stoere bink
klein hartje
tetterkont
uittester van alles wat niet mag
fletser
lieve vriend
vetzakske
womaniser
...
vrijdag 6 januari 2012
Het eerste maaksel van 2005
eerste en enige zoon
stoere bink
klein hartje
tetterkont
uittester van alles wat niet mag
fletser
lieve vriend
vetzakske
womaniser
...
stoere bink
klein hartje
tetterkont
uittester van alles wat niet mag
fletser
lieve vriend
vetzakske
womaniser
...
zaterdag 31 december 2011
Het laatste maaksel van 2002
finn
finneke
finnemins
finnabella
schellebel
zotte flap
koppige ezel
doorzetterke
kwaaierik
knuffelmie
grote dierenvriend
...
finneke
finnemins
finnabella
schellebel
zotte flap
koppige ezel
doorzetterke
kwaaierik
knuffelmie
grote dierenvriend
...
zondag 11 december 2011
En toen waren we met elf....
Hoe de menselijke bewoners tot een totaal van 6 geraakt zijn, kon je hier al op verschillende momenten lezen.
Het aantal dierlijke inwoners is (blijkbaar) nog (steeds) groeiende.
1 kat: broer rijdt langs bordje met "gratis poesjes", kan zich niet inhouden, k
iest er eentje, beseft te laat dat op zijn kot geen dieren mogen, dumpt kat bij ouders, vader (opa) is boos want heeft 10 jaar geleden gezworen om nooit meer zo'n beest in huis te halen, vader stelt ultimatum: andere opvang of het asiel, zus met week hart adopteert kat.
1 konijn: 2de dochter zaagt non-stop voor hond, vanwege nieuwbouw en ondertussen 4 kids, is er geen geld voor omheining rond toch wel grote tuin, collega van mens heeft zwanger konijn, konijn blijkt gigantische Vlaamse reus te zijn, konijn krijgt gigantische konijnenren.
1 cavia: Konijn is eenzaam vinden de tee
rhartigen (ik noem geen namen, maar hoor er zelf absoluut niet bij) uit het gezin, een rit naar de dierenwinkel (voor konijnenvoer) ontaard in een ..... cavia als gezelschap voor het konijn.
1 cavia: ai, de cavia speelt niet met het konijn, nu zijn ze allebei eenzaam, plots staan daar weer twee teerhartige individuen met een cavia in de tuin.
En toen ........... waren de cavai's weg; ontsnapt. Dit leidde tot drama en ontroostbaarheid, daarna tot een helse achtervolging in de tuin toen er eentje ontdekt werd, een rit naar de dierenwinkel voor een kooi om binnen te zetten zodat de gevonden cavia niet meer kon weglopen, een nieuwe cavia (voor mijn verjaardag, please papa), de ontdekking van de cavia die "waarschijnlijk opgegeten is door een poehoes, wèhè", wederom een helse achtervolging in het donker deze keer.
Eindtotaal= 1 kat, 1 konijn, 3 cavia's.
Wie goed heeft opgelet zal opmerken dat er ons ook nog een hond staat te wachten.
Wie hier altijd komt meelezen zal ook weten dat ik bang heb voor dieren (alle soorten).
Dolle pret!
En wat hoorde ik iemand net zeggen: "oh zo zielig, nu is Sem (konijn) zo eenzaam"
Het aantal dierlijke inwoners is (blijkbaar) nog (steeds) groeiende.
1 kat: broer rijdt langs bordje met "gratis poesjes", kan zich niet inhouden, k
iest er eentje, beseft te laat dat op zijn kot geen dieren mogen, dumpt kat bij ouders, vader (opa) is boos want heeft 10 jaar geleden gezworen om nooit meer zo'n beest in huis te halen, vader stelt ultimatum: andere opvang of het asiel, zus met week hart adopteert kat.1 konijn: 2de dochter zaagt non-stop voor hond, vanwege nieuwbouw en ondertussen 4 kids, is er geen geld voor omheining rond toch wel grote tuin, collega van mens heeft zwanger konijn, konijn blijkt gigantische Vlaamse reus te zijn, konijn krijgt gigantische konijnenren.
1 cavia: Konijn is eenzaam vinden de tee
rhartigen (ik noem geen namen, maar hoor er zelf absoluut niet bij) uit het gezin, een rit naar de dierenwinkel (voor konijnenvoer) ontaard in een ..... cavia als gezelschap voor het konijn.1 cavia: ai, de cavia speelt niet met het konijn, nu zijn ze allebei eenzaam, plots staan daar weer twee teerhartige individuen met een cavia in de tuin.
En toen ........... waren de cavai's weg; ontsnapt. Dit leidde tot drama en ontroostbaarheid, daarna tot een helse achtervolging in de tuin toen er eentje ontdekt werd, een rit naar de dierenwinkel voor een kooi om binnen te zetten zodat de gevonden cavia niet meer kon weglopen, een nieuwe cavia (voor mijn verjaardag, please papa), de ontdekking van de cavia die "waarschijnlijk opgegeten is door een poehoes, wèhè", wederom een helse achtervolging in het donker deze keer.
Eindtotaal= 1 kat, 1 konijn, 3 cavia's.
Wie goed heeft opgelet zal opmerken dat er ons ook nog een hond staat te wachten.
Wie hier altijd komt meelezen zal ook weten dat ik bang heb voor dieren (alle soorten).
Dolle pret!
En wat hoorde ik iemand net zeggen: "oh zo zielig, nu is Sem (konijn) zo eenzaam"
vrijdag 9 december 2011
En toen waren we met 6...
Het duurde zes jaar voor we het weer aandurfde (en met wij bedoel ik eigenlijk hij)!
De eerste 4 maanden was het zoals gewoonlijk weer een hel.
En alhoewel zwanger zijn natuurlijk zwaarder is als ge al drie kinderen hebt rondlopen, waren dat in mijn geval al drie 5-plussers. Dat wil zeggen dat ze al wat kunnen helpen, maar ook dat ze de zwangerschap heel bewust meemaken. Ze beseffen dat er een wezen in uwe buik groeit, ze zien het bewegen, verheugen zich erop,stoefen ermee,...
Het zou weer een keizersnee worden. En alhoewel ik dat al twee keer had meegemaakt en ik doorgaans een zeer gerust iemand ben, had ik deze keer schrik... Want stel dat er iets mis ging, ik had wel al drie kinderen rondlopen, die mij ondanks hun "gevorderde" leeftijd toch nog heel erg nodig hebben.
En toen was het zover! 9 december 2010.
Mijn jupke, juke parapluke, Juno werd geboren. Ik hoorde haar huilen zo gauw (gevoelige lezers doen nu best hun oogske efkes toe) de gynaecoloog door de laatste laag gesneden had. Zelfs hij was verbaasd dat ze al huilde. Zo'n klein prutske. Oké, 3 kilo is niet weinig, maar in verhouding met mijn vorige worpen van om en bij de 4 kilo, leek ze toch heel klein en fijn.
En nu is ze dus één jaar. Geen baby meer. Ze kruipt, loopt langs de zetel, wordt kolèrig als ze haar goesting niet krijgt, is ne kieskeurige eter, zegt poes, staat graag in de belangstelling, trekt expres gekke snuiten in de hoop dat iemand lacht, is jaloers als haar zussen en/of broer mij knuffelen en is een schatje!
De eerste 4 maanden was het zoals gewoonlijk weer een hel.
En alhoewel zwanger zijn natuurlijk zwaarder is als ge al drie kinderen hebt rondlopen, waren dat in mijn geval al drie 5-plussers. Dat wil zeggen dat ze al wat kunnen helpen, maar ook dat ze de zwangerschap heel bewust meemaken. Ze beseffen dat er een wezen in uwe buik groeit, ze zien het bewegen, verheugen zich erop,stoefen ermee,...
Het zou weer een keizersnee worden. En alhoewel ik dat al twee keer had meegemaakt en ik doorgaans een zeer gerust iemand ben, had ik deze keer schrik... Want stel dat er iets mis ging, ik had wel al drie kinderen rondlopen, die mij ondanks hun "gevorderde" leeftijd toch nog heel erg nodig hebben.
En toen was het zover! 9 december 2010.
Mijn jupke, juke parapluke, Juno werd geboren. Ik hoorde haar huilen zo gauw (gevoelige lezers doen nu best hun oogske efkes toe) de gynaecoloog door de laatste laag gesneden had. Zelfs hij was verbaasd dat ze al huilde. Zo'n klein prutske. Oké, 3 kilo is niet weinig, maar in verhouding met mijn vorige worpen van om en bij de 4 kilo, leek ze toch heel klein en fijn.
En nu is ze dus één jaar. Geen baby meer. Ze kruipt, loopt langs de zetel, wordt kolèrig als ze haar goesting niet krijgt, is ne kieskeurige eter, zegt poes, staat graag in de belangstelling, trekt expres gekke snuiten in de hoop dat iemand lacht, is jaloers als haar zussen en/of broer mij knuffelen en is een schatje!
woensdag 23 november 2011
...en rijdt ons huisje niet stilletjes voorbij
Dinsdagochtend: Na een nacht zonder opstaan voor de baby, slaat de moeder haar wekker uit en staat op. Ze gaat naar elk van de drie andere kinderen hun kamers en wekt ze. De zoon schiet, tegen zijn normale gewoonte in, uit zijn bed en begint zich haastig aan te kleden.
De moeder wil naar beneden gaan om de chocomelk al op te warmen. Ze bevriest in haar actie, slaat tegen haar voorhoofd en denkt of beter gezegd schreeuwt in haar binnenste: "Shiiiiiiiiiiiiiiit, de schoen vergeten te vullen!!!!"
Haar hersenen beginnen verwoed te draaien en brengen mogelijke reddingsscenario's naar voren:
- nog vlug naar beneden lopen en ze vullen! Nee, dat kan niet, want alles is te ver verstopt en de zoon is zich aan een duizelingwekkend tempo aan het aankleden om dan naar beneden te stormen.
- Een brief schrijven van de Sint met de belofte om straks terug te komen. Ja, goed idee!
De moeder raast naar beneden en begint als een bezetene een pen en papier te zoeken, ondertussen luisterend of haar zoon niet naar beneden dendert. De moeder uit een paar vuile woorden want geen enkele pen werkt. Als ze uiteindelijk een potlood vindt, beseft ze dat vanwege een combinatie van het tijdstip nl. vroeg in de ochtend, het schuldgevoel en de stress omwille van het moeten vinden van een oplossing, ze geen inspiratie heeft voor een brief of de puf om een waardig Sintenhandschrift te fabriceren.
De moeder trekt verslagen naar boven en besluit de schuld op haar te nemen. "Jongen, de Sint is niet geweest." Waarop de zoon zich op de grond stort en krijst: "Waaaaaaaaaaaroooooooooooom!"
"Omdat mama deze nacht veel is opgestaan en waarschijnlijk is de Sint geschrokken."
" Weeeeeeeeeeeeeeeeeheeee, en ik was nog wel zo ze-nuw-achtiiiiiiig. Ik moest er bij-na van o-ver-geveeeeeen!"
Zijn oudste zus, die al op de hoogte is van de hele Sintenleugen en ook beseft dat haar moeder in de fout is gegaan, probeert te helpen.
"Weet je wat, laat je schoen gewoon staan, dan komt de Sint misschien wel iets brengen als wij op school zijn"
De zoon kalmeert. De moeder is trots op haar oudste kind en dankt haar met een stiekeme knipoog. Ze legt zich erbij neer dat ze iets vroeger zal moeten stoppen met werken om langs huis te gaan om de schoen te vullen met wat chocola voor ze iedereen op school haalt.
Grote zus doet nog een extra efforeke.
"En die zal waarschijnlijk iets extra's brengen omdat hij zich schuldig voelt." De zoon zit zijn leven weer helemaal zitten.
De moeder fronst naar haar oudste kind. Ze beseft dat ze niet zal werken in de namiddag, maar naar de Hema zal moeten voor "iets" extra's, want dat zit niet in de verstopplaats.
De moeder wil naar beneden gaan om de chocomelk al op te warmen. Ze bevriest in haar actie, slaat tegen haar voorhoofd en denkt of beter gezegd schreeuwt in haar binnenste: "Shiiiiiiiiiiiiiiit, de schoen vergeten te vullen!!!!"
Haar hersenen beginnen verwoed te draaien en brengen mogelijke reddingsscenario's naar voren:
- nog vlug naar beneden lopen en ze vullen! Nee, dat kan niet, want alles is te ver verstopt en de zoon is zich aan een duizelingwekkend tempo aan het aankleden om dan naar beneden te stormen.
- Een brief schrijven van de Sint met de belofte om straks terug te komen. Ja, goed idee!
De moeder raast naar beneden en begint als een bezetene een pen en papier te zoeken, ondertussen luisterend of haar zoon niet naar beneden dendert. De moeder uit een paar vuile woorden want geen enkele pen werkt. Als ze uiteindelijk een potlood vindt, beseft ze dat vanwege een combinatie van het tijdstip nl. vroeg in de ochtend, het schuldgevoel en de stress omwille van het moeten vinden van een oplossing, ze geen inspiratie heeft voor een brief of de puf om een waardig Sintenhandschrift te fabriceren.
De moeder trekt verslagen naar boven en besluit de schuld op haar te nemen. "Jongen, de Sint is niet geweest." Waarop de zoon zich op de grond stort en krijst: "Waaaaaaaaaaaroooooooooooom!"
"Omdat mama deze nacht veel is opgestaan en waarschijnlijk is de Sint geschrokken."
" Weeeeeeeeeeeeeeeeeheeee, en ik was nog wel zo ze-nuw-achtiiiiiiig. Ik moest er bij-na van o-ver-geveeeeeen!"
Zijn oudste zus, die al op de hoogte is van de hele Sintenleugen en ook beseft dat haar moeder in de fout is gegaan, probeert te helpen.
"Weet je wat, laat je schoen gewoon staan, dan komt de Sint misschien wel iets brengen als wij op school zijn"
De zoon kalmeert. De moeder is trots op haar oudste kind en dankt haar met een stiekeme knipoog. Ze legt zich erbij neer dat ze iets vroeger zal moeten stoppen met werken om langs huis te gaan om de schoen te vullen met wat chocola voor ze iedereen op school haalt.
Grote zus doet nog een extra efforeke.
"En die zal waarschijnlijk iets extra's brengen omdat hij zich schuldig voelt." De zoon zit zijn leven weer helemaal zitten.
De moeder fronst naar haar oudste kind. Ze beseft dat ze niet zal werken in de namiddag, maar naar de Hema zal moeten voor "iets" extra's, want dat zit niet in de verstopplaats.
dinsdag 15 november 2011
Tutorial: een soortement boomhut/kamp
Als ik zo wat rondlees in blogland merk ik dat vrij veel mensen aan het bouwen/verbouwen zijn. Sommigen zijn pas verhuisd, anderen gaan binnenkort verhuizen,nog anderen zijn nog volop aant verbouwen in de hoop ooit te kunnen verhuizen,...
Wij zitten hier al een fase verder. Ge weet wel die fase na de verhuis, waarin eigenlijk nog niks echt af is, maar er ook niks meer gebeurd, want ge woont er al in en eigenlijk is het al bij al toch goed leefbaar....
Ooit komen er deuren in ons huis zodat niet iedereen wakker wordt als de kat 's nachts te kennen geeft dat ze haar eten weer niet lust.
Ooit zullen we een oprit hebben die niet uit modder en brokkeljon bestaat, zodat ge in uwe living een zandkasteel kunt bouwen ook al hebt ge juist gestofzuigd.
Ooit zal die garage of schuur er komen zodat al het materiaal dat daarin moet, niet in een ander kamer staat zodat het materiaal wat in die kamer zou moeten staan, in een ander kamer staat,....
Maar die tutorial dus.
Als ge bouwt/ verbouwt gebeurt het al wel eens dat ge een verzameling paletten hebt om U tegen te zeggen. Ge zou die natuurlijk naart stort kunnen doen, maar ge zou die ook (zoals mijne verzamelgrage mens) kunnen bijhouden om daar dan later iets mee te maken voor uw kinders.
Nodig:
paletten
schroefboormachine
lange schroeven
eventueel een boom
werkwijze:
Denk effe na en schroef dan al die paletten dusdanig aan elkaar tot ge een hut/kamp hebt.
resultaat:
Wij zitten hier al een fase verder. Ge weet wel die fase na de verhuis, waarin eigenlijk nog niks echt af is, maar er ook niks meer gebeurd, want ge woont er al in en eigenlijk is het al bij al toch goed leefbaar....
Ooit komen er deuren in ons huis zodat niet iedereen wakker wordt als de kat 's nachts te kennen geeft dat ze haar eten weer niet lust.
Ooit zullen we een oprit hebben die niet uit modder en brokkeljon bestaat, zodat ge in uwe living een zandkasteel kunt bouwen ook al hebt ge juist gestofzuigd.
Ooit zal die garage of schuur er komen zodat al het materiaal dat daarin moet, niet in een ander kamer staat zodat het materiaal wat in die kamer zou moeten staan, in een ander kamer staat,....
Maar die tutorial dus.
Als ge bouwt/ verbouwt gebeurt het al wel eens dat ge een verzameling paletten hebt om U tegen te zeggen. Ge zou die natuurlijk naart stort kunnen doen, maar ge zou die ook (zoals mijne verzamelgrage mens) kunnen bijhouden om daar dan later iets mee te maken voor uw kinders.
Nodig:
paletten
schroefboormachine
lange schroeven
eventueel een boom
werkwijze:
Denk effe na en schroef dan al die paletten dusdanig aan elkaar tot ge een hut/kamp hebt.
resultaat:
zondag 9 oktober 2011
Give Back
Ik bekeek mijn laatste paar blogberichtjes en vond dat ik een beetje teveel klaag en zaag. De mensen gaan nog denken dat ik geen 4 kinderen wil, dat ik zielig ben, dat ik een zuur mens ben, dat ik...
Maar ondanks alle drukte vind ik het (meestal) echt wel leuk, zo vier kinderen. Het is inderdaad veel werk, maar (en nu schrijf ik een zin waar ik normaal gezien instant diarree van krijg) GE KRIJGT ER TOCH ZOVEEL VOOR TERUG.
Maar wat dan, vraag ik mij vaak af. Wat krijgt ge der voor terug? Kakpampers, insomnia, kopzorgen, de zenuwen,...
Wat ik vooral terugkrijg is plezier! Ik vind dat zo grappig en vertederend, kinderen die bezig zijn, praten tekenen, schrijven, groot worden,... Bij Baby's, peuters en kleuters is dat grappige/leuke meestal iets duidelijker. Ze zijn schattig, lief en grappig omdat ze dingen nog niet kunnen.
Kinderen die naar de lagere school gaan vind ik dan weer super grappig omdat ze dingen beginnen te leren of omdat ze iets doorhebben of expres grappig willen/kunnen zijn of omdat ze grote mensenpraat gebruiken of beginnen te redeneren
Een paar voorbeelden van de dingen die ik ( de voorbije week) grappig/leuk/vertederend/confronterend vond ( en dus TERUGKREEG) aan mijn drie 6-plussers:
* Ik zeg tegen Juno: "Kom schatteke dan gaat mama, fruitpap voor u maken". En ergens uit de diepste krochten van mijn huis roept Maya: EXTRA MAKEN!
* Het gaat over sproeten en dan vooral dat Finn de hare absoluut afschuwelijk vindt.
En ik zeg:" En papa dan, die heeft sproeten over zijn hele lijf".
Waarop Maya zegt (zeer droog, maar met de intentie tot humor): "Ook op zijn privé-stuk?"
* Ik maak een flauw grapje. Finn: "Goeie mama, echt ne goeie".
* Onze buren noemen elkaar: mama en papa ( bv. De man staat buiten en roept:" Maaamaaa, waar staat dat dan?"). Ik gruwel daarvan en heb dit blijkbaar eens vermeld in het bijzijn mijne kinders.
We komen thuis van 't school en Maya zegt: "Ha, mama en papa zijn blijkbaar terug van vakantie."
* Kaan is boos op mij. En begint plots een tekening te maken. Ik denk: Amai, hij is eroverheen. Maar wat staat er in het midden van de tekening: FOK!
* Finn luistert in de auto naar de radio en hoort iets over Hasselt (ge weet wel: stoute politiemannen). Ze vraagt wat er aan de hand is, ik leg het uit en ze slaat de nagel op de kop.
Finn: "Schandalig toch hè, politie is er toch om mensen te helpen, niet om die te pesten!"
* Maya: leest de krant en ziet een foto ivm de regeringsonderhandelingen.
Maya: Ah seh, Elio Di Rupo, die zou ik nu eens uit de duizenden herkennen!"
* We kijken naar karate kid. De film speelt zich af in China.
Finn: "Da's toch echt een raar land, China."
Maya: "Waarom?"
Finn wijst als een echte diva naar het beeld, draait met haar ogen en zegt: "Duh?"
* We kijken verder naar karate kid. Er is een zeer emotionele scène bezig over een man die vertelt hoe hij zijn kind en vrouw is kwijtgeraakt. De acteur huilt. Ik kijk toevallig naar links en zie dat de tranen over Maya haar wangen lopen. Ge weet wel net zoals volwassenen dat doen, stillekes verder kijkend in de hoop dat niemand het opmerkt.
* Kaan:" Ik vind juf Wendy lief"
Ik: Waarom?"
Kaan: "Omdat die ons dingen leert"
* Mijne mens is terug van 2 daagjes Berlijn en speelt met Kaan.
Finn helpt mij in de keuken.
Finn: "Amai, papa is ook ineens veel bezig met zijn kinderen. Vindt ge niet?"
* Kaan kijkt naar een interview op het nieuws. Er is iemand uit de Vlaanders aant woord.
Kaan: " Waarom praat die eigenlijk zo; HA HO Hie HO Hoe?"
* Maya is boos op Kaan.
Maya:" Da's nu al 10 jaar lang dat ik moet samenleven met die. Ik heb er genoeg van!"
Maya is gekalmeerd en heeft terug gevoel voor humor.
Maya: "Ik had me vergist, hè. Kaan is nog maar 6 jaar."
* Kaan: "Papa is naar Berlijn, dat ligt in Deutschland."
* We zitten in de auto. We luisteren naar de radio. Er komt reclame op. Een kleinzoon praat met zijn opa over zijn kot. De verwarming is van Daikin. De grootvader, maar simultaan ook Finn, zegt:" Ik wist wel da gij mijne kleinzoon waart"
* We zitten in de tuin en ALLE drie luisteren ze naar muziek via een koptelefoon.
Ik hoor: "Fok joe, ai woont doe wat joe tel mie (Kaan/rage against the machine), Jodeladiejodeladiejodeloe (Finn/ Laura van junior eurosong),
Sit on my discostick (Maya/lady Gaga).
En af en toe hoor ik daardoorheen: "MAMA, WAAR IS MIJN BOEK?", "NEEN FINN, IK HAD DA EERST" (denk aan het geluidsvolume van een voorbijrazende goederentrein).
Ik hoor ook mijne mens die iets gedaan probeert te krijgen: Kaan, Kaan, KAAN!!!!
En jullie? Wat krijgen jullie terug van jullie bloedjes??
Maar ondanks alle drukte vind ik het (meestal) echt wel leuk, zo vier kinderen. Het is inderdaad veel werk, maar (en nu schrijf ik een zin waar ik normaal gezien instant diarree van krijg) GE KRIJGT ER TOCH ZOVEEL VOOR TERUG.
Maar wat dan, vraag ik mij vaak af. Wat krijgt ge der voor terug? Kakpampers, insomnia, kopzorgen, de zenuwen,...
Wat ik vooral terugkrijg is plezier! Ik vind dat zo grappig en vertederend, kinderen die bezig zijn, praten tekenen, schrijven, groot worden,... Bij Baby's, peuters en kleuters is dat grappige/leuke meestal iets duidelijker. Ze zijn schattig, lief en grappig omdat ze dingen nog niet kunnen.
Kinderen die naar de lagere school gaan vind ik dan weer super grappig omdat ze dingen beginnen te leren of omdat ze iets doorhebben of expres grappig willen/kunnen zijn of omdat ze grote mensenpraat gebruiken of beginnen te redeneren
Een paar voorbeelden van de dingen die ik ( de voorbije week) grappig/leuk/vertederend/confronterend vond ( en dus TERUGKREEG) aan mijn drie 6-plussers:
* Ik zeg tegen Juno: "Kom schatteke dan gaat mama, fruitpap voor u maken". En ergens uit de diepste krochten van mijn huis roept Maya: EXTRA MAKEN!
* Het gaat over sproeten en dan vooral dat Finn de hare absoluut afschuwelijk vindt.
En ik zeg:" En papa dan, die heeft sproeten over zijn hele lijf".
Waarop Maya zegt (zeer droog, maar met de intentie tot humor): "Ook op zijn privé-stuk?"
* Ik maak een flauw grapje. Finn: "Goeie mama, echt ne goeie".
* Onze buren noemen elkaar: mama en papa ( bv. De man staat buiten en roept:" Maaamaaa, waar staat dat dan?"). Ik gruwel daarvan en heb dit blijkbaar eens vermeld in het bijzijn mijne kinders.
We komen thuis van 't school en Maya zegt: "Ha, mama en papa zijn blijkbaar terug van vakantie."
* Kaan is boos op mij. En begint plots een tekening te maken. Ik denk: Amai, hij is eroverheen. Maar wat staat er in het midden van de tekening: FOK!
* Finn luistert in de auto naar de radio en hoort iets over Hasselt (ge weet wel: stoute politiemannen). Ze vraagt wat er aan de hand is, ik leg het uit en ze slaat de nagel op de kop.
Finn: "Schandalig toch hè, politie is er toch om mensen te helpen, niet om die te pesten!"
* Maya: leest de krant en ziet een foto ivm de regeringsonderhandelingen.
Maya: Ah seh, Elio Di Rupo, die zou ik nu eens uit de duizenden herkennen!"
* We kijken naar karate kid. De film speelt zich af in China.
Finn: "Da's toch echt een raar land, China."
Maya: "Waarom?"
Finn wijst als een echte diva naar het beeld, draait met haar ogen en zegt: "Duh?"
* We kijken verder naar karate kid. Er is een zeer emotionele scène bezig over een man die vertelt hoe hij zijn kind en vrouw is kwijtgeraakt. De acteur huilt. Ik kijk toevallig naar links en zie dat de tranen over Maya haar wangen lopen. Ge weet wel net zoals volwassenen dat doen, stillekes verder kijkend in de hoop dat niemand het opmerkt.
* Kaan:" Ik vind juf Wendy lief"
Ik: Waarom?"
Kaan: "Omdat die ons dingen leert"
* Mijne mens is terug van 2 daagjes Berlijn en speelt met Kaan.
Finn helpt mij in de keuken.
Finn: "Amai, papa is ook ineens veel bezig met zijn kinderen. Vindt ge niet?"
* Kaan kijkt naar een interview op het nieuws. Er is iemand uit de Vlaanders aant woord.
Kaan: " Waarom praat die eigenlijk zo; HA HO Hie HO Hoe?"
* Maya is boos op Kaan.
Maya:" Da's nu al 10 jaar lang dat ik moet samenleven met die. Ik heb er genoeg van!"
Maya is gekalmeerd en heeft terug gevoel voor humor.
Maya: "Ik had me vergist, hè. Kaan is nog maar 6 jaar."
* Kaan: "Papa is naar Berlijn, dat ligt in Deutschland."
* We zitten in de auto. We luisteren naar de radio. Er komt reclame op. Een kleinzoon praat met zijn opa over zijn kot. De verwarming is van Daikin. De grootvader, maar simultaan ook Finn, zegt:" Ik wist wel da gij mijne kleinzoon waart"
* We zitten in de tuin en ALLE drie luisteren ze naar muziek via een koptelefoon.
Ik hoor: "Fok joe, ai woont doe wat joe tel mie (Kaan/rage against the machine), Jodeladiejodeladiejodeloe (Finn/ Laura van junior eurosong),
Sit on my discostick (Maya/lady Gaga).
En af en toe hoor ik daardoorheen: "MAMA, WAAR IS MIJN BOEK?", "NEEN FINN, IK HAD DA EERST" (denk aan het geluidsvolume van een voorbijrazende goederentrein).
Ik hoor ook mijne mens die iets gedaan probeert te krijgen: Kaan, Kaan, KAAN!!!!
En jullie? Wat krijgen jullie terug van jullie bloedjes??
Abonneren op:
Posts (Atom)