het echte leven

Nog een keertje slapen en dan beginnen we er weer aan!
Ik ben sinds 17 mei thuis (ziekenverlof en daarna vakantie) en morgen is het gedaan.
De meiden gaan op ponykamp, de zoon naar de oma en de mama naar haar bureau.
pfffff...


Eerlijkheidshalve moet ik eventjes melden dat:
- er de eerste werkdag na een vakantie op onze bureau niet veel gewerkt wordt. Er wordt enkel over de vakantie gebabbeld. Vermits iedereen druppelsgewijs binnen komt, worden de diverse verhalen meerdere malen verteld (kwestie dat iedereen mee is) en dan kan het lang duren voor ge kunt beginnen te werken.
- Ik pas om 10 uur begin en al om 15 uur moet stoppen (ponykampuren).
- ik waarschijnlijk alleen maandag ga werken, want ik heb geen opvang voor mijne zoon.
- ik waarschijnlijk alleen maandag ga werken, want ik heb nog te veel verlof staan.
- ik maar tot 6 december moet werken (ongeveer 3 maanden dus), want dan begint mijn bevallingsverlof.
- ik vanaf 6 december bijna 6 maanden thuis zal zijn, want de creche heeft pas plaats in mei voor de nieuwe baby.

Ondanks dit alles ben ik slechtgezind! (kan ook wel zijn omdat ik al de hele dag aan het poetsen ben)

k

BAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH

Ik was er eindelijk vanaf, of toch bijna.
Ik kon terug eten en vooral dat eten binnenhouden.

Eergisteren werd ik 's morgens wakker met een ontzettende bittere smaak in mijn mond. Ik dacht:"lap, weer een nieuw en leuk bijverschijnsel van de zwangerschap!".
Wat ik ook at/eet alles smaakt bitter of geeft een bittere nasmaak.

Groot (en ook verheugd) was mijn verwondering toen mijn lief 's avonds thuiskwam en klaagde over hetzelfde verschijnsel. Eerst dacht ik nog dat hij wel heel ver ging in zijn meevoelen met mijn zwangerschap, maar .... hij had een andere verklaring.

Als hij iets lichamelijk voelt, dat hij niet kan plaatsen, is de eerste plaats waar hij zoekt: het internet! Meestal krijg ik daar de sch*t van, want in zijn geval leidt dit vaak tot ongegronde angsten (want hij heeft natuurlijk altijd de ergste ziekte die hij kon vinden).

In dit geval was ik echter wel blij! Wij hadden maandag carpaccio met olie, parmezaan en .... pijnboompitten gegeten. En blijkbaar bestaan er twee soorten pijnboompitten: Chinese en Europese. En die Chinese (die wij natuurlijk hadden)kunnen er soms toe leiden dat je smaakhuishouding in de war geraakt, waardoor alles bitter smaakt.

Ge kunt er niks tegen doen, maar meestal duurt het maar maximum 5 dagen.

Ge moet het maar weten.
U bent bij deze dus ook gewaarschuwd!

k

Arme sukkelaar

Ik heb een vruchtwaterpunctie laten doen en dan vragen ze u of ge het geslacht wilt weten. En dat wilde ik.
Dus vorige week ( een maand na de punctie); kreeg ik telefoon van Gasthuisberg.
De testen waren in orde en het is een meisje.
Waarop ik dit blijde nieuws verkondigde aan de rest van mijn kroost.
Waarop mijne (enige blijkbaar) zoon heeeeeeeeeel hard begon te huilen en heeeeeeel boos werd op mij!

Hij had echt gehoopt op een broer!

Het grappige is dat mijn moeder 20 jaar geleden hetzelfde aan de hand had. Mijn broer (3e kind na mij en mijn zus)heeft toen ook een heeeeeel hard gehuild nadat mijn moeder hem wist te melden dat de volgende een zusje zou zijn.

De geschiedenis herhaalt zich echt.

k

terug

Ik kan weer functioneren! Gelukkig maar, want ik heb 1,5 maand verlof en mijn gebroed is dan ook thuis.Ik weet niet hoe ik dat had moeten oplossen.

Ik voel me nog steeds niet helemaal tip top, maar goed genoeg om van de vakantie te genieten. Zo lang ik maar zorg dat ik altijd iets te eten bij heb (geen vlees en brood daar walg ik van) lukt het wel.

Ik leef op de moment van rauwkost, fruit en koude vis. Heeel gezond!

Iets maken, komt er nog niet van!

Wie weet, binnenkort....
k

ik leef nog (amper)

Even laten weten dat ik ondanks:

10 kilo lichter vanwege overvloedig overgeven,
2 ziekenhuisopnames vanwege uitdroging,
vuil huis,
verwaarloosde kinderen en relatie,
waanzinnig veel hulp moeten vragen,
op ziekenverlof,
vruchtwaterpunctie in het vooruitzicht omwille van slechte bloedwaardes,...

nog leef.

Ik ben het wel k*tsbeu.
Al 3,5 maand ver en nog steeds niet over. Das nog lang tot 9 maanden....

Sorry wil er geen zaagblog van maken, maar moest er effe uit.

k

mei 1984

In blogland gaat een stokje rond! Op verschillende plaatsen kan je blogsters in vol communie-ornaat bewonderen.

En omdat ik toevallig pas nog voor mijn werk al mijn communie-foto's moest zoeken, heb ik het stokje gewoon gepakt en kan je dus hieronder zien hoe ik er 26 jaar geleden (shit ik ben echt oud aan het worden) uitzag.


















































Hei en geef toe, er zijn foto's te vinden, die er veel erger uitzien dan die van mij!
Ik vind het alleen jammer dat je het hele kleedje niet kan zien. Ik heb nog gezocht en alle (geposeerde) foto's zijn van mijn bovenlichaam. Van het feest zelf kan ik helemaal niets vinden en vermits mijn moeder niets bijhoudt, kan ik dus ook niet de zolder op voor het kleedje zelf.

Maar ja, ik heb dan ook nooit mooie benen gehad.

k

Wahahaha

Gisteren deze blog ontdekt via mijn lief:

http://unhappyhipsters.com/

Het hangt er natuurlijk vanaf wat je grappig vindt en ook wel je kennis van het Engels (snapte het niet allemaal), maar ik heb me toch ziek gelachen.

Hippe foto's met telkens zeer grappig, droge, ironische,... commentaar!

k