beest in huis te halen, vader stelt ultimatum: andere opvang of het asiel, zus met week hart adopteert kat.1 konijn: 2de dochter zaagt non-stop voor hond, vanwege nieuwbouw en ondertussen 4 kids, is er geen geld voor omheining rond toch wel grote tuin, collega van mens heeft zwanger konijn, konijn blijkt gigantische Vlaamse reus te zijn, konijn krijgt gigantische konijnenren.
1 cavia: Konijn is eenzaam vinden de tee
rhartigen (ik noem geen namen, maar hoor er zelf absoluut niet bij) uit het gezin, een rit naar de dierenwinkel (voor konijnenvoer) ontaard in een ..... cavia als gezelschap voor het konijn.1 cavia: ai, de cavia speelt niet met het konijn, nu zijn ze allebei eenzaam, plots staan daar weer twee teerhartige individuen met een cavia in de tuin.
En toen ........... waren de cavai's weg; ontsnapt. Dit leidde tot drama en ontroostbaarheid, daarna tot een helse achtervolging in de tuin toen er eentje ontdekt werd, een rit naar de dierenwinkel voor een kooi om binnen te zetten zodat de gevonden cavia niet meer kon weglopen, een nieuwe cavia (voor mijn verjaardag, please papa), de ontdekking van de cavia die "waarschijnlijk opgegeten is door een poehoes, wèhè", wederom een helse achtervolging in het donker deze keer.
Eindtotaal= 1 kat, 1 konijn, 3 cavia's.
Wie goed heeft opgelet zal opmerken dat er ons ook nog een hond staat te wachten.
Wie hier altijd komt meelezen zal ook weten dat ik bang heb voor dieren (alle soorten).
Dolle pret!
En wat hoorde ik iemand net zeggen: "oh zo zielig, nu is Sem (konijn) zo eenzaam"
vrijdag 9 december 2011
En toen waren we met 6...
Het duurde zes jaar voor we het weer aandurfde (en met wij bedoel ik eigenlijk hij)!
De eerste 4 maanden was het zoals gewoonlijk weer een hel.
En alhoewel zwanger zijn natuurlijk zwaarder is als ge al drie kinderen hebt rondlopen, waren dat in mijn geval al drie 5-plussers. Dat wil zeggen dat ze al wat kunnen helpen, maar ook dat ze de zwangerschap heel bewust meemaken. Ze beseffen dat er een wezen in uwe buik groeit, ze zien het bewegen, verheugen zich erop,stoefen ermee,...
Het zou weer een keizersnee worden. En alhoewel ik dat al twee keer had meegemaakt en ik doorgaans een zeer gerust iemand ben, had ik deze keer schrik... Want stel dat er iets mis ging, ik had wel al drie kinderen rondlopen, die mij ondanks hun "gevorderde" leeftijd toch nog heel erg nodig hebben.
En toen was het zover! 9 december 2010.
Mijn jupke, juke parapluke, Juno werd geboren. Ik hoorde haar huilen zo gauw (gevoelige lezers doen nu best hun oogske efkes toe) de gynaecoloog door de laatste laag gesneden had. Zelfs hij was verbaasd dat ze al huilde. Zo'n klein prutske. Oké, 3 kilo is niet weinig, maar in verhouding met mijn vorige worpen van om en bij de 4 kilo, leek ze toch heel klein en fijn.
En nu is ze dus één jaar. Geen baby meer. Ze kruipt, loopt langs de zetel, wordt kolèrig als ze haar goesting niet krijgt, is ne kieskeurige eter, zegt poes, staat graag in de belangstelling, trekt expres gekke snuiten in de hoop dat iemand lacht, is jaloers als haar zussen en/of broer mij knuffelen en is een schatje!

De eerste 4 maanden was het zoals gewoonlijk weer een hel.
En alhoewel zwanger zijn natuurlijk zwaarder is als ge al drie kinderen hebt rondlopen, waren dat in mijn geval al drie 5-plussers. Dat wil zeggen dat ze al wat kunnen helpen, maar ook dat ze de zwangerschap heel bewust meemaken. Ze beseffen dat er een wezen in uwe buik groeit, ze zien het bewegen, verheugen zich erop,stoefen ermee,...
Het zou weer een keizersnee worden. En alhoewel ik dat al twee keer had meegemaakt en ik doorgaans een zeer gerust iemand ben, had ik deze keer schrik... Want stel dat er iets mis ging, ik had wel al drie kinderen rondlopen, die mij ondanks hun "gevorderde" leeftijd toch nog heel erg nodig hebben.
En toen was het zover! 9 december 2010.
Mijn jupke, juke parapluke, Juno werd geboren. Ik hoorde haar huilen zo gauw (gevoelige lezers doen nu best hun oogske efkes toe) de gynaecoloog door de laatste laag gesneden had. Zelfs hij was verbaasd dat ze al huilde. Zo'n klein prutske. Oké, 3 kilo is niet weinig, maar in verhouding met mijn vorige worpen van om en bij de 4 kilo, leek ze toch heel klein en fijn.
En nu is ze dus één jaar. Geen baby meer. Ze kruipt, loopt langs de zetel, wordt kolèrig als ze haar goesting niet krijgt, is ne kieskeurige eter, zegt poes, staat graag in de belangstelling, trekt expres gekke snuiten in de hoop dat iemand lacht, is jaloers als haar zussen en/of broer mij knuffelen en is een schatje!
Abonneren op:
Posts (Atom)


