sjmoetsig

ik las hier over het bezig houden van peuters en dacht terug aan de tijd dat ik die nog had en moest bezighouden.
Dat liep vaak behoorlijk uit de hand ...

en weeral

Zoals ik in mijn vorige bericht al zei: in de paasvakantie. Nummer drie was uitgeteld voor begin januari en om de traditie van de feest-geboortedagen verder te zetten, is ie (weer met keizersnee)op driekoningen ter wereld gekomen.

Een jongen deze keer. Toen ik pas zwanger was, zeiden veel mensen: "Dat het nu maar een jongetje is!" En dat vond ik zo raar want drie meisjes had ik ook wel oké gevonden, niet dat ik niet blij ben met mijne zoon! En de papa is toch ook wel blij met zijne zoon, zeker nu het aantal vrouwen in ons gezin weer gegroeid is.

'T was wel efkes wennen, zo'n jongetje. Hij had een piemel, dus bij het pamperverversen, kon hij nog verder mikken, knutselen vond hij leuk maar vooral om de boel te begaaien, ballen, auto's, vliegtuigen (één van zijn eerste woordjes) en wapens waren instant interessant (ook al hadden wij tot dan toe vooral meisjesachtig speelgoed).

Ik moet eerlijk, en ook redelijk schaamtevol, bekennen dat zijn baby- en peutertijd redelijk aan mij voorbijgegaan is. Zo'n derde kindje dat kort op twee andere volgt, moet vooral mee met de rest. Je hebt niet veel tijd meer om stil te staan bij alle mijlpalen. Ik weet bijvoorbeeld echt niet meer wanneer hij kon lopen, terwijl ik dat van de oudste wel nog weet.

Ik weet wel nog dat hij heel sociaal was, hij lachte veel en naar iedereen, kon al vlug en zeer goed praten en deed(doet) dit veel en met iedereen.

Hij is een lief kereltje. Een echt man, heel stoer, maar toch bang voor veel dingen. Sociaal, maar ook gereserveerd als het over zijn eigen gevoelens gaat. En alhoewel hij echt een broer wou, is hij heel lief en zorgzaam voor zijn babyzus. Ik smelt elke keer als ik zie hoe hij haar troost.

Kaan ne gelukkige verjaardag!
o ja (dank u Riet), hij wordt 6 jaar!

weeral

Toen mijn broer hoorde dat mijn laatste broedsel weer (3 van de 4) in de eindjaarsperiode verwacht werd, vroeg hij:"wanneer doen jullie het eigenlijk altijd?" :) (rond paasvakantie blijkbaar)

Mijn eerste eindejaarsbroedsel wordt vandaag 8 jaar! Ik vind 31 december echt een stomme dag om geboren te worden. En ze is nog wel in gang gezet. Blijkbaar kon dat echt geen dag meer wachten. Ondertussen is ze al blijven zitten, want ja ze is dus echt wel een jaar jonger dan sommige van haar leeftijdsgenootjes.

Na eerst in gang gezet te zijn, is het uiteindelijk nog een keizersnee geworden, want ze wou echt nie! En koppig is ze altijd gebleven. Wie denkt dat bij een keizersnee het kind er zo uitfloept heeft het fout. Bij het kind in kwestie, hebben twee verpleegsters moeten duwen en de gynaecoloog moeten sleuren, voor ze eruit kwam (ze wilde écht nie).

Ze was de laatste van het jaar 2002 die in dat ziekenhuis ter wereld kwam. En toen ik eindelijk dicht genaaid was en de verdoving uitgewerkt en ik dus terug op mijn kamer kwam om eindelijk mijn boeleke te kunnen voeden, was daar het vuurwerk!

Ze is een zotte vlaai, koppig en ge hebt een handleiding (die vaak veranderd en aangepast moet worden) nodig om met haar om te gaan. Maar ze heeft pit, doorzettingsvermogen en is nooit te lui om te helpen (in tegenstelling tot andere gezinsleden).

Ze was geen mooie baby, maar nu is ze supermooi, met de mooiste sproeten ooit (al zou ze die zelf willen weg laten halen)

Lieve Finn, gelukkige verjaardag!!

tada

Op 9 december om 8.30 uur was ze er dan!
3 dagen te vroeg, maar dat wist ik al een paar weken, want het zou (weer) een keizersnee worden.
Kindjes de avond op voorhand naar oma en opa. Om 6 uur bed uit, om 7 uur int ziekenhuis, om 8.30 uur voor de 4de keer mama.

Ze woog maar 3 kg en was 48 cm lang.Dat is natuurlijk ruim voldoende, maar ik ben gewend aan kinderen van rond de 4 kilo, dus voor mijn gevoel is ze zeer klein en fijn.

Tot nu toe valt het heel goed mee om 4 kinderen te hebben ( al één week lang). De grote zussen en broer zijn zeer fier en zijn altijd bereid om tutjes, flesjes en schootjes te geven. Soms zelfs iets te bereid, ik heb al een beurtrol moeten opstellen voor wie nu aan de beurt is om iets te doen met de baby.








Ik geef gèèn borstvoeding. Ik heb mij dat twee keer, vanuit schuldgevoel en door propaganda in het ziekenhuis, laten aanpraten (de eerste keer was het mijn eigen keuze). Maar ik werd er alleen maar ellendig, zenuwachtig, moe en ongelukkig van. Dus ik ben sterk geweest, deze keer, en ben er niet mee begonnen. Het was een goede keuze. Ik voel me veel lekkerder. Het enige wat ik minder vind, is het feit dat er in het ziekenhuis wegwerpflesjes gebruikt worden. En als uw boeleke, 5 dagen lang, om de 3, maar vaker om de 2 uur, moet eten dan werkt ge dus echt wel mee aan het vergroten van de afvalberg. Ik heb ze dus maar bijgehouden, wie weet wat ik er nog mee kan doen.



Oh ja, ze heet juno! (ik weet het, tot nu toe gebruikte ik enkel de eerte letter van mijn kindjes hunne naam, maar da is zo vermoeiend en trouwens bij een geboorte hoort ook het melden van de naam)

Voor de namen van de ander drie kindjes, ga ik nog iets bedenken.

k

Nog twee keer slapen....

en dan komt ze!


k

overdosis

Nog hoeveel nachtjes slapen tot we aan onze kerstkalender (met chocola achter deurtjes) mogen beginnen?

Nog hoeveel nachtjes tot we onze schoen mogen zetten?

Nog hoeveel nachtjes tot de baby komt?

Nog hoeveel nachtjes tot mijn verjaardag?

Nog hoeveel nachtjes tot we gaan verhuizen?


Geen wonder dat ze niet meer goed slapen!

En dan sneeuwt het ook nog:"ik wou dat het al morgen was dan kon ik weer met sneeuwballen gooien.

Trop is teveel.


k

Amen

Ik ben niet getrouwd, mijn kids zijn niet gedoopt en ze volgen zedenleer op school.
Ze komen zelden of nooit in een kerk.

Mijn lief en ik geloven echt niet en zijn ook totaal niet bezig met "het geloof". Het is ook niet zo dat we onze kinderen er van willen afschermen.

Oma en opa zijn wel gelovig en praten er wel eens met hen over en dat stoort me dan ook niet. Als ze vragen hebben over bv. een kerststalleke dan vertel ik hen ook gewoon het verhaal van Maria en Jozef. Ik laat hun wel weten dat het een verhaaltje is en voor mij dus niet echt.

En alhoewel wij er dus thuis weinig mee bezig zijn, intrigeert het hun wel. Wat doen mensen in een kerk? Wat is bidden? Wie was Jezus? Waarom gelooft oma daar wel in? (en liegt ze dan?)

Het zorgt ook voor grappige gesprekken!

M: Ik kan bidden.
Ze maakt een kruisteken en zegt: In de naam van de vader, de zoon en de heilige geest, Amen.

F: Da kan ik ook!
Ze maakt een kruisteken en zegt: In de naam van de vader, de zoon en de heilige geest, Adem

M: neehee, het is AMEN!

F: jaja, maar alleen dat kruisje is ook nie bidden, ge moet dan ook uw handen vouwen en dan zegt ge bijvoorbeeld: Lieve God, dank u dat ik zo een leuk leven heb, Amen!

M: Nee, dan hoeft ge geen Amen meer te zeggen.

Ik: Jawel, dat zegt ge altijd op het einde van een gebed.

M: En wat heeft die Amen dan gedaan dat die altijd op het laatste wordt gezegd?


AMEN

k